🤛پادشاهی‌های موفق، جمهوری‌های سوسیالیستی شکست‌خورده: تناقضی تاریخی در خاورمیانه 👈در بررسی تطبیقی ک

🤛پادشاهی‌های موفق، جمهوری‌های سوسیالیستی شکست‌خورده: تناقضی تاریخی در خاورمیانه 👈در بررسی تطبیقی کشورهای خاورمیانه، نکته‌ای تأمل‌برانگیز آشکار می‌شود: تقریباً تمامی کشورهایی که به ثبات اقتصادی و پیشرفت نسبی دست یافته‌اند، ساختارهایی از نوع پادشاهی یا امیرنشینی داشته‌اند، در حالی‌که اغلب کشورهایی که دچار فروپاشی اقتصادی، بحران سیاسی یا جنگ داخلی شده‌اند، خود را جمهوری‌های سوسیالیستی معرفی کرده‌اند. 👈کشورهایی چون عربستان، امارات، قطر، کویت و عمان، با حفظ پیوندهای سنتی و تمرکز قدرت در نهادهای پادشاهی، موفق به ایجاد نهادهای باثبات و جذب سرمایه‌گذاری شده‌اند.👈 در مقابل، کشورهایی نظیر سوریه، عراق، مصر و لیبی، که عمدتاً با گفتمان‌های جمهوری‌خواهانه، سوسیالیستی و پان‌عربی به قدرت رسیدند، دچار استبداد ایدئولوژیک، فساد ساختاری و نهایتاً شکست شدند. 🤛از منظر نظری، این پدیده را می‌توان با اتکا به آموزه‌های فردریش هایک تحلیل کرد. هایک در نقد عقل‌گرایی افراطی مدرن و طرح‌های مهندسی اجتماعی، تأکید می‌کند که نظم کارآمد اجتماعی حاصل یک فرآیند خودجوش تاریخی است نه محصول طراحی متمرکز.🤛 امیرنشین‌های خلیج فارس، در واقع موفق به حفظ نوعی تداوم تاریخی-سنتی شده‌اند که به قول هایک، «قواعد رفتاری تکامل‌یافته» را پاس می‌دارد. 🤛در حالی‌که جمهوری‌های سوسیالیستی، با قطع پیوند خود با سنت‌های حقوقی و فرهنگی، تلاش کردند جامعه‌ای نوین و آرمانی خلق کنند که نتیجه‌اش، برخلاف انتظار، به فروپاشی انجامید.