واقعا حیف بود، اگر نمی‌دیدم.شهریار پارسی‌پوراو همراه با بصیر نصیبی، ابراهیم وحیدزاده، کیانوش عیاری ، ابراهیم فروزش، از بنیانگذاران سینمای آزاد ایران بود.او ۹ فیلم از سال ۱۳۴۵ در سینمای آزاد ساخت و در سال ۱۳۵۰ همکاری با تلویزیون را آغاز نمود. آنجا در سال ۱۳۵۲ فیلم داستانی بهار پشت پنجره را ساخت و پس از آن به ساخت فیلم‌های مستند پرداخت و از جمله در جریان انقلاب دوازده ساعت فیلم ۱۶ میلی‌متری از حوادث انقلاب گرفت. در سال ۱۳۶۷ به کمک جمعی از دوستانش دفتر سینمایی به نام دفتر آفتاب تأسیس کرد. وی برادر شهرنوش پارسی‌پور (نویسنده) بود. این کارگردان نخستین فیلم کوتاه خود در گروه سینمایی آزاد را در سال ۱۳۵۵ ساخت. پارسی‌پور در ادامه فعالیت‌های سینمایی خود ۲ فیلم بلند سینمایی و دو مجموعه تلویزیونی و یک فیلم تلویزیونی ساخت که نقش عشق (دربارهٔ زندگی و سلوک دو هنرمند نقاش) شناخته‌شده‌ترین اثر او و یکی از کارهای باارزش و ماندگار سینمایی ایران به‌شمار می‌رود. شهریار پارسی‌پور در ۴ آبان ١٣٨۴ بر اثر سکته مغزی در خانه خود درگذشت.*فیلم بهار پشت پنجره تنها در آرشیو تلویزیون موجود بوده و دیگر کسی نسخه‌ای از ان نداشته است. فیلمی که همه فکر می‌کرده‌اند گم‌شده‌است. دست و بازی روزگار، نقشی زیبا می‌زند، در میان نسخه‌ فیلم‌های قدیمی، اتفاقی پیدا می‌شود. برای من اهمیت فیلم در یکی دو مورد خلاصه‌شدنی نیست اما از همه‌ بیشتر انگار تبار سینمای اصیل ایرانی را دیده باشم. آن‌هم نه با آن فهمی که از تبارهای اولیه داریم _چیزی ابتدایی و بدوی _ بلکه تباری در حد خودش کامل و اصیل.* این اطلاعات را در صفحه‌ی ویکی‌پدیای شهریار پارسی‌پور می‌توانید کامل‌تر بخوانيد.