اشعار امیرحسین دیبایی pinned «روحم به استراحتِ مطلق، نیاز داشت فَک‌ّام به کفرِ قافیه‌ام، اعتراض داشت سِیر و سفر، چقدر میانِ بهانه‌ها!؟ بازَت چه‌چیز، از سفرِ عشق، باز داشت!؟ دُورِ مُقدماتیِ غم، دست‌گرمی است؛ در شعله، دوره‌کردنِ عشق، امتیاز داشت این باغ جز صنوبر و کاج و اقاقیا: شمشاد…»