ساعت، جنازه‌ی آویزانِ روی دیوار استو تنهایی، مثلِ جوهرِ غلیظِ هِندسیروی ملافه‌ها نشت می‌کند.درست در جزیره‌ترین نقطه‌ی تختوقتی هجومِ فکرها پوستِ پیشانی‌ام را می‌تراشد،من، زانوهایم را در آغوش می‌فشارم؛سیاهی، یک پالتوی پوستِ خرس استکه روی گلوی خنده‌هایم سنگینی می‌کند.#امیرپرهام_عبدی@amirparham_a