زندگی همین است نه بیشتروقتی دلشوره‌های مادی و معنوی ، نگرانی و اضطراب‌ها و ترس‌ها و دلهره‌های فردی و جمعی به ذهن و روانم حمله می کنند و می‌خواهند آرامشم را بستانند همه لشکر دانسته ها و تجربه‌هایم را بسیج می‌کنم تا در برابر این قوم یاجوج و ماجوج، شکست نخورم و بر پا بایستم . عقل و احساس و دانش و تجربه و خیال و آرزوها و اراده را در جای جای جبهه‌ی وجودم در آرایش جنگی قرار می‌دهم تا نبازم و بمانم. مانا و پایا و استوار .اما امیر لشگر وجودم همیشه یک رجز می خواند که باعث پیروزی زودهنگام و غافلگیرانه می‌شود و اینکه : زندگی همین است. تار و پودش را با خوشی ها و ناخوشی ها، سلامتی و بیماری ، غم و شادی، وصال و هجران ، فقر و دارایی ، محرومیت و کامیابی ، تنگدستی و فراخ بالی ،خطا و صواب، امید و یاس ، درد و لذت ، مرگ و‌تولد ،مهر و جفا ، وفا و بی وفایی و سیاهی و سفیدی در هم تنیده اند.و همه ی این دوگانه ها راوی یک مفهوم بیشتر نیستند و آن «رنج زیستن »است .زندگی در هر قالبی و شرایطی و جغرافیایی باشد در گهواره رنج تاب می خورد و لالایی تحمل رنج برای آن نواخته می شود و حکما چه دقیق گفته اند که پروانه شکوفایی از پیله رنج پرواز می کند.فهم این رنج و همزیستی با آن و پاسداری از سرزمین وجود از حملات مداوم ترس و غم منتهای بهروزی و کامیابی است و‌توهم رنج گریزی ابتدای ناکامی است . رنج را هیچ چیزی نمی زداید بلکه درک آن را به تاخیر می اندازد و زندگی را به تعلیق می برد.امیر دبیری مهر