📍باورم نمی‌شود که تو هم…جدل‌های امروز در مورد جنگ و چیزهای دیگر، من را یاد دعواهای سیاسی خانوادگی‌م

📍باورم نمی‌شود که تو هم…جدل‌های امروز در مورد جنگ و چیزهای دیگر، من را یاد دعواهای سیاسی خانوادگی‌مان در دهه‌ی شصت می‌اندازد. همه‌ی اعضای فامیلِ بزرگ، جمعه‌ها برای ناهار جمع می‌شدیم در خانه‌ی پدربزرگ و مادربزرگ. به احترام بزرگ‌ترها و برکت سفره سر ناهار بحث سیاسی شروع نمی‌شد. بعد ناهارْ سینی چای که از راه می‌رسید، بحث‌ها هم داغ می‌شد. صداها بلندترمی‌شد. یکی درِ اتاق را می‌کوبید. دیگری مجلس را ترک می‌کرد. آن‌یکی وسط بحث غش می‌کرد. ما بچه‌ها برایش آب‌قند می‌آوردیم. یکی دیگر را روی کاناپه دراز می‌کردیم و با بادبزن حالش را جا می‌آوردیم. آخر سر هم با اوقاتی تلخ موقع خداحافظی یک باجناق به باجناقی دیگر می‌گفت امیدوارم تا جمعه‌ی آینده فکرت را به کار بیندازی، فعلاً برو کتابِ فلانی را بخوان. تا هفته‌ی بعد با هم حرف بزنیم.امروز بعد از این‌همه سال دوباره شاهد همان بحث‌های تندوتیز هستیم. چهل سال است در یک چرخه زندگی می‌کنیم. خانواده‌ی بزرگ خویشاوندان جایش را به گروه‌های کوچک‌تری از دوستان داده است. همه‌چیز با جمله‌ی «باورم نمی‌شود که تو هم...» یا «تو که خودت قبلاً...» شروع می‌شود. این وقت‌ها یاد عنوان کتاب جولین بارنز می‌افتم: نظرم عوض شد! یا حرف من دوتاست! گاهی قبل از این‌که وارد جمعی بشویم، به گوش‌مان می‌رسانند که دوستی طرفدار جریانی شده که با سلیقه‌ی ما نمی‌خواند. خیلی هم متعصب است. مواظب باش چیزی نگویی. سر بحث اگر باز شود حالاحالاها بسته نمی‌شود. در این مواقع سکوت شرط عقل است. کلاً این روزها با احتیاط و وسواس بیش‌تری نظرم را در جمع دوستان مطرح می‌کنم. مطمئنم اگر بعضی از این دوستان حرف دلم را بشنوند، تکفیرم می‌کنند. طردم می‌کنند. ترکم می‌کنند.در پالت سیاه تا سفید جامعه‌ی ایرانی، نوسان خاکستری‌ها بی‌شمار است. تکلیف دو سر طیف که همیشه معلوم است؛ یک سر سیاه، یک سر سفید. ما می‌مانیم و خاکستری‌های چند شماره کم‌رنگ‌تر و پررنگ‌تر از ما. ✍️از متن روایتی به قلم فیروزه خسروانی، مستندساز. منتشر شده در اندیشه پویا ۱۰۱✨برای اطلاع از چگونگی تهیه و سفارش اندیشه پویا، به تلگرام ۰۹۰۲۶۰۵۱۴۱۰ پیام دهید.@andishepouya