آخرین دریچه را کوبیدم باز نکردسقوط کردماز بلندای قلبمتا ژرفای باور.از حنجره‌ی زنانی که با سرانگشتان بر دار شدنداز لالایی مادران خسته اما امیدوارصدای شکستنم به گوش می‌رسیداز طنین صدای پیری که معرفت درس می‌داداز لبخندی که نیکی را در دجله می‌انداختصدای شکستنم از قرنها پیش به گوش می‌رسید.رها شدمرها شدماز تمام داشتن‌هایمحتی درد در آن سکوت منجمدکه تنهایی‌ام غریب بودتکه‌های تنم را می‌چسباندم.جای خالی‌اش درد می‌کند.در سیاهی شب کسی صدایی نشنیددر روشنایی روز اماچشم‌های ورم کرده‌ام فریاد می‌زدندپروازش را تماشا می‌کنماین‌بار نه از سرزمینم که از قلب ترک‌خورده‌ام اوج می‌گیرد دعای خیرم همسفر راهش شده استباز گشتمخدا در آینه لبخند می‌زنددر خانه هنوز چراغی روشن است.#پروین_قاسمی👇👇👇👇👇👇👇👇اعضای فرهیخته انجمن با سلام، لطفا نقد و دیدگاه خود را درباره این سروده بنویسید.