نبودن به از بودن، خاصه در ایرانناتالیسم، آنتی‌ناتالیسم و پروناتالیسمفرزندآوری و تصمیم درباره‌ی آن شا

نبودن به از بودن، خاصه در ایرانناتالیسم، آنتی‌ناتالیسم و پروناتالیسمفرزندآوری و تصمیم درباره‌ی آن شاید برای عموم مردم در یک سطح زیستی ـ تجربیِ ملموس و انضمامی تجربه و فهم شود اما واقعیت این است در دل سیاست حاکم بر ایران چه از زمانی که بر در و دیوار شهر نوشته شد: فرزند کمتر، زندگی بهتر چه وقتی از بالاترین مقامات تشویق به فرزندآوری شد، جدای از اقتصاد نزدیکی ـ اقتصاد نزدیکی را در اینجا به معنای سیستم‌های عام بهره و منفعتی در نظر بگیرید که مربوط به سکس است ـ اتفاق عمیق‌تری در جریان بود.«هرگز به دنیا نیامدن بهتر است» اگر آنتی‌ناتالیسم را در این حرف بناتار متجلی شده بدانیم، خلاصه‌اش می‌شود این‌که دربرابر هر نوع تولدی بایستیم و مقاومت کنیم. خاصه در برابر تولد آدمی و عام‌تر در برابر هر نوع تولد موجود حس‌مندی. اما اگر از این نگاه افراطی بگذریم، می‌رسیم به تولد انتخابی؛ یعنی چه کسانی و در چه شرایطی و با چه ویژگی‌هایی اقدام به زادآوری و فرزندآوری کنند؟ مثلا من خودم بارها شنیده‌ام که این افغان‌ها همین‌طور بچه می‌آروند و ایرانی‌ها زادولد نمی‌کنند و مملکت از دست رفت. یا فقط افراد طبقات فرودست جامعه در حال زادآوری‌اند... پشت ایران حرف‌ها گوینده معتقد به تولد انتخابی است. همان که به‌شکل کلی‌تر زمانی در ایران، در شعار فرزند کمتر، زندگی بهتر درآمد. منطق پنهان این شعار این بود که نگاهی به خودتان و شرایط زندگی‌تان بکنید، بهتر است کم بزایید. چیزی که روزگاری دستوری شعاری بود، اکنون رخنه در زوج‌های ایرانی کرده است: چرا باید در این مملکت یکی را هم بیاورم و بدبخت کنم؟ خلاصه‌ی این حرف این است که بودن/ هستی‌داشتن برابر است با بدبختی آن‌هم در ایران. کسانی هستند که قید و شرطی بر این کلیت می‌گذارند. مگر رفته باشم جای دیگری، مهاجرت کرده باشم.از طرفی رسانه‌های رسمی شروع کردند به تبلیغ ازدواج و فرزندآوری. زمانی یادم هست به بچه‌های چندم شناسنامه نمی‌دادند حالا انواع بسته‌های تشویقی و وام، حداقل در ظاهر تدارک دیده‌اند. اما فارغ از مسائل امنیتی، اقتصادی و مسائل مربوط به سکس، اینکه چطور زندگی انسان ایرانی و هست و بودش با رنج پیوند می‌خورد که به این می‌رسد که نبودن به از بودن خاصه در ایران، خودش پرسش مهمی است.فریاد ناصری