- پسرِ شرورِ آزادی‌خواه یا تئوریسین پریشان‌؟ کسانی چون «توماج صالحی» در بزنگاهی تاریخی، به نماد مقاو

- پسرِ شرورِ آزادی‌خواه یا تئوریسین پریشان‌؟ کسانی چون «توماج صالحی» در بزنگاهی تاریخی، به نماد مقاومت و آزادی‌خواهی بدل شد‌ه‌اند. او در جایگاه یک رپر، صدای رادیکال نسل خود و فریاد رنج جمعی بود؛ کنشگری که نه با افاضات تئوریک، که با ایستادگی به نماد بدل شد.آسیب از آنجایی آغاز شد که او از ساحت نمادین به وادی تحلیل‌گری راهبردی گام نهاد. دانش سیاسی، محصول مطالعهٔ عمیق تاریخ، جامعه‌شناسی و فلسفه است و در این عرصه فریاد اعتراض و آمادگی هزینه‌‌پردازی نیست که مشروعیت می‌آورد، بلکه قوهٔ استدلال و اشراف علمی بر جوانب مسئله است که اهمیت دارد. توماج اکنون بدون پشتوانهٔ نظری لازم، خود را در قامت یک تئوریسین می‌بیند و به دلیل عدم اشراف بنیادین بر پیچیدگی‌های قدرت، دچار خطاهای تحلیلی فاحشی می‌شود. او با تحلیل‌های سطحی و موضع‌گیری‌های احساسی، هم اعتبارِ نمادین خود را از دست می‌دهد و هم درک سیاسی مخاطبانِ ارادتمند را رهنمون خطا می‌سازد. این چاقوی دو لبهٔ خام‌دستی سیاسی و فکری، نه‌تنها دست کنشگر، بلکه پیکرهٔ نحیف جنبش‌های مدنی را هم می‌بُرد. باید پرسید که چرا از یک نماد مدنی، فیلسوف سیاسی یا سخنگوی حزبی می‌سازیم؟ شأن قهرمان در ایستادن بر سر آرمان آزادی است، نه در فروکاستنش به جایگاه تحلیل‌گری آبکی و تبدیل کردنش به بلندگوی بازی‌های گذرای سیاسی.صرف هزینه‌پردازی در راه آزادی برای ما صلاحیت تئوری‌پردازی نمی‌آورد. حد و اندازهٔ خود را بشناسیم و خودمانی‌ و «رپِری» اینکه: اگر با اقبال عمومی مواجه شدیم و تریبونی بدست آوردیم، حواسمان باشد که «یابو وَرمان ندارد!»مرتضی نعمتیــــــــــــــــــــــــ•• اگر دوستانی مشتاق خواندن دارید، لطفاً شناسهٔ کانال را در اختیارشان قرار دهید:@andiiishe