••فریاد جنگل!"کیارستمی، تقریباً هر دوسال یکبار می‌آمد کپورچال. یادم می‌آید یک روز دوشنبه، برادرم که شیفت رستوران بود آمد دنبالم و گفت بیا که یکی از این بازیکن‌ها آمده! البته که اسمش را نمی‌دانست. وقتی آمدم به رستوران دیدم آن فرد کیارستمی است و دارد ناهارش را می‌خورد. چایش را هم که خورد رفت بازارهفتگی (دوشنبه بازار) دوری زد و برگشت. بعد شروع کرد به دیدن عکسها روی دیوار رستوران. دست گذاشت روی شانه‌ی من و خواست که درباره‌ی عکس‌ها برایش حرف بزنم. عکسهایم را که دید و حرفهایم را که شنید به من گفت: «کسی اینجا درک می‌کنه تو کی هستی؟ تو چه شخصیتی هستی؟ که کپورچال رو تا کجا بردی؟!»گفتم: «تو رفتی بازارِ دوشنبه، دور زدی، کسی به تو سلام گفت؟» گفت: «نه». گفتم: «این جوابت!».گفت: «عجب جوابی دادی!...».ببینید! من در یونسکو جایزه گرفتم، مردم پاچه‌ام را گرفتند که پولدار شدی! اما من پولی نگرفتم. کاش می‌دانستند که من برای پول کاری نکردم. من چیزی برا‌ی‌شان به ارمغان آوردم که جاودانه‌شان کرد. واقعیت این است که مردم بعد از مرگ، من را می‌فهمند...".• اشاره:۱. این که آمد، بریده‌ای‌ست از کتاب تصویرگر اندوه | شرح گفتگویی بلند که بین سالهای ۱۳۹۷ تا ۱۳۹۹ با محمد کوچکپور کپورچالی‌ داشتم و سال بعد هم از سوی نشر ایلیا منتشر شد.۲. دوست داشتم اسم کتاب را بگذارم فریاد جنگل. نپذیرفت و پیشنهاد دیگری داشت!۳. از محمدآقا پرسیدم، پس عکس روی جلد کتاب چه باشد؟ رفت و این‌ پرتره‌ را آورد و گفت: همین!#روزانه@aminhaghrah