در عمیق‌ترین چاهِ این هذیان،بوی تنباکوی سوخته می‌آید و انجماد.یکهو چیزی شبیه به یک سنجاقکِ شیشه‌ایدر جمجمه‌ام بال می‌زند.دست می‌برم،دیوارِ گچی و نمورِ اتاق را چنگ می‌زنم،پوست می‌اندازد این یأسِ لزج؛من دکمه‌های این شبِ قطبی رایک‌به‌یک، با ناخن‌هایم باز می‌کنم.#امیرپرهام_عبدی@amirparham_a