ای نام تو در قلبم، آغاز همه‌زادممن با نفس گرمت، از بندِ غم آزادمدر حسرتِ دیدارت، صد نامه فرستادمصد ر

ای نام تو در قلبم، آغاز همه‌زادممن با نفس گرمت، از بندِ غم آزادمدر حسرتِ دیدارت، صد نامه فرستادمصد راه نشان دادم، تا دل به رَهت دادمتا زلفِ چلیپایت، در باد رها کردیهمپایِ پریشانی، بر دستِ فِنا بادمشیرینیِ لب‌هایت، از قند فراتر بوددر حسرتِ آن طعمم، با شربت قنادمچشمانِ سخن‌گویت، شد داورِ این بازیپیشِ نظرِ پاکت، تسلیم چو نقادمتا بندِ جنونِ تو، در پایِ دلم افتاددر مکتبِ عشقِ تو، بی‌ پرده و استادمچون سایه شدم پنهان، در خلوتِ اندوهتهم‌ریشه و همراهت، دیرینه ی همزادمبر خاکِ مسیرِ تو، سجاده فکندم بازبا مهرِ تو پیوسته، شد خانهْ‌آبادمسنگِ ستمت آمد، آیینهٔ ما بشکستدر سینه نخواهی دید از غفلت و ایرادماز معجزهٔ چشمت، صد واژه جوانه زدمبهوتِ شکوهِی شد این، قسمت و‌ایجادماز حالِ دلم مپرس، در هجرِ تو فرسودمای کاش که می‌دیدی، کز غصه غمبادمچون تیشهٔ فرهادم، در بیستونی تلخآخر به سرِ کویت، یک نامه فرستادم#امیرپرهام_عبدی@amirparham_a