عصرِ جمعه،یک استکانِ کمر باریک استاز چایِ سردِ دهان‌سوخته،که روی میزِ کافه‌ای متروکجا مانده است.آسما

عصرِ جمعه،یک استکانِ کمر باریک استاز چایِ سردِ دهان‌سوخته،که روی میزِ کافه‌ای متروکجا مانده است.آسمان، شالِ خاکستری‌اش رادورِ گردنِ شهر می‌پیچدو کلاغی تنِ لختِ چنار رابه مقصدِ یک تنهاییِ بزرگ‌تر ترک می‌کند.چیزی در گلو کِش می‌آید،مثلِ کششِ بی‌هوده‌ی سایه‌ها در پیاده‌رو.غروب که می‌شود،باران، رازِ مکتومِ ابر را فاش می‌کند،پنجره‌ها بسته می‌شوند،و تنهایی، کلید را در قفل می‌چرخاند.حالا دیگر،شب آغاز شده است.#امیرپرهام_عبدی@amirparham_a