"تو را چه سودفخر به فلک بَرفروختنهنگامی کههر غبارِ راهِ لعنت‌شده نفرینَت می‌کند؟تو را چه سود از باغ و درختکه با یاس‌هابه داس سخن گفته‌ای.آنجا که قدم برنهاده باشیگیاهاز رُستن تن می‌زندچرا که توتقوای خاک و آب راهرگزباور نداشتی."احمد شاملوهر سو که می‌نگریم غمی تازه بر دلهای خسته‌مان حکایت می‌کند، گوشه‌ای پدری با سوزِ دل جگرگوشه‌اش را می‌‌جوید و سمتی دیگر مادری مبهوت، دستانش را بر تنِ بی‌جان عزیزکش حلقه کرده است، آنقدر عزیز از ما گرفته‌اند که هر نام که میشنوی با آن قبلی فرق میکند، اما هر تصویر که می‌بینی گویی یک چیز تکراری ‌است و آن شوق زندگی و عشق ‌بی‌انتها به وطنی است که در چشم‌های عزیزان جاودانمان موج می‌زند و این همان رمزی است که ما را مکلف ‌می‌کند به داغداری و البته دادخواهی از سیلاب خون‌های گلگون جاری بر هر کوی و برزن‌ ایرانمان؛ تا مبادا آمران و عاملان این فاجعه‌ به کلمات و واژگان از بار مسئولیت بگریزند و حقیقت را در غبار انکار پنهان کنند.پس با دهانی جریده از فریاد و با زبانی الکن از اندوه، بیزاری خود را از این خشونت و از هر صدایی که می‌کوشد آن را عادی، ناگزیر یا قابل دفاع بنامد، اعلام می‌کنیم.فلذا عیان است که ضمن همراهی با تصمیم دانشجویان مبنی بر عدم حضور در امتحانات در شرایط کنونی، به پا داشتن هرآنچه با محتوای پیش از این روزها را جز فکاهی، اباطیل و نمک به زخم عمیق قلب‌هایمان نمی‌دانیم و بر مسیر حق‌خواهی خویش باقی می‌مانیم.@anjoman_eslami_kaums