آسمان،قرقره‌ی کهنه‌ای‌ستکه سال‌هاست خیال می‌بافد.رشته‌هایی از جنسِ نوراز گلوی ابرهای خسته می‌گذرد،تا بال‌های کاغذی رابه انتهای این پاییزِ طولانی گره بزند.ما همه،مسافرانِ همین نخ‌های باریکیم؛آویزان میانِ رفتن و ماندن،و همیشه منتظر،در جستجوی دستیکه این کلافِ سردرگم راسرانجام، قیچی کند...#امیرپرهام_عبدی#بداهه_نویسی #چالش_گروه_حلقه_شعر_پروانه‌ها@amirparham_a