عموما از عرفان یک تصور شسته‌رفته‌‌ی روشن فانتزی وجود دارد که جنبه‌های دیگرش را زیر سایه برده است. یک

عموما از عرفان یک تصور شسته‌رفته‌‌ی روشن فانتزی وجود دارد که جنبه‌های دیگرش را زیر سایه برده است. یکی از این جنبه‌ها رابطه‌ی بدن و عرفان است و دوباره در ذیل همین نکته، اروتیسم و عرفان از آن جنبه‌های جذاب ماجراست.به این تکه از فان رویسبروک، عارف بزرگ فلامندری، دقت کنید:بلعیدن و بلعیده‌شدن! این است یکی شدن!... از آن رو که میل و اشتیاق او حد و حصر ندارد، فرورفتن در کامش مرا زیاد متعجب نمی‌سازد.آیا در این سطرها چیزی شبیه به لحن ژرژباتای و مارکی دو ساد نمی‌بینید؟پیش از این هم‌ به‌اشاره مطالبی اینجا منتشر کرده‌ام. یکی مثلا این مطلب:تن در میانه‌ی میدان ـ3«فهم برهنگی، از ماهادوی تا سرمد»ما‌هادوی ناخشنود و به ستوه آمده در جهان پرآزار مردانه پرسه می‌زند و از شیدایی نهانش به خدا پرده برمی‌دارد... به‌جانب کالیانا، کانون قدیسان و ویرا شائیوا، تالارهای تجربه می‌شتابد آنجا که علّامه و باساوانا مکتب روان‌های خویشاوند را بنا نهاده بودند. بین او و علّامه گفتگویی درمی‌گیرد. علامه پرسید: همسرت کیست؟ پاسخ داد: با سنا ملک آرجوناتا جاودان پیمان بسته‌ام. علامه پرسید: چرا جامه از تن به در کرده‌ای؟ می‌پنداری جامه‌ی اوهام دور افکنده‌ای؟ و چرا گیسوان جامه کرده‌ای؟ اگر چنین آزاده و پاکدلی چرا گیسو جانشین ساری کرده‌ای؟ و ماهادوی چنین پاسخ می‌دهد: پوست نیندازد میوه خام افشای راز تن می‌پنداشتم رنجه‌ات می‌دارداز چه بیهوده تسخر می‌زنی برادر که هرچه هستم از اویم از خدایم به سپیدی یاس...