🔹 در زمانه ای هستیم که حکومت مست قدرت و مخالفین اش مست جهالت اند. بدترین جا، جاییست که نه میتوانی د

🔹 در زمانه ای هستیم که حکومت مست قدرت و مخالفین اش مست جهالت اند. بدترین جا، جاییست که نه میتوانی در سمت حکومت باشی و نه در سمت مردم. هر دو طرف پرتگاهی است دهشتناک.🔹 بعد از چند دهه مردم ما همچنان میل دارند همچون شعبان بی مخ به بیرون بریزند و بزنند و بشکنند و شعارهای انقلابی بدهند. خیابان مکانی برای تخلیه هیجانات شود. جوانی که اسمش از صدقه سر نظام دولت فعلی تبدیل به نخبه شده است، حتی نمی داند آزادی چیست و آزاد از چه میخواهد بشود. حال آنکه نخبگی خودش را به مدد همین سیستم دارد و از آن بهره گرفته است. نوجوانی که سطح مطالعه اش در پایین ترین سطح است و نهاد «خانواده» ای که هر روز جایگاهش و اصالتش را دارد از دست میدهد و شکافش با نسلش بیشتر و بیشتر میشود و.... از این امر چه میخواهد بیرون بیاید؟🔹 آیا ساختارها میخواهند تغییر بکنند؟ مسلما نه. کما اینکه سال 57 همان ساختارها باقی ماند، سترگ تر شد و صرفا ظاهری دینی به خود گرفت. وگرنه اگر هم تغییری قرار است صورت گیرد، گذر از یک ایدئولوژی به ایدئولوژی دیگریست که قرار است حکومتی دیگر چهره ی ظلم خودش را تغییر بدهد. این چه آزادی انتخابی است که در «روسری» خلاصه میشود اما مفاهیم چون «آزادی اقتصادی» همچنان در آن گم هستند. مالیات، تورم، آزادی در کسب و کار، آزادی از هر گونه قانون دولتی و اجباری و...🔹 مردمی که همچنان مسخ دوران رضاشاهی هستند که بی حجابی، سربازی و خیلی چیزهای دیگر را اجبار کرد، برای من این پیام را دارد که مردم دنبال آزادی از اجبار و جبار نیستند، بلکه دنبال آن هستند که خود طعم نشستن برجایگاه جباریت را بچشند. کدام امید کدام حرکت تاریخی و کدام آزادی؟ اگر بخواهم کمی از ادبیات کمک بگیرم، باید بگویم این کلمه آزادی که همواره بدان ظلم شده و در طول تاریخ همه چیز به هر بهانه ای به داخل واژه ی آزادی ریخته شده و آزادی تبدیل به واژه ای گردیده که صرفا سطل زباله ی افکار دهشتناک توده شده است.🔹 شعار سر دادن مردم برای من مصداق فرافکنی جمعی است. کسانی که امروز بر مسند قدرت اند، گرگ هایی هستند که از درون جماعتی گرگ صفت بیرون آمدند، جز اینکه آنها در این رقابت گرگ تر بوده اند. وقتی کسی دموکراسی را با آغوش باز به عنوان امری مقدس میپذیرد اما تبعاتش را نمیخواهد بپذیرد، این برای من مصداق فرافکنی است. دیدن ظلم برای من بسیار دردناکست، کما اینکه اگر حکومتی یک فرد را بکشد، برای من مصداق کشتن همه ی افراد را دارد اما هیچ کسی کشتن و ظلم را به معنای واقعی اش نفی و نهی نمیکند، جز اینکه گویا همگی یا اغلب مردم به نحوه ی کشتن یا دستگاهی که میکشد معترض هستند.🔹 اگر قرار بود ظلم ظالم از طریق کف خیابان ریشه کن شود، در انقلاب فرانسه، در انقلاب کوبا، در انقلاب چین، در انقلاب ایران و..‌. چنین میشد. اما افسوس که حقیقت همواره خلاف آن را به ما نمایانده و ما هنوز عبرت نگرفته ایم و مادامی که از حقیقت وقایع درس لازم را نگیریم، آن وقایع مدام تکرار میشوند و تکرار و تکرار و تکرار...⚜ @andisheye_a_zadi