صدای تو از آن سویِ شور، از پشتِ بیداد می آید * ... نگارش: محمدرضا ممتازواحداین مقاله به تاریخ 21 ارد

صدای تو از آن سویِ شور، از پشتِ بیداد می آید * ... نگارش: محمدرضا ممتازواحداین مقاله به تاریخ 21 اردیبهشت در ویژه نامه ادب و هنر روزنامه اطلاعات به چاپ رسید.صدای تو از آن سویِ شور، از پشتِ بیداد می آید * ...نگارش: محمدرضا ممتازواحداز اواخر دهه چهل و پس از نهضت هنریِ «بازگشت به گذشته» و «رجعت به سنت»، مهمترین اتفاقی که رخ داد تغییر زیبایی شناسی مخاطب بود. هنرمندانِ این فصل هنری با آثار خود، زیبایی شناسی مخاطبان را به سمت و سویی دیگر سوق دادند که پس از مدتی - به ویژه پس از پیروزی انقلاب- ؛ این رویداد هنری، زیبایی شناسی غالب و حاکمِ بر موسیقی شد. آسیب شناسی این رخداد خود مجال دیگری را می طلبد تا بتوان با واقع بینی، پیامدهای مثبت و منفی آن را مورد بررسی و تحلیل قرار داد ولی - پس از شخصیت های تأثیرگذار و جریان سازی چون «نورعلی برومند» و «داریوش صفوت»- به طور حتم «محمدرضا شجریان» را باید از جریان سازانِ این انقلاب هنری در عرصه «آواز» محسوب داشت. هنرمندی که بیرونی ترین تا درونی ترین لایه های لحن و بیان آوازی اش، در تار و پود آواز و آوازخوانان رخنه کرد به گونه ای که «چهار دهه اخیر» در سیطره آوازِ اوست. تحلیل این موضوع – به غیر از خدمات و زحمات و توانمندی های هنری محمدرضا شجریان- البته دلایل دیگری هم دارد که از موضوع این نوشتار خارج است. اما فارغ از این تفاسیر، بحث موردنظر این نوشتار، «محبوبیت»ِ عجیب محمدرضا شجریان در توده مردم و حتی خواص جامعه هنری و کشور است که نه تنها «رشک برانگیز» بلکه تا حد زیادی «تأمل برانگیز» جلوه می نماید. تاریخ پر افت و خیز موسیقی ایران - در همین یک قرن اخیر- مشاهیر بسیاری به خود دیده است. هنرمندانی که به واقع نه در بازه زمانی «سده» بلکه در «هزاره» هم نمی گنجند و شاید تا هیچ گاه نظیر آنها به عرصه نیاید. به زعم نگارنده، راز مانایی و محبوبیت محمدرضا شجریان، در منزلت و جایگاه هنری او نیست چرا که بی تعارف مشاهیر دیگری چون او داشته ایم. رمزگشایی این راز بی تردید در واکاوی مسائلی است که شاید امور هنری بخش کوچکی از آن باشد و بخش عمده آن جهان بینی، شعور اجتماعی و سیاسی و مسائل دیگری است که باید تک به تک در مورد آن سخن گفت. ادامه مطلب ....https://telegram.me/momtazvahed