خیالت می‌زند آتش به جانِ ماه و اخترهادر این تکرارِ تنهایی، میانِ سرد بسترهاتو را در قابِ این تصویرِ محو و دور می‌جویمنگاهت می‌کشد من را، امان از تلخ باورهامن و این تن، من و این درد، من و این سینه‌یِ پر غمهجومِ یادِ تو امشب، شده فرمان لشکرهاهجومِ دستِ نابینا، ز شب در شهر پیچیدهچه بی‌رحم است این دنیا، در این دنیایِ ابترهاشبیهِ قایقی خسته، که گم شد در دلِ طوفانبدونِ عطرِ دستانت، شدم تسلیمِ لنگرهابیا ای نوبهارِ من، در این سرمایِ پاییزیببین جانم چه می‌سوزد، در این شب‌هایِ آذرهامن از دنیایِ بی‌احساسِ طوفان‌هایِ ویرانگرپناهی جز تو می‌جویم، در این آشوبِ صرصرهابلندِ قامتم بی‌تو، خمید از بارِ این دوریشبیهِ بیدِ مجنونی، جدای از صنوبرهاکبوترهایِ جلدِ تو، همه بی‌بال و پر گشتنددلِ خونینِ من مات است، میانِ خونِ ساغرهاتو حاکم باش بر قلبم، بیا قاضیِ عادل شوکه من جان را سپردم به، قضاوت‌هایِ داورهادر این بن‌بستِ تاریک و در این تنهاییِ ممتدنجاتم ده از این هجران، از این آسیبِ خنجرهابیا بگشای آغوشت، که یخ‌بندانِ شب طی شدبیا تا عشق برخیزد، ز گورِ سردِ حسگرها#امیرپرهام_عبدی@amirparham_a