یاد سفردر سال‌های ۱۳۹۹ تا ۱۴۰۱ من در کنار دیگر پروژه‌هایی که پیش می‌بردم هر از گاهی به متون نقشبندیه و پیشینه و تاریخچه‌اش نگاهی می‌انداختم.البته که من از ریشه به شاخه رسیده بودم از خواجه یوسف همدانی، همان که از او یسویان و خواجگان و در نهایت نقشبندیان ادامه یافته‌اند. همو که تنها نوشته‌اش با این پرسش آغاز می‌شود که: زنده کیست و زندگانی چیست؟تا صوفی و درویش و موحد و مقرب و رونده و عارف را به گفت آورد و آن‌‌گاه بنبیسد که مکاشف گفت: از حبس نفس به تخت دل رسید.نخ تاریخ را گرفتم و گرفتم و آمدم تا رسیدم به روزگار خودمان. به پیری رسیدم که در وقایع سیاسی روز نقش پررنگی داشته است: شیخ عثمان نقشبندی، سراج‌الدین ثانی.این پیر پیش از انقلاب با حکومت پهلوی نزدیک بوده و در عراق هم کارهایی کرده و بعد از انقلاب هم تفنگ به دست می‌گیرد و با حکومت درمی‌افتد. چنانکه در روایت ادبیات سیاسی اگر رمز غائله‌ی کردستان را رد بزنید، به شیخ عثمان و سپاه رزگاری(رستگاری) می‌رسید و شکست گروهش از نیروهای نظامی و رفتن از ایران به عراق و بعد هم ترکیه و بعد هم فوت.تابستان ۱۴۰۱ در سفری که به استانبول داشتم گفتم بروم ببینم مقبره‌ی این شیخ کجاست؟ جستم و یافتم و رفتم. بماند که خود یافتن مقبره هم حکایتی داشت اما در ساحلی خلوت، کنار آبی دریا و سبز چمن مسجد و مقبره‌ای دیدم و جوان کردی اهل ایران از خادمان مقبره بود. پیش از اذان ظهر رسیدم و بسیار خلوت بود. جوان مشکوک که من کیستم؟ گفتم: کسی نیستم جز کنجکاو. تنهایم گذاشت و بعد هم با چای و کیک رضوی پذیرایی کرد. اذان که دادند گفت برای نماز بمان. گفتم شما به جای من بخوان.#فریاد_ناصری @andaromidvari