سیگنال پزشکیاندرباره اظهارات رئیس‌جمهور در دیدار با مدیران رسانه‌ها🖌محمدجواد روح | سردبیر🔹با آنکه یک سال از ریاست‌جمهوری‌اش می‌گذرد، هنوز از آداب و ترتیب مرسوم دولتمردان تراز نظام دور است. شبیه آن شبان سریال قدیمی دهه شصت است که برای روزگار بلا جانشین سلطان شده بود. اما با همان هیئت و ذات روستایی، مناسبات حاکم را به هم ریخت.🔹گفتارها، رفتارها و کنش‌های پزشکیان از همین جنس است. با آنکه در سخن گفتن قابل قیاس با رؤسای جمهوری چون هاشمی‌رفسنجانی، خاتمی و حسن روحانی نیست؛ اما وقتی در برابر پرسشی صریح قرار بگیرد، همه ملاحظات را کنار می‌گذارد و صریح پاسخ می‌دهد. این ویژگی او را در همان فردای روز تایید صلاحیتش برای انتخابات ریاست‌جمهوری پارسال دریافتم. تنها دیداری که با نامزد غیرمترقبه آن روز و رئیس‌جمهور امروز دست داد.🔹آن روز سه پرسش صریح از او درباره عدالت، قومیت و غیرتشکیلاتی بودنش پرسیدم که او هم صریح پاسخ داد و با لحنی جدی و خالی از شوخی‌ها و خنده‌های معمولش. دیروز در دیدار با مدیران مسئول رسانه‌ها، این حسین شریعتمداری بود که چنین نقشی را بازی کرد. او در سخنانی علیه مذاکره، خواست آمریکا را تحمیل همه خواسته‌های خود به ایران خواند و با ادبیاتی کیهانی، رویکرد سیاست خارجی دولت را زیر سوال برد. این نقد صریح، پاس گلی بود به مسعود پزشکیان تا به‌صراحت پاسخ دهد و بگوید: «اگر مذاکره نکنیم، چه کنیم؟».🔹در میان رؤسای‌جمهور قبل، البته محمود احمدی‌نژاد نیز بی‌ملاحظه سخن می‌گفت و در بند سیاست‌های کلان خارجی و ملاحظات دیپلماتیک نبود. اما تفاوت احمدی‌نژاد با پزشکیان آن بود که گفتارهای بی‌ملاحظه‌اش در چارچوب رادیکالیسم و تنش‌زایی بود و آب به آسیاب تندروها می‌ریخت.🔹این سخن که «اگر مذاکره نکنیم، چه کنیم؟»؛ برآمده از واقعیت مناسبات قدرت و نظام بین‌الملل کنونی است. گفتمان رسمی در ایران تلاش دارد این واقعیت را زیر سایه شعارها و تبلیغات و تحلیل‌های سفارشی نویسندگان و اندیشکده‌های وابسته، بپوشاند.🔹اما ناگهان پزشکیان سر می‌رسد و با عبارتی کوتاه و گویا و عامه‌فهم، همه این پوشش‌ها و روایت‌های برساخته را از هم می‌گسلد. طبعاً، این سخن پزشکیان با واکنش تندروها مواجه می‌شود. حتی سایت ریاست‌جمهوری در متن خبر رسمی خود، می‌کوشد این بخش را کنار بگذارد.🔹اما پزشکیان کار خود را کرده است و ضربه خود را زده. او نه‌فقط تندروهای داخلی را با پرسشی صریح مواجه می‌کند که «اگر حرف نزنیم، پس جنگ کنیم؟»؛ سیگنالی را به جامعه بین‌المللی می‌فرستد و نشان می‌دهد در ایران، جریان خواستار پذیرش نظم جهانی فعال است و در پی فراهم‌سازی بستر مذاکراتی جدی و جدید و احیاناً، جامع.▫️ادامه مطلب در سایت هم‌میهن آنلاین📌هم‌میهن را در فضای مجازی دنبال کنید:🔗سایت | 🔗اینستاگرام | 🔗تلگرام | 🔗 بله