‍ ✨آتشِ عشقِ تو گر به جانِ ما افتد، چه می‌کند؟من و مستیِ بی‌نهایت،من و دریایِ بی‌کرانِ «هو»…هر نف

‍ ✨آتشِ عشقِ تو گر به جانِ ما افتد، چه می‌کند؟من و مستیِ بی‌نهایت،من و دریایِ بی‌کرانِ «هو»…هر نفس که می‌آید،نامِ تو را می‌آورد؛هر نفس که می‌رود،مرا از من می‌بَرد: هو…آتش گرفتیمتا خاموش شویم؛سوختیمتا جز تو چیزی نمانَد.آن‌قدر از خویش گذشتیمکه دیگر «من»توانِ گفتن نداشت.گفتم: من؛و آتش گفت: هو.گفتم: تو؛و پرده افتاد:هو.دیدم که عاشق،در راهِ عشق گم می‌شود؛معشوق می‌مانَد،و هر چه غیر اوستدر نورِ او محو می‌شود.زمین زیر پایم لرزید،آسمان در جانم فرو ریخت،و در آن لحظهکه هیچ نداشتم،همه‌چیز داشتم.نه راهی ماند،نه رهرویی،نه مقصدی؛فقط یک حضور…هو.نه در دوردست،که در نزدیک‌ترین جایِ جان؛نه در لفظ،که پیش از هر سخن؛نه در تصویر،که فراتر از هر خیال.و منآخرین پردهٔ «من» رابه آتش سپردم.آنگاه سکوت آمد…سکوتی که از هزار سخن رساتر بود.در آن سکوت،نفس کشیدم:هو.نفس کشیدم:هو.و دیگر من نبودمکه «هو» می‌گفتم؛این «هو» بودکه مرا می‌گفت.و این‌گونهعشق به نهایت رسید:نه آن‌گاه که او را یافتم،بلکه آن‌گاه کهخودم را در او نیافتم.هو…اولِ راه،ذکرِ ما بود؛آخرِ راه،خودِ ما شد.هو.https://t.me/Analhaghhoo