نشسته بودم توی قطار، ساعت هشت و نیم شب بود و از کار برمی‌گشتم. نیمی از مسافران چرت می‌زدند و نیمی دی

نشسته بودم توی قطار، ساعت هشت و نیم شب بود و از کار برمی‌گشتم. نیمی از مسافران چرت می‌زدند و نیمی دیگر به موبایل‌های بی‌صدایشان خیره بودند. جز صدای تلق‌تلق و دلنگ‌دلنگ قطار و جملات گاه و بیگاه گوینده‌ی قطار که ایستگاه‌ها را اعلام می‌کرد، صدای دیگری نمی‌آمد. ژاپن قانون و مقررات رسمی و غیررسمی زیاد دارد، گاهی بیش از حد. یکی از این قوانین نانوشته این است که هیچکس توی قطار یا اتوبوس با تلفن صحبت نمی‌کند. تماسی اگر باشد یا قطع می‌کنند یا جواب نمی‌دهند تا سر فرصت دوباره تماس بگیرند.می‌دانید، اکثر ژاپنی‌ها خبر دارند که توی ایران جنگ است و اینترنت هم قطع شده، اما عمق و وخامت این فاجعه را درک نمی‌کنند. نمی‌دانند که ما ایرانیان خارج از کشور حتی نمی‌توانیم به عزیزانمان توی ایران تماس تلفنی بگیریم یا پیامک بدهیم. تنها از داخل ایران می‌توان به خارج تماس برقرار کرد تا مبادا «حالت خوبه مادر؟»ها و «دلم برای صدایت تنگ شده بود»ها از زیر شنود حکومت قسر در بروند. من هم با حالی خسته و چشمانی سنگین، نیمه بیدار بودم و لای جمعیت نشسته بودم که دیدم مادرم زنگ می‌زند. ناگهان برق از سرم پرید، بین جواب دادن و ندادن گیر کردم. چطور به ژاپنی‌ها توضیح می‌دادم که چند روز بود از مادرم خبری نشده بود و الان دل توی دلم نبود که صدایش را بشنوم؟ چطور بدون اینکه سویم چشم‌غره بروند و نچ‌نچ کنند تلفن را جواب می‌دادم؟ به یک آن دل را زدم به دریا و جواب دادم، صدای مادرم تمام خستگی را کنار زد. تصمیم گرفتم طوری پیش بروم که نه سیخ بسوزد نه کباب و با صدایی آرام و شمرده گفتم «مادر، نیم ساعت دیگه زنگ می‌زنی؟ فدایت شوم». او هم بدون هیچ چون و چرایی گفت «چشم عزیزم». و قطع کرد. من ماندم و سکوت دلنگ دلنگ قطار و صدای گوینده و مسافران خسته و ساکتی که از آشوب آن سوی دنیا در امانند.ژاپن، نیشینومیا - بیست و هفتم اسفند، هزار و چهارصد و چهار@amirreza_lotfipanah