شب رفت و داغِ نشئگی از سر پریده استحالم به بامدادِ خماری رسیده استبا حرف‌های خورده‌ی ما نیز هیچ‌کسان

شب رفت و داغِ نشئگی از سر پریده استحالم به بامدادِ خماری رسیده استبا حرف‌های خورده‌ی ما نیز هیچ‌کساندوهِ سرد و گرمِ نَفَس را ندیده استجان با بلای جان به طریقی یکی شد و چاقوی بخت دسته‌ی خود را بریده استاشکی برای گریه نمانده‌ست هرچه بوداز زخم‌های خشک و ترِ ما چکیده استمرگی رسید و گورکنی موذیانه گفت:مرگ آرزوی تازه‌ای از باغ چیده است#چنگیز_رحمتیبرای نقد