•▪︎درخت تشنه!(ادامه از بالا🔺️)خب! گیله وا در ۱۴سالگی‌اش اعلام کرد برای آنکه پویا و باکیفیت بماند به خون تازه نیاز دارد. به جوانانی که مجله را به ایده‌های تازه بیارایند و راه نو بگشایند و خواستنی‌ترش کنند. رونمایی از عنوان سردبیری و سپردن برخی مسئولیت‌ها به او هم در همین راستا بود. البته که ماهیتِ کار درست بود، اما مساله اینجاست؛ چه شد که این رَویه پایدار نماند؟ چه شد که بعد از ۲۱ سال (حالا در سال۱۴۰۵) گیله‌وا از بعد ساختار اداری و اجرایی در همان جایی ایستاده و در همان شمایلی جلوه می‌کند که روز نخست! (۳۵سال پیش) گو اینکه از بُعد کیفیتِ تولید ایده و محتوا هم با فاصله از روز تولدش عقبتر مانده!چه شد که حالا، باز، پوراحمد جکتاجی- که دو دهه پیش ذخایر بدنی‌اش را برای ادامۀ مسیر، به تنهایی ناکافی، و خود را در آستانۀ از پای افتادن می‌دید، همچنان تنهاست و جز فرزندانش هیچ یاری برای کاری به این دشواری در کنارش نیست؟! یکم.تجربه و مشاهده می‌گوید بقای گیله‌وا تا امروز، جدای از خوشنامی- که محصول پاکیزه خویی و رابطۀ سالم با مخاطب، نه بهره‌مندی از رانتهای ویژه است!- بسیار به همین انحصاری ماندنِ مدیریت و تصمیم‌سازی فردی وابسته است.درست است! کارِ گروهی آرمان و ایده‌آل همه است! مع الاسف اما، ما در کارِ جمعی و سازمانی (به ویژه در امور مرتبط با فرهنگ) فقیر، نابلد و عقیمیم. با هم که هستیم بیشتر از آنکه سبکبار شویم، در کارها به دشواری می‌رسیم. و این را جکتاجی می‌دانست.البته که حس تملک هم، پررنگ، در کار بود. او نمی‌خواست و نمی‌توانست فرزند جوانش را در مسیری و با آرایشی ببیند که دلخواه و سلیقه‌اش نبود (که البته حقش بود) پس از میانه کار، دیگر تمرکزش بر حفظ و بقای گیله وا بود تا رشد و پویایی و زیبایی‌اش! دومآن چه حالا از پس ۳۵سال مشهود است، تمرکز بر بقا، گیله وا را دچار سکون کرده است (همین گیله وای کم تحرک و خسته هم البته هنوز یگانه و دُردانۀ مطبوعات گیلان است)علل رکود اما فقط این نیست. جهان، جهانِ ۳۵ سال پیش نیست. سرتاسر دگرگون شده. رسانه‌های دیجیتال، مدیای غالبند (ارزان و فراگیر) و نوع بشر از مسیر گوشی‌های همراه در دریای اطلاعاتِ برآمده از شبکه‌های اجتماعی غرقه است. دل‌بستن مطلق به جریدۀ کاغذی از هر نظر (معنایی و مالی) دیگر کار خِرد نیست. و ادامۀ بقا با این شیوه و شمایل هم اساساً شدنی نیست.و دیگر؟ فقرِ قلم (که آسیب اصلی‌ست)نگاهی به کتابها، یادداشتها و مقالات تحقیقی- پژوهشی‌ای بیندازید که حول موضوعات مرتبط با گیلان در یک سال گذشته منتشر شده. به چه عددی می‌رسید؟ و قابل تاملتر؛ چندنفر از پدیدآورندگانشان جوان‌اند (مثلاً زیر سی سال) فاجعه دقیقاً همین‌جاست. ما کاهلی کرده‌ایم. گذشته را از دست داده‌ایم و امروز به ناچاری در نقطه‌ای ایستاده‌ایم که اگر بخواهیم هم حتا خون تازۀ چندانی نیست که در رگهای فرهنگ بریزیم.ریشۀ درخت تنومند گیله‌وا، از این رو تشنه است. و اگر در سیمای آن طراوتی نیست، همه‌اش متوجه باغبان نیست. رودها خشکیده‌اند و در آسمانِ امروز، ابری برای باریدن نیست.به فردا اما همیشه می‌شود امید بست.... اشاره:این یادداشت پیشتر در پایگاه تحلیلی مرور منتشر شده:https://mroor.org/tnl#روزانه@aminhaghrah