ما همه به آدمهایی اجازه داده ایم دوباره برگردند و دوباره فرصت داده ایم شروع کنند و شروع کنیم.ما همه، زمانهای زیادی امیدوار بوده ایم؛ امیدوار به شرایط و امیدوار به رابطه هایمان.فرصت دادن و دوباره به مسیر برگشتن هیچ ایرادی ندارد اما همیشه شواهد را ببینیم.آیا شواهدی واقعی از رشد و آرامش وجود دارد؟آیا شواهدی از درک شدن و تکرار نشدنِ گذشته وجود دارد؟ آیا شواهدی از حرکت وجود دارد یا همه چیز در سیکلی همیشگی گیر کرده است؟ادامه ی بعضی مسیرها و رابطه ها ادامه ی آسیب است.آسیبی که خودمان انتخاب میکنیم به خودمان بزنیم.حواسمان به شواهد باشد.و بیشتر از همه، حواسمان به رویاپردازی هایی که ما را از دیدنِ حقیقتِ پیش رویمان، دور میکند.حواسمان به خودمان و زخم هایمان باشد.گاهی هیچکس در ادامه ی آسیب مقصر نیست، غیر از خودمان و امید واهیِ خودمان به رخ دادنِ یک معجزه ی بزرگ! @amirmohammad_mostafazade