‍ 🎅داستانِ بیت:《دی"شیخ"با چراغ همی گشت گِردِ شهرکز دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست!》🎅شیخ کیست❓این ش

‍ 🎅داستانِ بیت:《دی"شیخ"با چراغ همی گشت گِردِ شهرکز دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست!》🎅شیخ کیست❓این شیخ همان«دیوژن»(دیوجانس کلبی)دارای طنزی گزنده و بی‌‌اعتنا به مقام‌های دنیوی و افتخارات زمانه بود.زمانی که اسکندر مقدونی به دیدار دیوژن رفته بوده؛از او می پرسد که:آیا نیاز به چیزی داری؟دیوژن می گوید:«بلی،فقط می خواهم از جلوی آفتاب من کنار بروی...🧐☀اسکندر به همراهانش که از خشم،می خواستند سر از تن دیوژن جداکنند؛😬گفت‌:"اگر اسکندر نبودم،دوست داشتم دیوژن باشم."¡دیوژن را گفتند:دنیا کی خوش می‌‌شود؟!گفت:"آن گاه که پادشاهانش فلسفه بخوانند و یا فیلسوفانش پادشاه شوند!"🎅شرح دیدار دیوژن و اسکندر:🤴دیوژن فیلسوف یونانی(413_323)بود که به مکتب کلبیون(1)؟وابسته بود و فرد برجسته ی آن‌ها به شمار می رفت.گویند در طریقِ انزوا و اعتزال،کار را به جایی رسانیده بود که در بشکه شرابی🥃مسکن گزیده بود.از مال و متاع دنیا(حُطام)به کاسه ای بسنده کرده بود که از آن برای نوشیدن آب استفاده می کرد.مگر روزی جوانی را دید که با دو کفِ دستش از جویی آب می نوشید.🤲با مشاهده این منظره اندوهبار کاسه را دور انداخت و گفت:اکنون معلوم شد که به این کاسه هم نیازی نیست!:(ور نبود مشربه از زرّ ناب 🍺با دو کف دست توان خورد آب)( شیخ بهایی)🏮یا:وقتی او را دیدند که در روز روشن با فانوسی افروخته در شهر می گشت،سبب را جویا شدند؛پاسخ داد:آدمی می جویم¿¡و این همان مضمونی است که بعدها مولوی،ضمن یکی از غزلیات دیوان شمس آن را به خدمت درآورد:👇🎅🔦《دی شیخ با چراغ همی گشت گِردِشهرکز دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست(2)》❓گفتم که یافت می نشود جسته ایم ماگفت:"آن که یافت می نشود آنم آرزوست!"🧐🌞و روزی اسکندر درحالی که بالای سر او ایستاده و میان او و آفتاب،هایل/*حایل شده بود،در خطابش(ش:متمم) گفت:ای حکیم!از من چیزی بخواه!و او با نهایت تهوّر،پاسخ داد:"می خواهم سایه خود را از سرم کوتاه گردانی!"✍یادداشت ها:۱.کلبی ها (کلبیون)🐕 از پیروان آنتیس تنس ــ از شاگردان بقراط ــ اند.آنتیس تنس گرچه مدعی پیروی از اندیشه ها و شیوه زندگی بقراط بود،ولی در عمل،دچار افراط شد و از اندیشه ها و شیوه زندگی استادش فاصله بسیار گرفت.آنتیس تِنِس، غایتِ وجود را فضیلت و فضیلت را در ترک همه لذایذ و تمتعات جسمانی و روحانی می دانست.درباره وجهِ تسمیه این گروه به کلبیون،نظرهای متفاوتی اظهار شده است:بعضی مناسبتِ این نام گذاری را محل گردهمایی افراد این گروه جهت استماع تعلیمات پیشوایشان دانسته اند که در جایی از شهر آتن قرار داشت که به جهتی،«سگ سفید»🐩خوانده می شد.برخی هم،طرز تفکر و شیوه رفتار آنان را دلیل این تسمیه دانسته اند:چنان که می دانیم،وابستگان و طرفداران این نحله،در مقام انصراف از دنیا و اِعراض از علایق مادی تا آنجا پیش رفته بودند که از آداب و رسوم متعارفِ معاشرت و لوازم و ضروریاتِ معیشت یکسره دست شسته و حالتِ دام و دد را اختیار کرده بودند.لباسشان کهنه و فرسوده و مویشان ژولیده و پایشان برهنه بود. در گفتار هم،شیوه ها و عادات خاصی داشتند:بی پروا سخن می گفتند و هرچه بر زبانشان می آمد، سنجیده و ناسنجیده،اظهار می کردند و حتی سخنان درشت را که حاوی زخم زبان بود،نیز بر زبان می راندند.از نظر رفتار نیز کاملاً غیرمتعارف بودند:با مردم غالبا با خشونت برخورد می کردند.به تنگدستی و تحمل رنج و درد سرافرازی می کردند و فی الجمله همه قیود و حدودی را که مردم در زندگی اجتماعی بدان ها مقید و متعهد شده اند،ترک کرده بودند (فروغی، 1344: 55).خلاصه کلام این که آن‌ها شیوه ای از زندگی را درپیش گرفته بودند که در اصطلاح عامیانه فارسی از آن به«زندگی سگی!»تعبیر می شود.🐕🦋2.قریبِ به این مضمون،در یکی از حکایات دفتر پنجم مثنوی هم آمده است:حکایتِ آن راهب که هر روز باچراغمیان بازار درطلب«آدمی»می گشتآن یکی با شمع برمی گشت روزگِردِ بازاری،دلش پر عشق و سوزبوالفضولی گفت او را کای فلانهین،چه می جویی به سوی هر دکان؟هین چه می گردی تو جویان با چراغ؟در میان روز روشن چیست؟داغگفت:می جویم به هر سو آدمیکه بود حی از حیات آن دمی«هست»مردی گفت:«در این بازارپرمرد مانند آخر ای دانای حر»گفت:«خواهم مرد بر جاده دورهدر ره خشم و به هنگام شرهوقت خشم و وقت شهوت مرد کو؟طالب مردی دوانم کو به کوکو در این دو حال مردی در جهانتا فدای او کنم امروز جان؟گفت:نادر چیز می جویی و  لیکغافل از حکم و قضایی، بین تو نیک🔦📗(مثنوی نیکلسون،دفتر پنجم، ابیات:۲۸۸۷ 🪶محمد عزیززادهhttps://t.me/amirnormohamadi1976