نامه انجمن‌های اسلامی دانشکده‌های دانشگاه تهران و علوم پزشکی تهران در نقد طرح اینترنت طبقاتی دانشگاه

نامه انجمن‌های اسلامی دانشکده‌های دانشگاه تهران و علوم پزشکی تهران در نقد طرح اینترنت طبقاتی دانشگاهیانبسمه تعالیوزیر محترم علوم، تحقیقات و فناوریجناب آقای دکتر سیمایی صرافوزیر محترم بهداشت، درمان و آموزش پزشکیجناب آقای دکتر ظفرقندیسلام علیکماین نامه را در شصت و دومین روز از قطعی بی‌سابقه اینترنت بین‌الملل، و البته با فاصله زمانی کوتاه پس از قطعی ۲۲ روزه اینترنت در دی و بهمن سال گذشته مینویسیم؛ در شرایطی که قطعی اینترنت به نمکی بر زخم‌ جنگ بدل شده است و حتی انتشار چنین نامه‌ای در فضاهای مجازی، با دشواری و تلاش بسیار صورت می‌گیرد.چند سالی بود که گسترش کسب‌و‌کارهای مجازی، تلاشی بر بقای جامعه در شرایط اسفبار اقتصادی بود، آموزش مجازی امکانی برای کاهش آسیب‌های تعطیلی متعدد مدارس و دانشگاه‌ها به دلایل سیاسی، آلودگی هوا، ناترازی انرژی و... قلمداد می‌شد و گردش اطلاعات، در راستای تقویت حق آگاهی و انتخاب محتوا به دست مخاطب پیش می‌رفت؛ امکاناتی که با قطعی پی‌درپی اینترنت به محاق رفت تا امروز به نقطه‌ای برسیم که جامعه هم از جنگ خارجی آسیب ببیند و هم از سیاست‌گذاری دگم داخلی.حاکمیتی که در بدو انقلاب، تامین عدالت را از آرمان‌های این مسیر می‌دانست، رفته رفته تبعیض‌های متعدد برمبنای جنسیت، قومیت، محل زندگی، مذهب، طبقه اقتصادی اجتماعی و... بر جامعه تحمیل کرد تا به این فاجعه برسیم؛ امروز با اعلان دسترسی اقشار خاص اعم از خبرنگاران، اساتید و دانشجویان دانشگاه، تجار و پزشکان به اینترنت‌، علنا طرح اینترنت طبقاتی اجرا می‌شود؛ طرحی که علیرغم نامگذاری ذیل عنوان "اینترنت‌پرو"، نه پیشرفتی برای جامعه است و نه شکلی ارتقا‌یافته از دسترسی محدود قبلی به اینترنت! شرایط به نحوی پیش می‌رود که گویی هیچ‌گاه قرار نیست به همان وضع سابق اینترنت، که آن هم سرشار از محدودیت و فیلترینگ برای کاربران و سود بسیار برای کاسبان فیلترینگ بود، برگردیم.اخبار متعدد مبنی بر عدم رضایت دولت در اجرای این طرح، تصویب ذیل اختیار شوراهای موازی و سواستفاده اپراتورها در جهت تامین منافع مالی، این سوال را در اذهان پدید می‌آورد که اگر حقیقتا هیئت دولت، و علی‌الخصوص وزیران علوم و بهداشت با اجرای این دست طرح‌ها مخالفند، چرا در اعطای اینترنت سفید به اساتید و سپس طرح‌های خاص بهره‌مندی دانشجویان، اعم از VPN مخصوص دانشگاه، سایت‌های دسترسی بین‌المللی و اینترنت‌پرو پیشرو بودند؟ خون ما از هموطنانمان رنگین‌تر بوده یا مقاله نوشتنمان از نانِ شب مردم واجب‌تر؟ و اگر ادعا می‌شود که این دست اقدامات در جهت کاهش آسیب‌های قطعی اینترنت انجام می‌شوند، باید گفت از چاله به چاه پریدن، راه حل مساله نیست؛ اگر دغدغه حل مشکل وجود دارد، باید فشار نهادها در جهت تامین دسترسی تمام شهروندان به اینترنت باشد که هر‌کدام در تامین بخشی از نیازهای زندگی خود، متکی بر اینترنت هستند؛ مسلما هیچ‌یک از این نیازها، بر دیگری اولویت و برتری ندارد.امضاکنندگان این نامه صراحتا اعلام میدارند:اولا، تعلل در اتصال اینترنت، تکرار اشتباهی‌ست که پس از جنگ ۱۲ روزه شاهد بودیم؛ فاصله گرفتن روزافزون بدنه حاکمیت از مردم و خواسته‌های جامعه، از یک سو زمینه تسهیل حملات خارجی و توجیه تجاوز نظامی در مجامع بین‌المللی را فراهم می‌کند و از سوی دیگر، انباشت خشم جامعه، دیر یا زود گریبانگیر بدنه حاکمیت خواهد شد.و دوما، تا زمانیکه دولت به وظیفه قانونی خود، "رفع تبعیضات ناروا و ایجاد امکانات عادلانه برای همه" که در اصل سوم قانون اساسی مورد تاکید واقع شده، در زمینه دسترسی تمامی شهروندان به اینترنت عمل نکند، از استفاده از طرح‌های خاص اینترنت خودداری خواهند کرد. بالتبع، انجام تکالیف، پروژه‌ها و سایر امور وابسته به دسترسی به اینترنت نیز از ایشان ساقط خواهد بود.انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده دندانپزشکیانجمن اسلامی دانشجویان دانشکده پزشکیانجمن اسلامی دانشجویان دانشکده فنیانجمن اسلامی دانشجویان دانشکده داروسازی انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده علومانجمن اسلامی دانشجويان دانشکدگان کشاورزی و منابع‌طبیعیانجمن اسلامی دانشجویان دانشکده علوم‌ اجتماعیانجمن اسلامی دانشجویان دانشکده جغرافیاانجمن اسلامی دانشجویان دانشکده پیراپزشکیانجمن اسلامی دانشجویان دانشکده زبان‌ها‌ و ادبیات خارجیانجمن اسلامی دانشجویان دانشکده حقوق و علوم سیاسی