دچارِ حسرتِ دیداریم، در این مسیرِ به ناچاریبه جز غمی که در این خط است، دگر چه فایده از یاری؟دو ریلِ کهنه که تا مقصد، همیشه هم‌سفرِ مرگندنمی‌رسند به هم هرگز، در این تداومِ ناچاریدلم خوش است به امّیدی، که در نگاهِ تو می‌بینماگرچه سهمِ من و قلبت، شده‌ست سینه ی تبداری بیا به حرمتِ این دوری، کمی کنارِ خیالم باشکه نیست بعدِ تو در جانم، به جز ملال و گرفتاریتو آن پرنده که پر وا کرد، به سوی آبیِ چشمانممنم اسیرِ قفس، آری؛ اسیرِ این شبِ بیداریبه روی شیشه‌ی تنهایی، هبوطِ نامِ تو را دیدمنوشته‌ام به دلِ باران: عجب غمی، چه شبِ تاری!اگر زمین و زمان خوابند، ببین که شب شد و بیداریمجهان خلاصه شده امشب، در این سکوت و فداکاریچه کرده عکسِ تو با چشمم، که از تو دم‌به‌دم آیینهنشان دهد به منِ عاشق، ز عشقِ پاکِ تو آثاریبیا که واژه‌ی تکراری، نمانده در غزلِ چشممبخوان سرودِ رهایی را، از این حصارِ زیان‌باریبه جرمِ عشق اگر ما را، زمانه رانده ز درگاهشخوشم که هم‌سفرِ مایی، اگرچه در دلِ دشواریگذشت دیشب و می‌دانم، دوباره نوبتِ امروز استکه سر کنم شبِ خود را باز، به یادِ یارِ خودم آریتو خطِ سبزِ امیدی و، منم همان خطِ مشکی‌رنگکه روی صفحه‌ی قلبِ من، به جز تو نیست وفاداری#امیرپرهام_عبدی@amirparham_a