دقیقاً شش سال پیش حوالی همین ساعت نشسته بودم توی فرودگاه امام، مادر و برادرم هم بودند. پدرم اما نبود، گفته بود دلش را ندارد تا فرودگاه بیاید و رفتن مرا ببیند. دوستانم هم هیچکدام نتواستند بیایند چون پرواز مصادف شده بود با روز سیزده بدر. مچ یکی از پاهایم به شدت درد می‌کرد، شب قبل پیج خورده بود و مادرم می‌گفت خواست خدا بوده که بلکه من به رفتنم شک کنم، که بدیمن است که شب قبل از سفر اینطور شده باشد. خودم را با درد خرکش می‌کردم به این‌طرف و آن‌طرف فرودگاه. دلم پر بود از هیجان، از رویاهایی که سالیان سال در سر پرورانده بودم، از فکر به اینکه زندگی آن‌سوی دنیا قرار است چطور با من تا کند، از خیال اینکه قرار است برای خودم و خانواده‌ام زندگی بهتری درست کنم.چند ساعتی که گذشت وقت رفتن فرا رسید و با غمی که توی تار و پود کلمات نمی‌گنجد خداحافظی کردیم. مادرم را بوسیدم و در آغوش کشیدم، برادرم را هم همینطور. مادرم زار می‌زد، برادرم به ظاهر آرام بود و مادرم را دلداری می‌داد ولی طوفان درونش را فقط من می‌فهمیدم. زورم را زدم که با حرف مادرم را آرام کنم، می‌گفتم چیزی نشده که عزیز دلم، مگر به پیشواز مرگ می‌روم که اینطور گریه می‌کنی؟ من شش ماه دیگر به ایران سر می‌زنم. او ولی گوشش بدهکار نبود، گوش هیچ مادری بدهکار این حرف‌ها نیست؛ گویی می‌دانست قرار است شش سال بگذرد و نتوانم به ایران سر بزنم.خودم را از آغوشش جدا کردم و رفتم سمت گیت‌های ورود. چندباری به پشت سرم نگاه کردم، مادرم ایستاده بود با چشم‌های گریان و برادرم که متین نگاهم می‌کرد ولی انگار توی قلبم را می‌دید. نگاهشان کردم و آن تصویر تا ابد توی سرم حک شد.چیزی نگذشت که مأموران حفاظت فرودگاه مجبورم کردند کل کیفم را خالی کنم. شک کرده بودند که چرا آن‌همه کتاب توی کیفم دارم، کدام ناعاقلی بیشتر از لباس و مایحتاج سفر با خودش کتاب می‌برد؟ از نبودن بمب ساعتی و مواد که مطمئن شدند، نشستم به جمع‌کردن دل و روده‌ی کیفم. توی سرم هزار فکر بود و آخرین تصویری که از مادر و برادرم دیده بودم از جلوی چشمانم پاک نمی‌شد.سر آخر به هواپیما رسیدیم و نشستم. تا دبی فاصله‌ی زیادی نبود، پرواز اصلی از دبی به ژاپن بود که نگرانم می‌کرد. دیدن فیلم «مقصد نهایی» در کودکی باعث شده بود ترس و واهمه‌ی بدی از هواپیما داشته باشم و گمانم این بود که قرار است به مقصد نرسیده، هواپیمای ما جایی میانه‌ی مسیر سقوط کند. توی هیچ‌کدام از پروازها نتوانستم چشم روی هم بگذارم، خواب مرا پس می‌زد و سردرد گرفته بودم.به بالای فرودگاه کانسای که رسیدیم فکر و خیال‌هایم پاک شد، هیجان و دلهره‌ی توی دلم به کل تنم رسوخ کرد. دیدن انعکاس غروب آفتاب روی آب‌های خلیج اوساکا از پنجره‌ی هواپیما شبیه معجزه بود. فرود آمدیم و من بعد از سال‌ها خیالبافی، سرانجام به خاک ژاپن پا گذاشتم.از آن روز شش سال می‌گذرد، شش سال که مثل شصت سال گذشت و در عین حال انگار دیروز بوده است. خنده‌ها، اشک‌ها، شادی‌ها، غم‌ها، شکست‌ها و موفقیت‌هایی که پشت سر گذاشتم و زندگی دومی که اینجا بنا کردم از من آدم بهتری ساختند؛ آدمی که توانست با اینکه بارها زمین خورد، دست روی پاهایش بگذارد و بلند شود، آدمی که از اعماق تاریکی‌ها آن‌قدر به سوی نور چنگ زد تا به روشنی برسد، آدمی که بالاخره توانست قبول کند که بد نیست به خودش هم کمی علاقه و محبت نشان دهد. این آدمِ بهتر ولی هنوز هم عادت‌های قدیمی بسیاری دارد؛ هنوز سعی می‌کند با عشق زندگی کند، هنوز با امید جلو می‌رود، هنوز می‌نویسد، هنوز عاشق باران است، هنوز از بوی قهوه دیوانه می‌شود و هنوز تصویر آن روز توی فرودگاه امام را گه‌گاه مرور می‌کند که مبادا یادش برود قلبش برای چه کسانی می‌تپد.ژاپن، کوبه - سیزدهم فروردین، هزار و چهارصد و چهار.@amirreza_lotfipanah