زمین جامه از تن درآورده است،و آسمان، غبارِ سال‌های نیامده را تف می‌کند.اینجا که من ایستاده‌ام،جغرافی

زمین جامه از تن درآورده است،و آسمان، غبارِ سال‌های نیامده را تف می‌کند.اینجا که من ایستاده‌ام،جغرافیایِ سوت‌وکورِ فروپاشی‌ست؛جایی که ثانیه‌ها، مثل سربازانِ خسته از جنگ،سلاح‌های خود را زمین گذاشته‌اند و رفته‌اند.عقربه‌ها در گوشه‌ای از این برهوت،به دار آویخته شده‌اند،تا دیگر هیچ زمستانی، بهار را وعده ندهد.سکوت، چنان سنگین بر شانه‌هایم دست گذاشتهکه رگ‌هایم از هجوم این همه ایستادن،یخ بسته‌اند.حتی پرنده‌ها،خطوطی مبهم بر پیشانیِ ابرهای تاریک‌اند؛آن‌ها کوچ نمی‌کنند،آن‌ها تنها از حقیقتِ این زمینِ بی‌نبض می‌گریزند.من، آخرین بازمانده‌یِ این انجمادم.کسی که پشت به فردا،در انتظار هیچ‌چیز،به ستونِ فرسوده‌یِ زمان تکیه داده استو با هر نفس،ذره‌ای از ابدیتِ تاریک را به ریه می‌کشد.رازِ بزرگی در این سینه مدفون است:وقتی رفتن ممکن نیست،ماندن، تلخ‌ترین شکلِ انتحار است.#امیرپرهام_عبدی @amirparham_a