- رژیم و کارت سوختهٔ تنگهٔ هرمزبهره‌گیری از گلوگاه‌های ژئوپلیتیکی به‌عنوان یک ابزار جنگی امکانی است نزولی و مدام رو به کاهش؛ مثل باج‌گیری از یک راز حیثیتی است. البته که تا راز را فاش نکرده‌اید می‌توانید با آن باج بگیرید و در هنگامهٔ افشای آن هم ضربهٔ بزرگی به دشمن می‌زنید. اما اوج این ضربه همان وقتی است که لحظهٔ افشا رخ می‌دهد. پس از آن حریف به‌تدریج راهی برای اعادهٔ حیثیت می‌یابد و خود راز هم دیگر امکانی نیست که بشود با آن دوباره باج گرفت. داستان باج‌گیری با تنگهٔ هرمز هم همین است. بستن آن در مرحله‌ای از جنگ پاتکی مؤثر به طرف مقابل بود؛ اما به‌تدریج ذینفعان مرتبط راهی برای کنار آمدن با این ماجرا پیدا می‌کنند؛ راه‌هایی همچون تأمین انرژی از مسیرهای دیگر و یا بدلکاری به قصد برگرداندن ضربه به خود رژیم، مثل همین اقدام آمریکا برای محاصرهٔ دریایی بنادر ایران.حتی اگر امکان حمله موشکی به کشورهای همسایه را هم یک امتیاز ژئوپلتیکی در نظر بگیریم، همان هم فرصتی کاهنده و نزولی است. تا نوبت‌های بعدی جنگ، لابد این کشورها راه کاهش خسارات حملات محدود ایران را پیدا کرده‌اند و همچنین امکان افزایش دفاع در برابر این حملات را.اگر محمد سامتینگ و رفقا می‌توانستند هرگز تن به این آتش‌بس پادرهوا نمی‌دادند. چون می‌دانند زمان علیه آن‌هاست و آمریکا طرح آتش‌بس داده تا هزینه‌های مقابله با آخرین ابزارهای جنگی رژیم را به حداقل برساند.جمهوری‌اسلامی قماربازی است که تمامی کارت‌هایش را رو کرده؛ و حریفش تازه دارد آس‌های خود را کنار هم می‌چیند. این چند پاسدار باقی‌مانده به‌تدریج می‌پذیرند که فقط محلل‌هایی هستند برای تغییر رژیم. جز جان به‌در‌بردن خود و خانواده هایشان چیزی عایدشان نمی‌‌شود؛ البته آن‌هم شاید عایدشان شود. خواهیم دید چه می‌شود.ناصر کرمیـــــــــــــــــــ•• اگر دوستانی مشتاق خواندن تحلیل‌های روز دارید، لطفاً شناسهٔ کانال را در اختیارشان قرار دهید:@andiiishe