اگرچه راه، پر از صخره‌های مکر و فریب استروا نبود که رهرو به یادِ کاش بیفتددلِ شکسته همان کیمیایِ تجر

اگرچه راه، پر از صخره‌های مکر و فریب استروا نبود که رهرو به یادِ کاش بیفتددلِ شکسته همان کیمیایِ تجربه‌سازی‌ستکه قیمتش نزند لک، اگر خراش بیفتدبگو به صخره که باران صبورتر ز عتاب استکجا ز سیلیِ تو،  کوه‌ را تراش بیفتد؟عبور کردم از آن تیرگیِ تلخِ خیانتکه تا به چهره‌ی آیینه، نورِ فاش بیفتدز هر شکست، به تن ردی از بلوغ نشسته‌ستبگو به زرگرِ دوران که در تراش بیفتدتکان نداده کسی این درختِ بارورِ صبراگرچه سنگِ حسد بر سرِ معاش بیفتدغمی نبود اگر تن به رنج و درد   بفرسودولی مباد که یک لحظه از تلاش بیفتد#امیرپرهام_عبدی@amirparham_a