درزهای تاریک،شاهدانِ خاموشِ این انهدامِ بی‌صدا هستند.آنجا که آینه در دست‌هایم خط می‌خوردو تکه‌هایم،ه

درزهای تاریک،شاهدانِ خاموشِ این انهدامِ بی‌صدا هستند.آنجا که آینه در دست‌هایم خط می‌خوردو تکه‌هایم،هر کدامبه زبانی غریب سخن می‌گویند.منمیانِ دو نیمه ایستاده‌ام؛نیمه‌ایکه در سایه‌ها ریشه دوانده،و نیمه‌ایکه در سکوت، سقوط می‌کند.مرزِ میانِ بودن و نبودن،به باریکیِ یک شیارِ عمیق استکه از میانِ سینه می‌گذرد.بندبندِ این تن،روایتی‌ستاز رویاهای ماسیدهبر دیوارهای کهنه.چه کسی مرااین‌گونه میانِ خویش بخش کرد؟که اکنون،حتی نامم رادر تلاقیِ دو تاریکیگم کرده‌ام…#امیرپرهام_عبدی@amirparham_a