در جنگ، نخست خانه‌ها ویران نمی‌شوند؛ نخست دل‌ها ترک برمی‌دارند.صدای خندهٔ کودکان، جای خود را به سکوت

در جنگ، نخست خانه‌ها ویران نمی‌شوند؛ نخست دل‌ها ترک برمی‌دارند.صدای خندهٔ کودکان، جای خود را به سکوتی می‌دهد که سال‌ها در گوش زمان می‌پیچد.آدم‌ها زنده می‌مانند ؛اما گاهی آن‌قدر زخمی‌اند که دیگر خودِ گذشته‌شان نیستند.و شاید تلخ‌ترین حقیقتِ جنگ ؛این باشد که وقتی آتش خاموش می‌شود، ویرانه‌های شهر را می‌توان دوباره ساخت، اما ساختنِ دل‌هایی که طعم ترس، داغ و جدایی را چشیده‌اند،سال‌ها زمان می‌خواهد.