درودها بر شما استاد عزیز و بزرگوار جناب آقای نورمحمدی گرامی صبح زیبای شما و دیگر دوستان بخیر و محبت و شادیسلسله مقالات عرفانی و نقد و آموزش علوم ادبی شما بسیار راهگشا و و بر اساس  روش نوین است که از هرمنوتیک و تاویل و تفسیر تازه و بروز استفاده می شود و راهگشای شاعران نوگرا و سالکان عرفان کلاسیک و عرفان و ادبیات تطبیقی مدرن و کلاسیک  برای پریدن به دنیای پسامدرن می باشد از این بابت از شما استاد ارجمند جناب نور محمدی که نور گل محمدی و نور ازلی سرمدی را در فضای شعر و ادبیات  این ایران عزیز و  سرزمین افسانه ای و اسطوره ای و اهورایی می پراکنید نهایت تشکر را دارم در تعریف پیر از نظر مولانا به موارد درست و زیبا و‌کلیدی اشاره فرمودید و در پستهای پیشین هم اشاره کردید که میان عرفان مولانا و عرفان‌حافظ در طی طریق ، تفاوتهای هست هر دو عرفان ، عرفان مسئولیت پذیر فردی و اجتماعی هستند اما مولانا با پیر شمس و آفتاب معرفت همنشین می شود و به رقص و سماع و سرور و شور و شعور و شعر و شکفتن و  شنفتن نور و سروش و صدای حقیقت قلبی می رسد اما حافظ شاید خلوت گزیده تر باشد و تنهایی سیر و سلوک و سفر کرد خلوت گزیده را به تماشا چه حاجت استتا کوی دوست هست به صحرا چه حاجت است دردانه چو‌ دست داد به دریا چه حاجت استدر اینجا باید تعریف وسیعتری از پیر و سیر و سلوک ارائه دهیم آیا الزامن پیر یک فرد و انسان پر تجربه و پخته ی بیرون از سالک و عارف و شاعر است ؟!! که ممکن است باشد و‌ پیدا شود که بسیار هم عالی و خوب است بقول حضرت حافظطی این مرحله بی مرغ سلیمان نکنم آب خضر و اسکندر کجا و آب حیات دل حافظ و دل  دریایی ما کجا ؟!!آب خضر ، رفتن و گشتن  در ظلمات است آب حیات ما سرچشمه ی آفتاب و نور ناب حیاتپس ،پیر می تواند هم بیرونی باشد هم‌ درونیهم هر دوتا !! بنده درتجربه ی زیستی شاعرانه از جوانی با کتاب و علم‌ و‌ دانش کلاسیک و مدرن فلسفی و عرفانی و هنری و سیاسی و اجتماعی ، با تفکر و غور در اقیانوس بی کران  علم و عرفان ، بی پیر راهم را رفتم و با دریافت شهودی حقیقت  قلبی و وجودی ام را  یافتم !! منتها معتقدم هر فرد و انسان مستعد برای متعالی شدن و استعلا یافتن و ترقی کردن  باید خودش تلاش و سعی و کوشش کند ( مثلن‌در شعر )  تا روزی دست توانا و‌ کشش حضرت حق،  تقدیر و سرنوشتش را رقم بزند   و چشمه ی زلال شعرش را بجوشاند و شاهماهی دریای شمال و نهنگ تنهای اقیانوس یکتا و بی همتای عالم  خیال شود با فرکانس ۵۴ هرتس بالاتر از نهنگان دیگرکه حداکثر ۳۴ هرتز  صدا تولید می کنند !! فرق حافظ و مولانا درهمین نکته ی ظریف است که مولانا تا مرزنزدیک به چهل سال ملای روم بود !! که شمش و آفتاب معرفت شعر و شهود و شکفتن ورقص و سماع.بر زمین و سما   بر دل وجانش تابید و دیوانه‌ و شوریده و‌ شاعر شمس کبیرش کرد !! امادر مثنوی شریف ، مولانا ۵۰ درصد شاعر است و ۵۰ درصد دیگر ناظم و  ملای روم‌ که حکایات و روایات و قصص قرآن رابه زبان تمثیل و استعاره به فارسی در آورد !! اما حافظ از روز ازل ، اول شور شاعری داشت و بعد عارف شد و دوباره شاعر ممتاز و متفاوط  از دیگران و پارادوکسیکال  و سرآمدشاعران جهان !! که از مکتب و مدرسه و مسجد و میخانه و خانقاه  گریخت و مراد و مریدو مرشدی نداشت و  خدای خودش را در دل روشن و نورانی اش دید و به شهود وعلم‌ بصیرت و بینایی  و دیدار دوست رسید فراتر ازدانایی و دانش های متداول عالم زمینی !!تجربه ی زیستی بنده  هم بیشتر شبیه  تجربه عملی  حضرت حافظ است که پیر پخته ی خرد و دختر رز زیبای جوان ( نرینگی و مادینگی کهن الکوی یونگی آنیما و آنیموس )  ، راهنمای سیر وسلوک عارفانه و شاعرانه اش شد وغرق درشعر و شراب و شور و شعورو سور‌ وسرور و نور حضور حضرت عشق  و ظهورش کرد !!البته ناگفته نماندکه در آغازشاعری ام‌در ۳۱ سالگی ام شبی حضرت مولانا ساعت ۴ صبح بالباس روشن سپید درب منزلم را زد و از خواب بیدار شدم ودنبالش دویدم  و گمش کردم‌ و‌ناگهان غیب شد ومن فلج شدم بر اثر شوک  شدید و شعرگفتن وشکفتنم ام آغاز شد !! دیدار بارویای صادق درمن اتفاق افتاده بودو من که اصلن شغر نمی دانستم دهانم بلز شد به شعر گفتن وشگفتن ابدی شکوفه های یاس و‌گیلاس و احساس اما بعدهازبان اسرارآمیز هنری وشعری حافظ بود که ذهن‌و زبان و‌ حافظه ام  را  فرم‌ وشکل داد شاید حلول  هر دوحافظ ومولانا در من اتفاق افتاد وبعدش هم حماسه ی شاهنامه فردوسی وبعدش هم تناسخ خیامی در تفکرات انتقادی کفر آمیز من وبعدش هم که جنون  نیچه ونقادی ساختارشکن و پسامدرنی شدم وهر شعر ومقاله ی علمی را هم نقادانه نگاه می کنم ومیخوانم و با برهان خلف و‌مخالف ومتفاوط باعادات و نگاه متداول دیگران پاسخ می دهم !! شاعری دریا دل و بی پیر و پیرایه شدم من مماس آفتاب و پیر همسایه شدم !!موفق باشید 🙏❤️🙏#فرهاد_شکوهی ۱۴۰۵/۶/۱۲