خوابم نمی‌برد. به صف طولانی کمک‌ها، کارهای نکرده، بی‌حوصلگی و دلزدگی فکر می‌کنم. این حجم پیچیده شده به دیوار زندگی‌ام را پس می‌زنم. به ذهنم پناه می‌برم، لم می‌دهم کنار کلمه‌ها و در ذهنم آهنگی را روشن می‌کنم. خودش است. تنیدگی قصه در لایه‌های زخمی انسان. و دقیقا دو دقیقه بعد از پذیرفتن این بازی که «برنده با بازنده فرقی ندارد مهم دستاورد است» بالشت را این رو آن رو می‌کنم که آرام می‌گویم: «درستش می‌کنیم». #مارال_دوستی