در باب مشاهده و ادراک اولین کتابی است که از دوباتن می‌خوانم. اگر همه‌اش همین‌طور باشد، چیزی نیست جز محصول ذوق روزنامه‌ای روزگار.نوشته‌هایش چیزی نیست جز، متن‌های جذاب همه‌فهمی که با تلفیق شوخ‌طبعی و جدیت و روایت در عین سادگی ادعای مهم‌بودن دارند اما واقعا مهم نیستند. نویسندگان ایرانی زیادی می‌شناسم که متن‌های جذاب همه‌فهم خیلی بهتری می‌نویسند اما اسمشان آلن دو باتن نیست. علی، محمد، سهند، محسن یا حتی محمد‌مهدی است.اما نکته‌ی جالب متن‌‌های قشنگ و دخترکش آقای دوباتن اشاره‌اش به عصرهای دلگیر روزهای تعطیل است. اگر در ایران بود لابد با طنزی امیدوارانه با خودش تکرار می‌کرد: شاید این جمعه بیابد، شاید و معلوم نبود منظورش معشوق است یا کسی دیگر.#فریاد_ناصری