ای روی تو آیینه در خلوتِ جانان‌هابر باد مده ما را در زلفِ پریشان‌هااز آتشِ پنهانت، یک شهر به هم خورد

ای روی تو آیینه در خلوتِ جانان‌هابر باد مده ما را در زلفِ پریشان‌هااز آتشِ پنهانت، یک شهر به هم خوردهبرخاسته دودِ دل، از سینهٔ انسان‌هاچشمانِ تو تفسیری از سحر و دگرگونی‌ستمات است ز اعجابت، اندیشهٔ شیطان‌هامن بی‌تو همان فرضم، در هندسهٔ اندوهخطی که به سر برده، در مرکزِ بحران‌هادر بندِ تو آزادم، ای بندِ خوشِ شیرینبر خاکِ غمت سازم، صد قصر ز زندان‌هایک بار به لطفِ خود، بر تربتِ من بگذرتا زنده شود خاکم، ای روحِ به جانان‌ها!یعقوبِ دلم پیر است، در حسرتِ بوی توعطری بفرست امشب، ای یوسفِ کنعان‌هالبخند بزن جانا، تا صبح به پا خیزدخاموش شود یک‌جا، این لکنتِ باران‌ها#امیرپرهام_عبدی@amirparham_a