از کادو دادن و کادو گرفتن تو مناسبت‌های جمعی متنفرم. وقتی همه چشمشون به میزه ببینن کی چی آورده‌. یه احمقی هم همیشه طبق اون رسم مسخره، دونه دونه بازشون می‌کنه و جار می‌زنه «این تی‌شرت رو هم ماندانا جون زحمتشو کشیدن وای چقدم خوشگله».هدیه دادن برای من باید در طول سال، بدون مناسبت، و بسته به موود و لحظه اتفاق بیفته. «ارزون‌» بودنش هم بشدت برام مهمه. بی‌پول هستم ولی خسیس نیستم اشتباه نشه، گرون بودن هدیه، معنویتش رو به‌شدت کاهش می‌ده و گیرنده رو بجای رها کردن در لذت و سرخوشیِ اون لحظه، درگیر یه شرم و خجالت ناخواسته می‌کنه که قشنگی اون لحظات طلایی اولیه رو از هر دوطرف می‌گیره.مناسبت‌ جمعی از نظر من خیلی اتفاق عمیقی نیست، ‌هم اسباب فخرفروشیه، هم خالی از روح، چون هدیه‌دهنده فکر می‌کنه داره به وظیفه‌ی عرفی‌ش عمل می‌کنه و منتظر بازی برگشت تو زمین خودش می‌مونه!من طرفدار تقویم نیستم، طرفدار لحظه‌م، طرفدار مود.