نبین که خسته و خاموش و گوشه‌گیر شدم،که در سکوت شبم، شعله‌گیر شدم.چو سرو بودم و از بادها خمیده کنون،و

نبین که خسته و خاموش و گوشه‌گیر شدم،که در سکوت شبم، شعله‌گیر شدم.چو سرو بودم و از بادها خمیده کنون،ولی بهار دگر می‌رسد، دلیر شدم.ز خاکِ رنج برآیم چو لاله‌ی امید،که از شکستِ زمین، سبز و بی‌نظیر شدم.زمانه گر شکند بال و پر مرا، چه عجب؟که باز با دلِ خود، هم‌مسیر شدم.نه خوابِ مرگ مرا می‌کُشد، نه دردِ تنم،که از نژادِ شجاعانِ دیرگیر شدم.به نام عشق و به یادِ شکوهِ روز نخست،دوباره زنده‌تر از هر امیر شدم..........................................................حالا میگم دنیا دست کیه1404.7.24