حالا چند ماه از آن تماس کوتاهِ غم‌انگیز می‌گذرد. تماسی که چند کلمه بیشتر نبود. دوستم نام مرا فریاد ز

حالا چند ماه از آن تماس کوتاهِ غم‌انگیز می‌گذرد. تماسی که چند کلمه بیشتر نبود. دوستم نام مرا فریاد زد و اسم جوانش را گفت و فعل رفت. دوستم که می‌گویم نه از این دوستان مد روز، از آن‌ دوستان که لازم نیست هر روز و هر ماه و هر سال هم را ببینیم و صحبت کنیم. گاهی شاید چند سال دیداری نیست اما بیا و آمدم بینمان کفایت است. دوستم حالا فریاد زد که: فریاد، شایان رفت. باقی جمله‌ها محو، در حال باز کردن گره واقعه بودند. تکلیف من رفتن بود. داشتم از دانشگاه برمی‌گشتم. باید پدر و مادر را هم با خودم می‌بردم. پس تا آن‌ها از شهرستان برسند تهران و بعد راه بیفتیم به سمت گلوگاه، حتماً که نیمه‌شب می‌شد. رسیدیم. سر بر زمین گذاشتیم که آنچه گذشت، نامش خواب نبود. صبح آنچه دیدیم مراسم ختم‌ نبود. آئین سوگ بود. آئینی که البته با امروز و هوای روز رنگ گرفته بود. یک آئین تمام عیار از قربانی تا پراندن کبوتر، تا خداحافظی در خانه، اما هنوز مانده بود. کاروان راه جنگل و ییلاقات را پیش گرفت. در میان مه و پیچ جاده‌های کوهستانی رفتیم و رفتیم تا رسیدیم به سفید چاه.خدایا این‌جا که گورستان نیست. شهرستان سنگ‌هاست. هوا سردِ نامردی بود. زمین سنگ بود. جوان را به سنگ‌ها سپردیم و از همان‌جا به جای برگشتن، راه کوهستان را به‌سمت دامغان گرفتیم. چنان واقعه‌ای، چنین راه و سفری را بایسته می‌کرد. از گدارها و گردنه‌ها و دریاهای مه گذشتیم و به کویر رسیدیم. و من هنوز دارم پیچ‌های پشت سرم را تماشا می‌کنم. سوگ اگر چنان کوهستانی باشد، پشت سر گذاشتنش چنان راه پرپیچ و خمی دارد. گذشتیم و بعد از چند ماه من امروز به دوستم زنگ زدم...#فریاد_ناصری