مراسم رونمایی از کتاب *انوار حکمت* دکتر فاطمه طباطبایی: امام خمینی(س) غواصی ماهر در دریای عرفان نظری بوددکتر فاطمه طباطبایی طی سخنانی در مراسم رونمایی از کتاب «انوار حکمت» در مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی(س) قم، گفت: امام خمینی(س) به لحاظ مبانی فکری کاملاً با جناب قاضی متفاوت است، چون که امام قائل به اصالت وجود هستند، او قائل به اصالت ماهیت است. امام اشتراک معنوی وجود را قبول دارند، او آن مسأله را قبول ندارد. امام حرکت جوهری صدرایی را می‌پذیرند و او آن را نمی‌پذیرد. گرچه در توضیحی که برای مراحل نفس می‌دهد جناب قاضی، ناخودآگاه حرکت و سیر تدریجی نفس را می‌پذیرد که اینجا یک تناقضی در آرایش دیده می‌شود.رئیس انجمن علمی عرفان اسلامی ایران با اشاره به اینکه امام خمینی(س) غواصی ماهر در دریای عرفان نظری بود، گفت: به نظر می‌رسد کار مهجوران و از خدا بی‌خبران یک شباهت‌هایی با هم دارد. در زمان معاصر ما شاهد بودیم که شاه ایران وقتی می‌خواست امام خمینی(س) را از ایران تبعید کند، فکر کرد کجا بفرستد؟ به عراق تبعید کند، به نجف تبعید کند. چون فکر می‌کرد که آوازه و شهرت امام به‌خاطر رهبری سیاسی ایشان است و جوان‌هایی هم که اهل انقلاب و شور انقلابی داشته باشند تابع امام هستند و بنابراین می‌تواند با دورکردن ایشان این ارتباط مردم را با امام قطع کند.  از سوی دیگر به نظرش می‌رسید در کنار علمای بزرگی مثل آیت‌الله خویی و آیت‌الله حکیم، امام جای عرض اندام ندارند و به لحاظ علمی طرد می‌شوند؛ و به این ترتیب می‌تواند امام را حذف کند. دیدیم که این تصور باطل شد و هیچ‌کدامش تحقق پیدا نکرد. در همان حوزه نجف که بزرگان و یلان علمی در فقه و اصول بودند، باز هم امام آنجا درخشیدند و آوازه فقهی و  علمی ایشان همه جا را پر کرد. دکتر فاطمه طباطبایی طی سخنانی در مراسم رونمایی از کتاب «انوار حکمت» در مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی(س) قم، گفت: از نظر امام خمینی(س) ائمه جایگاه خاصی دارند و در آثارشان هر جایی که مربوط بوده اشاره کردند و گفتند چرا این‌قدر برایشان روایات و گفتار ائمه مهم است. یعنی صرفاً این اعتقاد شیعی نیست که فکر کنیم که حالا شیعه هستند به امام معصوم توجه دارند و باید توجه داشته باشیم. به لحاظ مبنایی و عقلی اثبات می‌کنند که چرا سخنان معصومین باید مورد توجه قرار بگیرد. از نظر امام، ائمه معصومین شاه‌کلید فهم تمام حقایق غیبی و باطنی هستند. فهم اسماء الهی از طریق ائمه معصومین حاصل می‌شود. بدون شناخت آنها نمی‌شود انسان به اسماء الهی علم پیدا کند.رئیس انجمن علمی عرفان اسلامی ایران تصریح کرد: اینها قرآن ناطق‌اند و علمشان را از انسانی گرفته‌اند، از شخصیتی اخذ کرده‌اند که او مفتاح غیب و مشیت مطلق است و با سفرهای اربعه، توانسته به ساحت الوهیت و سرچشمه علم الهی نزدیک شود. از وجهه خلقی خودش فانی شده و از مراتب هستی خودش، وجود خلقی‌اش فانی شده و اول توانسته خداوند را در حق مقید ببیند، در تعین اسماء و صفات ببیند، در سفری به حق مقید برسد و در این حد نمی‌ماند، از این هم فراتر رفته و توانسته به حق مطلق برسد و جز مقام امکان واسطه‌ای میان او و غیب‌الغیوب وجود ندارد که خودش فرمود «سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا».وی ادامه داد: به این ترتیب علم این شخصیت به حقایق عالم هستی از سرچشمه علم ربوبی نشأت گرفته و خزائن علم الهی در دست اوست و ائمه(علیهم‌السلام) وارثان او هستند و از مشکات او به همه حقایق عالم آگاهی پیدا می‌کنند. بنابراین، سخن معصوم حقیقتی است که از خود ساحت واحد‌ات و ساحت علم خداوند نشأت گرفته است. از این‌جهت این کتاب ارزش دارد چون منشأ آن سخن امام رضا(ع) است. افشای حقایق غیبی است و اگر درست فهمیده شود می‌تواند راهنمای انسان به‌سوی سعادت و رستگاری باشد و از این‌ جهت بسیار ارزشمند است.دکتر فاطمه طباطبایی اظهار داشت: به نظر من وجه دوم قابل تأمل شیوه بیانات امام رضا(س) است. شیوه مناظره است که امروز در دنیای مدرن بسیار جذاب و آموزنده است و به‌طوری که نقل شده، امام رضا(ع) در مناظره‌ای با یک عالم یهودی به گفت‌وگو برمی‌خیزد و شاید حالا باز هم گفته شده که هدف از تشکیل این مناظره از جانب مأمون این بوده که امام رضا(ع) را در برابر آن عالم یهودی که بسیار در رشته خودش متبحر بوده قرار دهد و شاید در اذهان مردم امام رضا(ع) را یک مقداری کمتر از آن عالم یهودی جلوه دهد و از عظمت امام رضا(ع) بکاهد و آن شخص از نظر علمی برتر جلوه کند. البته ایشان اطلاع نداشته که علم امام(ع) از سرچشمه وحی الهی و از مشکات انسانی است که می‌گوید «أَنَا مَدِینَةُ الْعِلْمِ». از شخصیتی گرفته که مدینه علم است و هیچ کس در این خصوص با مقام علم برابری نمی‌کند.وی افزود: به نظر می‌رسد کار مهجوران و از خدا بی‌خبران یک شباهت‌هایی با هم دارد. در زمان معاصر ما شاهد بودیم که شاه ایران وقتی می‌خواست امام خمینی(س) را از ایران تبعید کند، فکر کرد کجا بفرستد؟ به عراق تبعید کند، به نجف تبعید کند.