دوش رفتم که سری بر درِ رؤیا بزنمخط بطلان به غم و غصه‌ی دنیا بزنمآمدی سرزده چون عطر بهار نارنجتا که م

دوش رفتم که سری بر درِ رؤیا بزنمخط بطلان به غم و غصه‌ی دنیا بزنمآمدی سرزده چون عطر بهار نارنجتا که من مهر جنون بر دلِ شیدا بزنمگفتم این بار بیایم به تماشای رختبوسه بر دست تو و آن رخِ زیبا بزنمدست در دست تو در خلوت باران و سکوتپرده بر بی‌کسی و خلوتِ تنها بزنمامشب آرام بگیرم به سرِ شانه‌ی توتکیه بر مخملِ آن سینه‌ی دیبا بزنمعشق تو حل بکند مسأله‌ی زیستنمرنگِ معنا به شبِ تیره و فردا بزنمخنده بر لب بنشانی و در این فصلِ بهاررنگ مصفا به رخِ زردِ تمنا بزنمگیسوانت چو چلیپاست در این شامِ درازچنگ در حلقه‌ی آن زلفِ چلیپا بزنمبا تو از آتشِ نمرود ندارم باکیپا به فرجامِ همین نقطه‌ی صحرا بزنمپیش چشمان حسودانِ زمین دست تو رابگیرم، طعنه به هر آدمِ دانا بزنمتا تو هستی چه نیازی به طبیب است و دوا؟خط به هر نسخه‌ی درمان و مداوا بزنمعهد بستم که به جز نام تو نامی نبرمسکه بر نام تو در خانه‌ی دل‌ها بزنم#امیرپرهام_عبدی@amirparham_a