•از شرمساری... به بهانه‌ی صدور حکم حبس برای هیوا سیفی‌زادهیکم"هیوا سیفی‌زاده" خبر داده، پیامدِ خواند

•از شرمساری... به بهانه‌ی صدور حکم حبس برای هیوا سیفی‌زادهیکم"هیوا سیفی‌زاده" خبر داده، پیامدِ خواندن قطعه‌‌ی کوتاهِ آوازی روی اشعاری از سعدی‌، در اسفندماه ۱۴۰۳ و متعاقب آن بازداشتش روی صحنه، حالا از سوی مرجع قضایی به چهار سال حبس تعزیری محکوم شده. با چه عنوانِ مجرمانه‌ای؟ "تشویق به فساد و فحشا!"باور می‌کنید؟! اِفساد با شعر خداوندگار ادب پارسی! دومداستان این است!ما هم، چند روز پیشتر از واقعه‌ای که بر هیوا رفت، روی همان صحنه ایستاده بودیم. بی اذن و اجازه از کسی، بی تن دادن به تیغ کشنده‌ی ممیزی، ساز زدیم، قصه گفتیم و آواز و ترانه خواندیم.بله! برای ما، در این شرایط، مستقل ماندن و تن‌نیالودن کار دشواری‌ست. اصلن گاهی نشدنی‌ست. اما مساله این‌جاست: "ما" بعد از آن اجرا بازداشت نشدیم. ما، به خاطر صدامان متهم به ترویج فساد و فحشا نشدیم!چرا؟ چون ما "زن" نیستیم!سوماین را رفقایم شاهدند. بسیار بار هم در جمع ابرازش کرده‌ام. حالا هم با فروتنی و سری پایین همین‌جا می‌نویسم: هروقت روی صحنه ایستاده‌ام، با شرمندگی ایستاده‌ام. خجالت می‌کشم از این‌که صدای نجیب و محترمِ امثالِ هیوا در قفس است، آن‌وقت...چهارمبله. به مرحمت حضرات، این یک اختلال جمعیِ خلقی‌ست که به آن دچاریم. کاری با ما کرده‌اند که شرمنده‌ی همواره باشیم. نوع و عدد محرومیت و محدودیت انقدر متنوع و بالاست که از بهره‌مندی از هرچه که رنگی از آسودگی و شور و شکوهِ زندگی دارد خجالت زده باشیم. "آواز" فقط یکی‌ش...اشاره:امیدوارم صحت نداشته باشد اما شنیدم که گویی احکام سنگین‌تری هم برای برگزارکنندگان کنسرت صادر شده!#روزانه@aminhaghrah