‍ ✨♟️گل هرگز برای شکوفا شدن نقشه‌ریزی نکرده است. فقط پیوسته رو به سوی بالا کشیده و به سوی نور دست در

‍ ✨♟️گل هرگز برای شکوفا شدن نقشه‌ریزی نکرده است. فقط پیوسته رو به سوی بالا کشیده و به سوی نور دست دراز کرده است؛ و شکوفایی از آن رو رخ داده که «رو به سوی رشد داشتن» در ذات او بوده است.بیشتر مردم با رشد مانند یک پروژه برخورد می‌کنند؛ چیزی که باید برایش برنامه‌ریزی کرد، بهینه‌اش ساخت و به زور در چارچوب یک برنامهٔ زمانی گنجاند. اما این آموزه چیزی تقریباً برعکس را توصیف می‌کند. گل بهترین زمانِ ممکن برای شکفتن را محاسبه نمی‌کند. شرایط را تحلیل نمی‌کند تا ببیند آیا همه‌چیز ایدئال است یا نه، و پیش از اطمینان یافتن منتظر نمی‌ماند تا تصمیم به شکوفایی بگیرد. گل صرفاً با نوعی پافشاریِ مشتاقانه و بی‌فکر، پیوسته جهت خود را به سوی نور تنظیم می‌کند؛ و گشودن گلبرگ‌ها پیامد طبیعی همین جهت‌گیری است، نه نتیجهٔ یک تصمیم آگاهانه.این، اصلاحی مشخص برای یکی از برداشت‌های نادرست رایج دربارهٔ تلاش معنوی است. «ناآگاهانه» در اینجا به معنای بی‌ملاحظه یا منفعل بودن نیست. منظور، یکپارچه و بدون دوپارگی بودن است؛ همان‌گونه که رشد یک گل میان «رشد کردن» و هم‌زمان زیر نظر گرفتن اینکه آیا این رشد چشمگیر به نظر می‌رسد یا نه، تقسیم نمی‌شود. بیشتر تلاش‌های انسانی یک لایهٔ دوم از خودآگاهی با خود دارند: فرد رشد کردنِ خودش را زیر نظر می‌گیرد، پیشرفت خود را اندازه می‌گیرد و نگران است که آیا درست و مطابق برنامه در حال شکوفا شدن است یا نه. دقیقاً همین لایهٔ نظارت است که گل فاقد آن است؛ و شاید همین چیزی باشد که بیش از هر مانع بیرونی، سرعت انسان را کاهش می‌دهد.واژهٔ «مشتاقانه» به همان اندازهٔ «ناآگاهانه» اهمیت دارد. این آموزه از انفعال و بی‌عملی دفاع نمی‌کند. گل نسبت به شکوفا شدن بی‌تفاوت نیست. با تمام توانِ در دسترس خود به سوی گشودن و شکفتن کشیده می‌شود، اما بدون آن محاسبه‌گریِ مضطربانه‌ای که رشد انسان را به یک نمایش تبدیل می‌کند، نه یک فرایند طبیعیِ گشوده‌شدن و شکوفایی.قرار نبود رشد هرگز تا این اندازه زیر نظر گرفته و کنترل شود. تنها کاری که از ابتدا لازم بود، این بود که مشتاقانه به سوی آن دست دراز کنی، بی‌آنکه مدام متوقف شوی تا ببینی از بیرون چگونه به نظر می‌رسی.