-محو-سر گذاشته‌ام کنار ساعت مچی‌اش. تیک تاک. صدای آشنای عقربه‌ها... دستش گرمای تابستان‌های دلچسب را دارد، بوی خورشید می‌دهد. بوسه می‌زنم به لطافت انگشتانش، درست آن وسط دستش، همانجا که هفته‌ی چهارم آشنایی بوسیده بودم. لبخند می‌زند، قند توی دلم آب می‌شود. درست مثل هزاران بارِ قبل، قلبم مقابل انحنای لب‌هایش زانو می‌زند. دست می‌کشم به ابریشمِ موهایش، سرش را خم می‌کند و چشمانش را می‌بندد... تیک تاک. غیب می‌شود، هم خودش هم آن گرمای صمیمی. مثل خاطره‌ای قدیمی، محو می‌شود.از جا بلند می‌شوم. اطرافم را هراسان نگاه می‌کنم، سرما استخوان‌هایم را چسبیده است. تا چشم کار می‌کند بیابان است. مهتاب کویر را با نور نقره‌ای‌اش در بر گرفته. سوز می‌آید. تاریکی با نورِ نحیف گلاویز است. آن دوردست‌ها می‌بینمش. لباسی سفید، موهای یک‌دست مشکی. نگاهم می‌کند... نگاهم می‌کند و من مثل روز اولی که دیدمش از درون ذوب می‌شوم. می‌خواهم صدایش بزنم، نامش را فریاد بزنم تا سیاهی‌ها کنار بروند. لب از لب باز می‌کنم و... تیک‌ تاک. منظره عوض می‌شود. زیر باران هستم، می‌دوم. به کدام سو نمی‌دانم. هوا را نفس می‌کشم. یک‌دفعه عطرش به مشامم می‌رسد. بوی بهشت می‌دهد، بهشت حضورش. همین نزدیکی‌هاست. جانی تازه می‌گیرم، سریع‌تر می‌دوم. دانه‌های سرد باران مثل سوزن فرو می‌روند توی پوست گردنم. باز می‌دوم. از پشت سر صدایش را می‌شونم، صدایش که مثل نوای ملایم‌ترین ویولن دنیاست. برمی‌گردم... تیک تاک. باران قطع می‌شود، کوچه ناپدید شده است. نشسته‌ام توی یک قایق پارویی، او روی صخره‌ای در نزدیکی‌ام ایستاده است. گلویم نمک گرفته، صدایم در نمی‌آید. می‌خواهد خودش را بیندازد توی آب. می‌دانم که شنا بلد نیست، ترس وجودم را می‌گیرد. به سمتش پارو می‌زنم، دیوانه‌وارتر از جنون. انگار این صحنه را جایی دیده‌ام؛ انگار در یک زندگی قبلی، جایی، وقتی، پیشِ رویم نیست و نابود شده است. امواج بدذات مانع حرکتم می‌شوند، انگار دریا هم طمع تصاحب عشق او را دارد. پارو می‌زنم، خودش را می‌اندازد پایین. بازوانم از درد می‌سوزند، ولی باز پارو می‌زنم. پاهایش می‌خورند توی آب، دریا نورانی می‌شود... تیک‌ تاک. نور همه‌چیز را می‌گیرد، صورتش نمایان می‌شود. چیزی می‌گوید. نمی‌شنوم، نمی‌فهمم.از خواب می‌پرم. به نفس‌نفس افتاده‌ام، خیس از عرق. قلبم به اعتراض مشت می‌کوبد به قفسه‌ی سینه‌ام. اطرافم را چشم می‌اندازم، اتاق خوابم است. ساعت دیواری را نگاه می‌کنم، صدا می‌دهد. تیک تاک... تقلیدی ناقص از ساعت مچی او. گوش‌هایم را می‌گیرم، سر می‌گذارم روی بالش. نوای صدایش طنین می‌اندازد توی سرم. چشم‌هایم را می‌پوشانم، صورتش نقش می‌بندد پشت پلک‌هایم. دستانم را مشت می‌کنم، سردم شده است. جای گرمای دستانش میان انگشتانم تیر می‌کشد. زانوی‌هایم را جمع می‌کنم روی سینه‌ام. نیست که در آغوش بکشم‌اش. نیست که بگوید «گریه کن، قول می‌دهم حالت بهتر می‌شود». بغض بیخ گلویم را محکم می‌چسبد. جهانم تیره می‌شود. ناگهان سکوت می‌شکند... تیک تاک، لعنت به نبودنش. تیک تاک، لعنت به نبودنش. تیک تاک، لعنت به نبودنش...#امیررضا_لطفی_پناه@amirreza_lotfipanah