پرتوِ رویِ بهشت‌آیینِ او، سوسوی ماستباده‌ی مستانه‌ی چشمش، مِیِ مینوی ماستدر بیابانِ طلب، گر همدمی پی

پرتوِ رویِ بهشت‌آیینِ او، سوسوی ماستباده‌ی مستانه‌ی چشمش، مِیِ مینوی ماستدر بیابانِ طلب، گر همدمی پیدا نشدذکرِ نامش در دلِ شب، همنفس با هوی ماستکشتیِ گمگشته در طوفانِ هجرانیم و بازموج‌موجِ اشتیاقش، شوکتِ بازوی ماستتا اسیرِ حلقه‌ی زلفِ پریشانش شدیمشرحِ کفر و دینِ ما در بندِ آن گیسوی ماستطالعِ ناسازگار و گردشِ گردون چه باک؟چون که لطفِ ایزدی، همیشه دلجوی ماستسایه‌ی سنگینِ تنهایی اگر بی‌رحم شدیادِ آغوشش غبارآرایِ این پهلوی ماستچشمِ جادویش به یک غمزه جهان را صید کردشرحِ این غارتگری، زیرِ خمِ ابروی ماستعطرِ گیسویش چو می‌پیچد میانِ صبحدمباغِ رضوان، تشنه‌ی یک شمه از آن بوی ماستسر به زانو می‌گذارم در سکوتِ خلوتمخاکِ پایِ مِهرِ او، بالینِ این زانوی ماستکویِ جانان مأمنِ امن است و ما آواره‌ایممنزلِ مقصودِ دل، خاکِ دیار کوی ماست#امیرپرهام_عبدی @amirparham_a