اکبر عبدی مرد. هر جا رو باز می‌کنم مردم درباره‌ش نوشتند. تکه‌های فیلم‌هاشو گذاشتند. با وجود همه‌ی ای

اکبر عبدی مرد. هر جا رو باز می‌کنم مردم درباره‌ش نوشتند. تکه‌های فیلم‌هاشو گذاشتند. با وجود همه‌ی ایراداتی که بهش وارد بود. با وجود گرایشش به حکومت و شخصیت نه چندان با ثباتی که داشت. اما چرا؟چون اکبر عبدی یک چیزی برای ارائه داشت. اکبر عبدی واقعاً بازیگر بود. در کل سینمای ایران بی‌نظیر بود. جوهر داشت. اون کاری رو که قرار بود انجام بده رو انجام داده بود. این فراموش نمی‌شه. دیده می‌شه. حالا هزار تا ایراد هم بهش وارده.حالا فرض کنید پس فردا عمر آقای رضاپهلوی به پایان برسه و توی همون مریلند دفن بشه. خب…با چی قراره ایشون رو به یاد بیاریم؟ جرج تاون؟ ۱۸ و ۱۹ دی؟ سرسره بازی؟ شطرنج با کوسن؟ خاطرات شکار در ۱۶ سالگی؟ وطن‌پرستی مهتدی؟ جزیره‌ی نکر با مکس امینی؟ هم‌نشینی با فخر‌آور؟ لبخند مسخ بعد از سس‌مالی شدن پس گردن؟ ربل بودن به پادشاهی؟ وفاداری به تیم؟واقعاً چی؟ هیچی! هیچ! انگار این شش و اندی سال عمر اصلاً هیچ دستاوردی نداشته. البته ممکنه بگید کلاً در زندگی هدفی وجود نداره و مهمترین چیز لذت بردن از حاله. به عنوان یک دیدگاه ازتون می‌پذیرم ولی خب مردم به افرادی که دنبال این دیدگاه باشند معمولاً می‌گن عیاش و خب درست هم هست. عیاش اگر ادعای رهبری بخواد داشته باشه دیگه می‌شه شیاد و قابل بخشایش هم نیست! اگر بدین ترتیب به منافع کشور صدمه بزنه می‌شه خائن به وطن و اون دیگه جرمش خیلی سنگینه. رضاپهلوی با همین چیزها در یادها می‌مونه.Sourenasanto سورناسانتو @AmirTaheri4