فروپاشی اجتماعی الزاماً با دزدی و جنایت شروع نمی‌شود. گاهی از چیزهای کوچک شروع می‌شود:من حق دارم چون من هستم.من دروغ می‌گویم چون مصلحت من است.من مزاحم دیگری می‌شوم چون کار من مهم‌تر است.من قانون را دور می‌زنم چون همه همین کار را می‌کنند.و وقتی همین منطق میلیون‌ها بار تکرار شود، دیگر با چند آدم بداخلاق طرف نیستیم؛ با فرهنگِ خودمحوری طرفیم.آدم‌ها معمولاً برای این نوع رفتارها یک توجیه اخلاقی هم پیدا می‌کنند. کمتر کسی به خودش می‌گوید «من آدم بی‌اخلاقی هستم»؛ تقریباً همه برای رفتار خودشان روایتی می‌سازند که در آن حق با خودشان است.مصیبت امروز دقیقاً این است که «دیگری» از معادله حذف شده است.دیگر سؤال این نیست که:«آیا کاری که می‌کنم درست است؟»بلکه سوال اینست:«آیا کاری که می‌کنم به نفع من است؟»اگر جواب مثبت باشد، برایش یک توجیه هم پیدا می‌کنیم.این همان جایی است که جامعه از اخلاق فاصله می‌گیرد و به منافع فردیِ توجیه‌شده می‌رسد. فروپاشی اجتماعی دقیقاً از همین‌جا آغاز می‌شود؛ از جایی که انسان دیگر خودش را در برابر دیگری مسئول نمی‌داند و تنها معیار سنجش درستی و نادرستیِ عملش، میزان نفعی است که برای خودش دارد.جامعه‌ای که در آن هرکس فقط خودش را ببیند، لزوماً جامعه‌ای پر از آدم‌های شرور نیست؛ جامعه‌ای است پر از آدم‌هایی که هرکدام به گمان خودشان محق‌اند.و این، خطرناک‌ترین شکلِ بی‌اخلاقی است وزمینه ساز هر جرم و جنایت🆔 @msadegh_taheri