یک استکانِ چایِ داغ،یک رگه‌ی باریکِ فسفری روی کاشی‌ها،و خطوطِ کج‌ومعوجِ دست‌هایم که بوی خاک می‌گیرند.نور، مثل یک گنجشکِ خیساز لای کرکره‌ها تو می‌آید و روی پلکم می‌نشیند.از گلوی آینه، صدای زنگوله‌ی آفتاب می‌آید؛من از پیله‌ی خودم سر ریز کلماتی شده‌امکه بوی بیداری می‌دهند.#امیرپرهام_عبدی@amirparham_a