چند خطی در باب واژه پرتکرار «شرف»اتفاقات هفته‌های اخیر در دانشگاه، همگان را از سطح خشونت بهت‌زده کرد

چند خطی در باب واژه پرتکرار «شرف»اتفاقات هفته‌های اخیر در دانشگاه، همگان را از سطح خشونت بهت‌زده کرده است. هرچند شاید اشتباه از ماست که هنوز تعجب می‌کنیم و گمان می‌بریم مرزهایی از اخلاق باقی مانده است. وگرنه حاکمیتی که تنها در دو شب، چندین هزار نفر را به گلوله بسته، پیش‌تر با ما اتمام حجت کرده است.وقایع هفته اخیر در دانشگاه تهران، به‌ویژه روز دوشنبه، بسیاری را به یاد حوادث کوی دانشگاه در سال ۷۸ انداخت؛ چرا که این‌بار گروه‌های فشار، برخلاف معمول که دست‌کم در ظاهر به متفرق‌کردن تجمع‌های دانشجویی بسنده می‌کردند، رسماً برای درگیری و اعمال خشونت علیه مخالفان خود به میدان آمده بودند.به گواه چشمان همه ما، اغلب نیروهای موسوم به بسیج دانشجویی که ناگهان چون قارچ در برابر دانشجویان سبز شدند، دانشجوی این دانشگاه نبودند. افرادی که بدون هیچ‌گونه نظارت و حتی بدون بررسی کارت دانشجویی وارد دانشگاه شدند؛ اقدامی که به‌روشنی میزان هماهنگی نیروهای سرکوب را عیان می‌کرد. هماهنگی‌ای در سطحی که، باز هم به شهادت دیدگان ما، حراست دانشگاه از برخورد با نیروهای بسیجی واهمه داشت و حتی برخی از آنان حراست را به‌طور مستقیم تهدید می‌کردند. حال آنکه اگر یک دانشجوی عادی چنین رفتاری با حراست داشت، همان روز حکم اخراجش صادر می‌شد.این متن، شهادت‌نامه‌ای است از آنچه بر دانشجو می‌رود؛ از حاکمیتی که سال‌ها توسعه و آزادی را به بهانه امنیت قربانی کرده، اما امروز خود، با دست خویش، امنیت دانشجویان را در محیط آکادمیک سلب می‌کند. شهادت‌نامه‌ای است از آنکه دانشجوی معترض ناچار است صورت خود را با ماسک بپوشاند و هر لحظه نگران باشد که اعتراض مسالمت‌آمیزش عواقبی جبران‌ناپذیر برای او داشته باشد؛ نگران کمیته انضباطی، و نگران شماره‌های ناشناسی که بر گوشی خودش و خانواده‌اش ظاهر می‌شود.اما دانشجوی بسیجی—اگر اساساً دانشجو باشد—بی‌هیچ ترسی دهان به بدترین ناسزاها می‌گشاید، دانشجو را به قصد کشت می‌زند، شیشه‌های دانشکده را می‌شکند و حتی با حراست درگیر می‌شود؛ بی‌آنکه عواقبی در انتظارش باشد، و چه‌بسا حتی مورد تشویق قرار گیرد.این نیز شهادت‌نامه‌ای است از آنکه زمین بازی، از همیشه عریان‌تر بود. دانشجویان دختر و پسر، مذهبی و غیرمذهبی، از دانشکده‌های مختلف، با همه اختلاف‌نظرهای سیاسی، کنار هم ایستادند؛ از یکدیگر دفاع کردند، خون را از سر و روی هم پاک کردند، و اگر هم در شعارها اختلاف داشتند، در یک صدا مشترک بودند: فریاد «بی‌شرف!» خطاب به این جماعت مسخ شده.دانشجویان ممکن است درباره فردای ایران اختلاف‌نظر داشته باشند—که خاصیت دانشگاه پویاست—اما در یک چیز هم‌نظرند:بسیج دانشجویی و تمام نیروهای وابسته به آن، از شرف بی‌بهره‌اند.@anjomane_pezeshki