‏در پاسخ به این اعدام‌ها فحاشی به ج.ا نه شجاعت است نه مقاومت. ساده‌ترین و بی‌هزینه‌ترین واکنشی است ک

‏در پاسخ به این اعدام‌ها فحاشی به ج.ا نه شجاعت است نه مقاومت. ساده‌ترین و بی‌هزینه‌ترین واکنشی است که فقط یک کارکرد دارد: تخلیه‌ی خشم.کسی که هنوز دارد به ج.ا فحش می‌دهد، هنوز در چارچوب حکومتِ اشغالگر فکر می‌کند و او را مخاطب می‌بیند. هنوز خیال می‌کند با واکنش نشان دادن دارد کاری می‌کند در حالی که هیچ کاری نمیکند.فحاشی نه‌تنها تهدیدی برای رژیم نیست بلکه برایش مفید هم هست. خشمِ بدون سازماندهی، بهترین سوخت برای تداوم وضع موجود است. فریاد می‌زنید، سبک می‌شوید، برمی‌گردید سر جای خودتان و هیچ چیز تغییر نمی‌کند.ج.ا جنایت میکند اما این مسئله‌ی اساسی ما نیست.مسئله‌ی ما این است که چرا جامعه‌ای که این را می‌داند، هنوز در سطح فحش و ناسزا متوقف مانده.چرا هیچ تلاشی برای تبدیل این خشم به قدرت دیده نمی‌شود؟چرا سازماندهی وجود ندارد؟چرا هیچ‌کس از مدعیان رهبری اپوزوسیون نمی‌پرسد پس آن ریزش‌های وعده‌ داده‌ شده کجاست؟مگر این بچه‌ها دستگیر شدگان فراخوان ۱۸ و ۱۹ دی نیستند؟ چرا در رسانه‌های فارسی زبان خصوصا اینترنشنال مطالبه‌ای از متولی فراخوان برای پیگیری عملی، برنامه ریزی، ساختاردهی و اقدام واقعی شکل نمی‌گیرد؟فحاشی به ج.ا جایگزین عمل شده و واکنش جای کنش را گرفته.و این دقیقا همان چیزی است که این وضعیت را پایدار نگه داشته.اگر قرار است فحشی داده شود، حداقل جهتش را درست انتخاب کنید.آن‌ کسی که ادعای رهبری دارد اما هیچ برنامه، هیچ سازماندهی و هیچ پاسخی ندارد، بیشتر از هرکسی باید زیر فحش و فشار قرار بگیرد.ج.ا کار خودش را می‌کند و انتظار دیگری هم از آن نیست اما اپوزیسیونی که سال‌ها وعده داده، رویا فروخته و امید واهی تولید کرده باید پاسخ بدهد که خروجی‌اش چه بوده.این اولین گام برای عبور از فلاکت موجود است.سگ‌کشی @AmirTaheri4