می ترسی به عقب نگاه کنیچون بره ای ترسیده از چراغهای  آبادیکه طعم ریواس ها را از دهانش بگیرندبر صندلی‌های های این میز که تو رابه گوشه آشپزخانه کشانده اندیورتمه می رودهر صبحدر سرتتنهایی کودکیو چونکلیدی سرخورده از چرخاندنمی ترسی به عقب نگاه کنیونفس های تند بارداریکه نطفه اندام حراج شده ات را می بستدست می بریبر چمدانیاز وزنه های ده سالهبا خلعتی هاییکه بی بهره ترینشان دست های زنی استکه قلبش هماو را نمی پذیرد#نرکس_اسفندیاری