‍ انسان توسعه‌یافته، در کانون توجه اسلام قرار دارد. عباس نورزائی در کشورهای غربی به مظاهر رفاه و آس

‍ انسان توسعه‌یافته، در کانون توجه اسلام قرار دارد. عباس نورزائی در کشورهای غربی به مظاهر رفاه و آسایش و رشد کمّی و کیفی تولیدات و خدمات دست یافته اند، برخی پیمودن همان راه را سرنوشت محتوم کل بشریت می دانند و فرهنگ حاکم را فرهنگ غرب قلمداد می نمایند و تنها راه را، تقلید همه جانبه از توسعه‌ی غربی که در خود دین‌گریزی و بشر‌محوری و مادی‌گرایی را به‌همراه دارد، می دانند و سیاست‌مداران و دولت‌مردان غربی نیز همواره درصدد القای ضروری بودن الگوبرداری از توسعه‌ی غربی هستند. آنان دو تصویر برای انسان می‌سازند و او را در معرض مقایسه‌ای میان این دو قرار می‌دهند، تصویر اوّل جامعه‌ای را نمایش می‌دهد که افراد آن در محیط‌های روستایی، کثیف، بدون بهداشت و با لوازم اولیه‌ی زندگی در جنگ با عوامل ناسازگار طبیعی مثل سیل، قحطی، بیماری و بی‌سوادی می باشند و همواره در ترس دائم از عواملی که علل آنها را نمی‌شناسند و بر اساس خرافه‌پرستی ریشه‌ی آنها را در مبادی غیبی جستجو می‌کنند، به‌سر می‌برند. در تصویر دوم، جامعه‌ی دیگری را نشان می‌دهند. در شهرهای صنعتی یا نیمه‌صنعتی، برخوردار از بهداشت، ارتباط جمعی و فردی که از غلبه‌ی او بر طبیعت و تسخیر آن حکایت دارد و وضعیتی مطلوب که بر طبق آمارهای رسمی مرگ‌ومیر در آن به حداقل رسیده است. در چنین جامعه‌ای انسانی را به‌تصویر می‌کشند که هوشیار، آگاه، بهره‌مند از همه‌ی امکانات آموزشی، بدون ترس و خوف، مطمئن و متکی به نفس در راهی که قوانین و علل حوادث آن را می‌شناسد، زندگی می‌کند و البته این جامعه، اعتقاد دینی چندانی به خدا و معاد ندارد و هرگونه اعتقاد به غیب را خرافه‌پرستی می‌داند. آنان پس از ارائه‌ی این دو تصویر، ملت‌های جهان سوم را به مقایسه و انتخاب دعوت می‌کنند. در نتیجه برخی با تأکید بر نظریات کلاسیک مکتب «مدرنیزاسیون»، مذهب را مانع توسعه دانسته و خواهان حذف ارزش‌های مذهبی و اخلاقی به عنوان مقدمه‌ای برای ظهور ارزش‌های مدرن می‌باشند و از طرفی مطلوبیت ذاتی توسعه و پیشرفت، سبب استقبال بی‌حد و مرز کشورهای جهان سوم در تقلید از توسعه‌یافتگی غربی با تمام مظاهر و لوازم آن شده است. امام خمینی(ره) از آغاز مبارزه علیه رژیم پهلوی، همواره بر این دسیسه‌ی استعماری تأکید می‌کرد و با روشن‌گری سعی در بیداری ملل شرق و به‌ویژه مردم ایران داشت. ایشان یکی از بزرگ‌ترین علل عقب‌ماندگی مشرق‌زمین را در این می‌دید که استعمارگران و هواداران داخلی و خارجی آنها چنین تبلیغات می‌کردند که شرق از عهده‌ی اداره‌ی خودش عاجز است و تنها راه ترقّی و پیشرفت، تمسک به قدرت‌های بزرگ است. با وقوع انقلاب اسلامی و اثبات خود در پهنه‌ی جهانی، نتوانستند آن را تحمل کنند و تمام ابزارهای خود را برای مقابله با آن بکار گرفتند تا مانع توسعه‌ی انسانیت در جوامع جهانی شوند و با ایجاد محدودیت، هم‌زمان نارسایی‌هایی را که خود باعث آن بوده‌اند، به حساب انقلاب اسلامی گذاشته درصدد فریب دائمی مردم برآمدند. به‌دنبال دلایل دیگر نمی‌رویم، نقطه‌ی پرگار قدرت جهانی به‌اصطلاح توسعه‌یافته، شخصی است به نام «دونالد ترامپ»، او خود چنین فاش می‌کند: « من کسی هستم که مؤسسات قمار را اداره می‌کنم. امروز من رئیس قدرت‌مندترین کشور جهان هستم، بنابراین دیگر معیارهای اخلاقی حاکم نیستند، آن‌چه امروز بر جهان و انسان‌ها حکومت می‌کنند، منافع سرمايه‌داران است، بنابراین امروز این همه آشوب که جهان را فرا گرفته است تولدی جدید است، تولدی که هزینه‌ی زیادی با خون خواهد داشت و شما باید انتظار داشته باشید که ده‌ها میلیون نفر در سراسر دنیا، در مسير ما كشته شوند و ما به‌عنوان یک سیستم جهانی به‌جز متأسفم، برای این موضوع احساسی نداریم.» راه دوری نرفتیم، فلسفه‌های هگل، مارکس و بوعلی‌سینا را بررسی نکردیم، خیلی ساده، حساب دو دو تا چهارتا کفایت می‌کند. این راهی است که غرب در پیش گرفته است. باید مقاومت کرد، بصیرت داشت، در مقابل ابزار سلطه یعنی زر و زور و تزویر جهانی ایستاد و یا باید از انسانیت دست کشید و در صف خودباختگان قرار گرفت و واداد. شما را به فرموده‌ی قرآن وامی‌گذارم: «إِنَّا هَدَيْناهُ السَّبِيلَ إِمَّا شاكِراً وَ إِمَّا كَفُوراً» کانال تخصصی مهندس عباس نورزائی واتساپ، تلگرام و ایتا anoorzaei@