داستان فیلم گاهی اوقات بیش از حد مبهم است و ممکن است مخاطب را گیج کند. برخی از معماهای فیلم بدون پاس

داستان فیلم گاهی اوقات بیش از حد مبهم است و ممکن است مخاطب را گیج کند. برخی از معماهای فیلم بدون پاسخ باقی می‌مانند و این موضوع می‌تواند برای تماشاگران آزاردهنده باشد.حضور کوتاه و کم‌اثر هومن برق‌نورد در فیلم، که تنها چند ثانیه طول می‌کشد، از جمله نقاط ضعفی است که به نظر می‌رسد به داستان اصلی ارتباط چندانی ندارد.نحوه حضور فرناز (دختر خیالی پیروز) با ظاهری غیرمعمول و عجیب، گاهی از فضای داستان فاصله می‌گیرد و منطق روایی را تضعیف می‌کند.برخی صحنه‌ها و اتفاقات فیلم به نظر بی‌ربط به خط اصلی داستان می‌آیند و باعث می‌شوند تمرکز مخاطب از موضوع اصلی منحرف شود.فیلم فضاسازی خوبی دارد و مخاطب را تا انتها در تعلیق نگه می‌دارد، در واقع همین تعلیق موتور محرکه «لاک‌پشت» برای ادامه داستان است، هر پرده‌ای که مخاطب می‌بیند طرح جدیدی از توهم را نشان می‌دهد. همچنین فیلم با روایت جذاب لحظات، ضربه‌های هولناک را در بزنگاه‌های طلایی فرود می‌آورد و تمام داستان را به لرزه در می‌آورد.همچنین «لاک‌پشت» از آن دسته فیلم‌هایی که تمام ماجرا بر روی دوش بازیگرانش استوار شده، چرا که قصه بیش از آنکه روی کنش‌های بیرونی تکیه کند در لایه‌های درونی کاراکترها قابل مشاهده است. فرهاد اصلانی نقش فردی را دارد که در ظاهر آدمی قوی و خونسرد، اما از درون در حال فروپاشی و نابودی است. نازنین بیاتی نیز بُعد احساسی داستان را به دوش می‌کشد و عاملی برای همراهی مخاطب با قصه می‌شود. در عین حال فیلم به خوبی نشان می‌دهد که وقتی ذهن انباشته از توهم شود، چگونه واقعیت و خیال به هم می‌ریزد و ممکن همه چیز نابود شود.لاک پشت» با ضربه‌ای کوبنده داستان را به اتمام می‌رساند، اما مخاطب به راحتی متوجه می‌شود که برخی از خطوط داستانی کامل نشده، مانند سرانجام رابطه دکتر و همسرش یا نمایش گذشته پنهان پیروز ارجمند که بیننده چیزی از پایان آنها مشاهده نمی‌کند. چیزی که داستان را از یک اثر صرفا روایی به تراژدی عمیق و هولناک تبدیل می‌کرد.در نهایت «لاک‌پشت» همچنان فیلمی تماشایی که با اجراهای درست و فضا سازی درخشان مخاطب را در تعلیق نگه می‌دارد، با این حال می‌توانست با پرداخت عمیق‌تر به دنیای کاراکترها اثری به مراتب قوی‌تر باشد.📽کانال نقد سینمای روانشناسی@Analiyis_cinema_psy💽💽💽💽💽💽💽💽💽