آنجا که زِ زلفت وزد آن نفحهٔ امیددر مذهبِ ما عطر فشاندن زِ کدام است؟امشب هوسِ غالیه و مشک مکن، چوناز مویِ تو در محفلِ ما بویِ تمام استآنگه که به زلفِ تو تکانی بدهد بادسرمستیِ رندانِ غزل‌خوان به مقام استبا بویِ خوشِ مویِ تو دگر حاجتِ گل نیستاین نکهتِ جان‌بخش، شرابِ دل و جام استدر مجلسِ ما عطر میامیز که ما رایادِ تو در این سینه همان شهدِ به کام استصد قافله دل بسته به هر حلقهٔ مویتعالم همه در حسرتِ این بویِ مدام استعطّارِ فلک مشک فروشد به دلِ شبتا طرهٔ مشکینِ تو بر شانهٔ شام استبگذار که در سایهٔ زلفت بنشینیمکاقلیمِ خوشِ بویِ تو آرامشِ عام استسیمایِ تو خورشید و خمِ زلفِ تو شب‌بواین قصهٔ سرگشتگیِ دهر و ایام است#امیرپرهام_عبدی@amirparham_a