•از روشنی جهان...یکمدی‌شب رفتیم خانه‌ی پوپک. گفتند وصیت کرده‌است کتابخانه‌اش را بسپارند به من. حالا کتابها این‌جاست.و من نشسته‌ام و یک به یک ورقشان می‌زنم. تقدیم‌نامه‌ها را می‌خوانم و یاد رنجی می‌کنم که برد و رنجی از دیگران که به دوش کشید.و از خودم می‌پرسم آخرش چی؟ چه کنیم که بیارزد این زندگی؟ دومحتمن شنیده‌اید! بسیار:"در لحظه زندگی کن! مگه ما چقدر زنده‌ایم؟"تئوریِ توجیهِ ذبحِ وجدان!و انسان این‌طور از زندگیِ انسان غایب شد! سومچه شد نتیجه؟حالا نه! فکر می‌کنم همه‌چیز به آن آنِ آخر بسته‌است.که آیا با خودمان می‌گوییم؛ می‌ارزید.ما به جهان روشنی دادیم، یا که به تیرگی‌های زمانه افزودیم؟چهارمپوپک، روشنی جهان بود...#روزانه@aminhaghrah