در تنم رقصيد و آتش وار طوفان آفريداو كه طوفان را چنين گيسو پريشان آفريدآمد و با شعله‌اش در عمقِ جانم خانه کردعشق را در خلوتِ آن چشمِ پنهان آفريدموج زد گیسوی او بر شانه‌ی شوریدگیدر میانِ سینه داغی از زمستان آفريدبند بندِ قامتِ مستانه‌اش مهدِ صفاستنقشِ او را شاهکارِ خلقتِ انسان آفريدعشقِ او آمیزه‌ای از نغمه و دلدادگی‌ستدر نگاهش وسعتی همپایِ ایران آفريدپیشِ پایِ روشنش خورشید سجده کرد و بعدماه‌رویی بی‌بدیل و شاد و خندان آفريدنبضِ گرمش می‌تپد در رگ‌رگِ اشعارِ منشعرِ من را یک غزل با کامِ فنجان آفريدمهرِ او سنگِ صبورِ گریه‌هایِ بی‌صداستمرهمی شیرین برایِ قلبِ حیران آفريدلحظه‌ای دور از هوایش مرزِ نابودیِ ماستاو که وصلی بی‌نهایت سهل و آسان آفريددر قمارِ سرخِ چشمش عقل و دین از دست رفتعاشقی را قصه‌ای بی‌حد و چندان آفريدبوسه‌اش احیاگرِ این پیکرِ افسرده استخرمی را در میانِ باغ و بستان آفريدچشم بست و کلِ دنیا غرقِ در ظلمت بسوختباز تا مژگان گشود انوارِ تابان آفريد#امیرپرهام_عبدی@amirparham_a