‍ ما سال‌ها خواسته‌ایم زندگی‌مان را خودمان انتخاب کنیم، راه خودمان را برویم، کمتر وابسته باشیم، بیشت

‍ ما سال‌ها خواسته‌ایم زندگی‌مان را خودمان انتخاب کنیم، راه خودمان را برویم، کمتر وابسته باشیم، بیشتر تصمیم بگیریم. و جهانِ امروز، تا حد زیادی، این امکان را به ما داده‌است.امّا شاید درست همین‌جا باید مکث کرد: این همان زندگی‌ای بود که می‌خواستیم؟"پارادکس اجتماعی" از فاصله‌ای حرف می‌زند که کم‌کم میان ما و دیگران، افتاده است؛ از این‌که استقلال، هرچقدر هم ارزشمند باشد، همیشه برای خوب زیستن، کافی نیست. آدمی گاه همه‌چیز را خودش می‌سازد؛ امّا باز دلش می‌خواهد کسی باشد که آن زندگی را با او قسمت کند. شاید مسأله، این نباشد که جهانِ مدرن به ما کم بخشیده‌ است؛ شاید مسأله‌، این باشد که در میانِ این‌همه انتخاب و آزادی، چیزی از نزدیکی، تعلّق و باهم‌بودن، آرام‌آرام کم‌رنگ شده‌است.□ پارادوکس اجتماعی | نوشتۀ ویلیام فون هیپل | ترجمۀ محمّد احمدوند شاهوردی | نشرنو