به سرو گفت کسی میوه‌ای نمی‌آری؟جواب داد که آزادگان تهی‌دستند...تهی‌دستی حالا نصیب قلم‌هایمان شده‌ست. نه می‌توان چیزی نگفت و نه چیزی هست که بتوان گفت!ما همیشه اما این‌گونه نبوده‌ایم! سال‌ها جمع شدیم، خواندیم، گفتیم و شنیدیم. نه کم بودیم و نه نادرست. تنها گناهمان این بود که ما را نادیده گرفتند. «یوغ ورزاو بر گردنمان بستند. بر گرده‌مان نشستند و گورستانی چندان بی‌مرز شیار کردند که بازماندگان را هنوز از دیده خونابه روان است.»و ما، این همیشه‌سوگواران، قلم‌هایمان را دوباره به دست می‌گیریم، نه برای برگشت به روزهای قبل از زمستان ۱۴۰۴، بلکه برای ثبت رنج‌هایی که بر این سرزمین روا داشتند؛ برای گفتن از سروهای سبزی که در سرمای دی با رویای ایرانی آزاد به خون سرخ تپیدند. نهال‌هایی که با رویای ایرانی آباد دبستانشان گور دسته‌جمعی‌شان شد. و مادرانی که تا عمر دارند، اشکِ گوشه‌ی چشمانشان خشک نخواهد شد. مانده‌ایم هنوز -اگرچه ناامید- تا از آنان بگوییم.و تا بسراییم از «ماندن» برای اینان که تباهی را زینت تبر و تبر را سزاوار سرو می‌دانند. هم آنان که سرکوب را مقدمه‌ی جنگ و جنگ را بهانه‌ی سرکوب ساختند. و جای ساختن، هر چیز را به دست خرابی سپردند.مرا مخواه سر سفره‌ی ضیافت اینان!که سرو کاشمرم! خسته از خلافت اینان...انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده دندانپزشکیتابستان ۱۴۰۵