به خودم که فکر می‌کنم می‌بینم در تمام برهه‌های زندگی‌ام دوست داشته‌ام عشق بورزم. ولی اغلب این عشق را یا کم و زیاد نشان داده‌ام، یا بهترین روش ابرازش را بلد نبوده‌ام، یا برای آدم‌های اشتباهی خرجش کرده‌ام. چیزی که باعث شده خسته نشوم این است که عشق برخلاف زمان که هیچ‌وقت برنمی‌گردد یا پول که برای جبران‌کردنش باید وقت و انرژی گذاشت، چیز بی‌نهایتی‌ست که به ته نمی‌رسد. چشمه‌ی زلالی است که می‌تواند بسیاری را آب دهد و هیچ‌وقت خشک نشود. تنها چیزی که ناراحتم می‌کند پشیمانی است...عشق من بی‌انتهاست ولی آدم‌ها نه؛ آدم‌ها می‌روند و می‌آیند، دور می‌شوند و نزدیک. این موضوع باعث می‌شود که من نتوانم به آدم‌هایی که دور هستند آنطور که می‌خواهم عشق بورزم و آدم‌های نزدیکم را از خودم دلزده می‌کنم تا اینکه دیر می‌شود. آدم‌ها مدام از یکدیگر کوچ می‌کنند و من شیوه‌ی نگه داشتنشان را بلد نیستم.شاید طبیعت آدمی باشد و شاید بهتر است به رفتن‌ها عادت کرد، به اینکه آدمی که سیراب باشد نیازی به آب زلال چشمه ندارد. شاید ایراد از خودم باشد که دستم به کم نمی‌رود و نمی‌توانم به هرکس قد و اندازه‌ی محبتش عشق بورزم. شاید هم ایراد از دنیاست، از چرخه‌ای که زندگی را تقلیل می‌دهد به چیزهای بی‌ارزش، به چیزهایی که ماندنی نیستند و فقط از پشت ویترین قشنگی دارند.مدت‌هاست دلم یک حد وسط می‌خواهد. آدم‌های ماندگار، آدم‌هایی که جنسی شبیه به خودم داشته باشند، خستگی‌ها و بی‌حوصلگی‌هایم را تاب بیاورند، دلزده نشوند و بیشتر دل ماندن داشته باشند تا پای رفتن. آدم‌هایی که بتوانند سنگینی حرف‌ها و قول‌هایشان را درک کنند، بتوانند سادگی با هم بودن را به زرق و برق خودخواهی ترجیح دهند. می‌خواهم خیالم راحت باشد و دلم قرص، که این‌بار خبری از رفتن نیست، از دل‌زدگی، از اینکه بعدها که فکرش را کردم برایم نه پشیمانی باشد نه تنهایی، فقط عشق باشد و دلم که هیچوقت خسته نمی‌شود.#امیررضا_لطفی‌پناه@amirreza_lotfipanah