پاییزهای ژاپن زیبا و رنگارنگ است ولی دوامش به یک ماه هم نمی‌کشد؛ مثل شکوفه‌های گیلاس که خیلی زود جای خود را به شاخ و برگ سرسبز بهاری می‌دهند. ولی یادم هست که پاییز توی ایران حال و هوای دیگری داشت. مملکت و مردمی که باران برایش آرزوست توی پاییز عشق‌بازی می‌کند.ژاپنی‌ها از باران بیزارند و تعداد چترها از تعداد آدم‌ها بیشتر است، ما ولی یادم هست که دیوانه‌ی باران بودیم و هیچکس چتر نداشت. همه زیر باران می‌رفتند و می‌آمدند، هر شخصی به نوعی باران را دوست داشت و از آن لذت می‌برد. اینجا ولی باران اسباب زحمت و کلافگی است و بیشتر هوای شرجی غیرقابل‌تحمل به همراه دارد تا که مثل باران پاییزی توی کوچه و خیابان‌های ایران تر و تازگی بیاورد.فکرش را که می‌کنم می‌بینم نسبت به پاییز بی‌تفاوت شده‌ام و مهم‌ترین عامل خوشحالی از رسیدن پاییز برایم خنک شدن هواست چون تابستان‌های ژاپن آدمکش است و هوا بس ناجوانمردانه گرم می‌شود. دروغ نگویم نارنگی‌های ژاپنی هم خوشمزه است و پاهایت که زیر کوتاتسو باشد (که یک‌جور کرسی است) لذت خوردن نارنگی دوچندان می‌شود. البته خبری از انار نیست و اگر هم باشد یک عدد انار اندازه‌ی پنج پرتقال قیمت دارد و تک‌تک دانه‌هایش از گرانی توی گلوی آدم گیر می‌کند.از روی تقویم ژاپن رسماً وارد پاییز شده است، ولی حال و هوا هنوز حال و هوای تابستان است. گمانم یکی دو هفته‌ی دیگر پاییز برسد و چند هفته بعد هم زمستان جای پاییز را بگیرد. دلم می‌خواهد آن چند هفته‌ی کوتاه را مثل پاییز ایران بگذرانم. زیر باران بروم، توی سرما چای زعفران بنوشم، توی کاسه‌ای چند انار گران و نیمه‌درشت دانه کنم و بنشینم به انتظار یلدا.#امیررضا_لطفی_پناه @amirreza_lotfipanah