۱با گریه، مرا به‌دستِ من می‌سپُرَدبا حوصله، اوراقِ مرا، می‌شمُرَدباید عطش، آنچُنان زلالت سازد:تا آب، ز چشمهٔ دلت، غبطه خورَد...۲با زلزله، می‌رود سفر، بنیانمآمد چه بلاها به سرِ ایمانم!شرمنده که در جهنّمِ هجرانت:بیش‌از به‌فنا دادنِ خود، نتوانم!۳امن است ذخیره‌گاهِ رازم در توشادا تپشِ نبضِ نیازم، در تو!تقطیر کن این روحِ رها را؛ تا من:یک میکدهٔ کهن بسازم در تو...!□ امیرحسین دیبایی@amir1972diba