سیاست «نه مذاکره، نه جنگ» خامنه‌ای، در نهایت به وضعیت «هم مذاکره و هم جنگ» انجامید. او نه نگران آغاز جنگ بود و نه اکنون هست؛ نگرانی اصلی‌اش این است که جنگ تا کجا پیش خواهد رفت. خامنه‌ای در جریان مذاکرات دریافته که باید از غنی‌سازی اورانیوم و رؤیای بمب اتمی دست بکشد، اما ترجیح می‌دهد به‌جای آن‌که خود تجهیزات غنی‌سازی را جمع‌آوری و تحویل دهد، هزینه نابودی آن‌ها را به دوش اسرائیل و آمریکا بیندازد؛ تا بتواند ادعا کند که «مقاومت کردم، اما نهایتاً حمله نظامی توان ما را از بین برد.»اما مشکل خامنه‌ای آنجاست که در برابر چنین حملاتی که مستقیماً توان نظامی و هسته‌ای را هدف می‌گیرند، ناگزیر به واکنش است. با این حال، نگران آن است که زنجیره این واکنش‌ها به نقطه‌ای برسد که به فروپاشی کل نظام بینجامد.اسرائیل در پی تسلیم رژیم خامنه‌ای است و با هدف‌گیری دقیق فرماندهان ارشد سپاه و مقامات هسته‌ای تلاش می‌کند نشان دهد که اگر خامنه‌ای تسلیم نشود، زدن شخص او و دیگر سران نظام نیز دور از دسترس نیست.این‌که اسرائیل هنوز خود خامنه‌ای را هدف قرار نداده، احتمالاً دو دلیل دارد: نخست، ترجیح می‌دهد پروژه بمب اتمی پیش از آن‌که خلأ قدرت و بی‌ثباتی در ایران به‌وجود آید، پایان یابد؛ دوم، توصیه‌ آمریکا به اسرائیل است که حملات به‌گونه‌ای انجام شود که درِ مذاکرات و بازگشت مقامات جمهوری اسلامی به میز گفت‌وگو با آمریکا کاملاً بسته نشود. به‌نظر می‌رسد آمریکا برای حمله به تأسیسات و مقامات نظامی و هسته‌ای، به اسرائیل چراغ سبز داده تا رژیم پیامدهای عدم توافق درباره برچیدن پروژه اتمی را درک کند.برای اسرائیل، آمریکا و کشورهای عربی، برچیده شدن پروژه ساخت بمب اتمی در ایران، اولویتی فراتر از نوع حکومت حاکم بر کشور دارد. حذف این پروژه برای آن‌ها مهم‌تر از حذف رژیم اسلامی است؛ و بی‌تردید ترجیح می‌دهند تا زمانی که حکومتی منفور در قدرت است، این پروژه را به پایان برسانند.اکنون جنگ آغاز شده، اما این به معنای پایان مذاکره نیست. خامنه‌ای سه راه پیش رو دارد: برچیدن پروژه اتمی با جنگ، با مذاکره، یا با سقوط!@ammarmaleki