غسل ده این منبر از آلودگانحکیم نظامی گنجوی در ستایش حضرت محمد(ص) ای مدنی بُرقِع و مَکی نقابسایه‌نشین چند بوَد آفتابمنتظران را به‌لب آمد نفسای ز تو فریاد، به‌فریاد رسسوی عجم ران، منشین در عربزرده روز اینک و شبدیز شبملک برآرای و جهان تازه کنهردو جهان را پُر از آوازه کنسکه تو زن، تا اُمرا کم زنندخطبه تو کن تا خطبا دم زنندخاک تو بویی به ولایت سپردباد نفاق آمد و آن بوی بردباز کش این مسند از آسودگانغسل ده این منبر از آلودگانخانه غولند بپردازشاندر غله دان عدم اندازشانکم کن اجری که زیادت خورندخاص کن اقطاع که غارتگرندما همه جسمیم بیا جان تو باشما همه موریم سلیمان تو باشاز طرفی رخنه دین می‌کنندوز دگر اطراف کمین می‌کنندشحنه تویی، قافله تنها چراست‌؟قلب تو داری علَم آنجا چراست‌؟ْیا علیی در صف میدان فرستیا عمری در ره شیطان فرستشب به سر ماه یمانی درآرسر چو مه از برد یمانی برآرخلوتی پرده اسرار شوما همه خفتیم تو بیدار شوز آفت این خانهٔ آفت‌پذیردست برآور همه را دست گیرهر چه رضای تو به جز راست نیستبا تو کسی را سر واخواست نیستگر نظر از راه عنایت کنیجمله مهمات کفایت کنیدایره بنمای به انگشت دستتا به تو بخشیده شود هر چه هستاز تو یکی پرده برانداختنوز دو جهان خرقه درانداختن