‍ ✨📢 جلسه ۲۶شرح مثنوی معنوی استاد دکتر اسماعیل #منصوری لاریجانی🔷 رابطه اندیشه با سخن🔷 پیوند سخن و اندیشهنسبت «سخن» با «اندیشه»، مانند نسبتِ «صورت» با «معنا» است. آدمی از مسیر سخن، به ساختگاهِ آن که همان اندیشه است، پی می‌برد. حقیقتِ اندیشه، آگاهی است و این آگاهی و بینش، تنها با تجلی نور خدا در ما پدید می‌آید. 🔷 جریانِ عقل در ساحت وجودعقل در تمامِ ساحت‌های وجودی ما جاری و ساری است. اگر سخنِ کسی را لطیف یا ناپسند می‌شماریم، ریشه‌ی این قضاوت به کیفیتِ اندیشه‌ی او بازمی‌گردد. الفاظی که در قالب کلام از ما صادر می‌شوند، در واقع «موجِ اندیشه» هستند؛ چرا که آگاهی از آن مرتبه برمی‌خیزد. 🔷 ریشه در بی‌رنگی و بی‌سوییهمان‌گونه که ذات ما از حقیقتِ «انّا لله و انّا الیه راجعون» سرچشمه می‌گیرد، اصالتِ سخن نیز از اندیشه است. در نظام هستی، هر چیزِ «شکل‌داری» از «بی‌شکلی» و هر صاحب‌جهتی، از «بی‌جهتی» پدید آمده است. 🔷 حیات در دم و بازدماین حیات، مانند دم و بازدم است؛ همیشگی و پیوسته. در هر نفسِ ما، مرگ و حیاتی نهفته است. همواره باید هشیار باشیم که هر صورتی در این عالم، معنایی در پسِ خود دارد و هر ظاهری را باطنی است. سخنِ ما نیز مستثنا نیست؛ پس شایسته است که همواره در جستجوی ریشه‌ها و باطنِ امور  باشیم⏱مدت زمان: ۵ دقیقهhttps://t.me/Analhaghhoo