‍ ✨«ما در پیاله عکس رخ یار دیده‌ایمای بی‌خبر ز لذت شرب مدام ما»«پیاله» فقط جام شراب نیست؛ نماد دل انسان است. حافظ می‌گوید:وقتی دل از غبار خودخواهی پاک شود، دیگر برای دیدن محبوب لازم نیست جایی دور را جست‌وجو کنی؛ رخ یار در همان جام کوچکِ دل آشکار می‌شود.«شراب» هم می‌تواند نماد عشق و مستی الهی باشد؛ مستی‌ای که انسان را از خودِ محدودش بیرون می‌برد.یار را بیرون از خودت جست‌وجو نکن؛ اگر دل صاف شود، همان دل تبدیل به آیینه‌ای می‌شود که چهرهٔ محبوب را در آن می‌بینی. محبوب را در بیرون می‌جویی، اما وقتی پرده کنار می‌رود، می‌بینی نشانی از او در دل خودت بوده است.پیاله = دلعکس رخ یار = جلوهٔ حقیقت الهیعارف وقتی دلش صیقل می‌یابد، جهان برایش تبدیل به آینه می‌شود. دیگر هرجا نگاه می‌کند، نشانی از محبوب می‌بیند.🌹 «ای بی‌خبر ز لذت شرب مدام ما»«شرب مدام» یعنی نوشیدن پیوستهٔ شراب عشق؛ نه شراب ظاهری، بلکه مستی حضور.حافظ انگار می‌گوید:تو از بیرون به این مستی نگاه می‌کنی و نمی‌دانی در دل عاشق چه می‌گذرد. انسان ابتدا می‌گوید:«من خدا را می‌خواهم.»اما در ادامهٔ سلوک، کم‌کم «من» کوچک‌تر می‌شود و پرده‌ها کنار می‌روند؛ تا جایی که می‌فهمد:آن که می‌جست، خودش نیز در جست‌وجوی محبوب ساخته شده بود.پس «پیاله» کوچک است، اما تصویری که در آن دیده می‌شود بی‌نهایت است.و این همان حال‌وهوایی است که در سخنان مولانا و حافظ زیاد می‌بینیم: دل، اگر آینه شود، جهان پر از رخ یار می‌شود. ✨ 🎶 حسام الدین #سراجhttps://t.me/Analhaghhoo