در مقولهٔ لبنان و علی الطاهر، غالباً با دو رویکرد رسانه‌ای مواجهیم؛۱. دستاوردسازی برای رژیم و اعلام شکست محور مقاومت با سقوط علی الطاهر!در این رویکرد که عموماً رویکردِ اپوزوسیون برای عقده‌گشایی از جمهوری اسلامی هست، به این نکته دقت نمی‌شه که سقوط علی الطاهر نقطهٔ آغازِ درگیری عاشورایی بین حزب و رژیم هست، نه نقطهٔ پایان!۲. انتشار اخبار به طور قطره‌چکانی، تکذیب‌های پی‌در‌پی و بازی با کلمات، برای جلوگیری از شوک خبری به جامعه و یا بی‌اهمیت‌سازی مسئلهٔ علی الطاهر!این رویکرد عموما رویکرد رسانه‌های رسمی و داخلی هست که طبیعتاً برای جلوگیری از انفجار هیجانات و شوک عمومی، راهی جز تکذیب‌های مقطعی و انتشار اخبار قطره‌چکانی ندارند.هردو رویکرد طرفداران پروپاقرص خودشون رو دارند و هدف اصلی اون‌ها حفظ منافعی هست که از نظر خودشون مقدسه.اما در این نقطه، مسئولیتی که روی شانه‌های هر ایرانی باید حس بشه، روایت منطقی و مواجههٔ درست با اونه.یعنی چی؟!یعنی باید قبول کنیم که بعد از جنگ رمضان، تقسیم کارِ آمریکا و اسرائیل چه بر سر میز مذاکره و چه در عراق و لبنان، طوری داره پیش می‌ره که خاک ما در تنگنا قرار بگیره و به زعم خودشون ما رو به زانو در بیارند!در این نقطه باید مطالبهٔ ما، ورود نظامی سریع ایران به مسئلهٔ لبنان باشه(البته به نحوی که تکمیل کنندهٔ پازل دشمن نشویم و وضع رو از این خراب‌تر نکنیم) که لااقل قبل از بریده شدن دست‌هامون در منطقه، فرصتی برای رویارویی بهتر با دشمن داشته باشیم.در ادامه هم باید بدونیم و باور کنیم که در جنگ وجودی، اگر لحظه‌ای در هر بُعد کوتاهی کنیم، محاصره تنگ‌تر می‌شه و به نقطه‌ای که مطلوب دشمنه، نزدیک‌تر می‌شیم.در آخر هم مثل امام شهیدمون جنگ‌بلد باشیم، اما در کمال آرامش!چراکه این مسیر نه شخص محوره و نه خاک محور! این مسیر حول همتِ سربازانش پیش می‌ره و اگر این سربازها روایت‌فهم باشند و جنگ‌بلد، در تنگ‌ترین محاصره هم پیروز می‌شوند، در غیر این صورت، حتی با وجود محور مقاومت هم شکست می‌خورند…@Aminodin_ir