‍ روستا، پشت دیوار غفلت/ به بهانه ی روز ملی روستا و عشایرعباس نورزائی یکی از بزرگترین آمال انقلابیون دهه ی ۵۰، سازندگی و ساماندهی روستاها و مناطق عشایری بود. نقشه ی راه را مرشد انقلاب اسلامی چنین نشان داد:"همه موفق باشند که در این جهاد شرکت کنند و آن خرابه‌ها را بسازند، و برادران خودشان را کمک کنند؛ که شاید هیچ عبادتی بالاتر از این عبادت نباشد."نهاد جهادسازندگی، بدینسان شکل گرفت، دو دهه متولی روستاها و مناطق عشایری بود و زیرساخت های عمران روستایی را به مراحل قابل قبولی رساند، اما همینکه وارد مبحث تولید در روستا شد، این شجره ی طیبه را قطع کردند.اما امروزه "توسعه ی روستایی" مقوله ای است که به حسب ظاهر متولیان زیادی دارد اما به واقع، هیچ متولی ای ندارد و هر کسی از ظن خود او را به طور  ناقص و غیر سیسنماتیک یاوری می کند. اهل فن "عمران روستایی" می پندارند با احداث راه، تامین آب شرب و برق و مخابرات، توسعه ی روستایی محقق می شود.فن گرایان جغرافیا، با خواندن برنامه ریزی روستایی، به زعم خود، متخصص توسعه ی روستایی هستند.گاه متولیان بهداشت، با ایجاد شبکه ای از خانه های بهداشت و مراکز درمانی بهداشتی در روستاها، به توسعه ی روستایی می اندیشند و مدعی هستند.بعضی توسعه ی کشاورزی را معادل توسعه ی روستایی، پنداشته می شود.گروهی استقرار صنعت در روستا را به مثابه توسعه ی روستایی می دانند. گاهی نیز گمان می شود ساماندهی به کالبد فیزیکی یا سکونتگاه ها، توسعه ی روستایی است. از همه بدتر اینکه اداره و تنظیف روستا به معنی توسعه ی روستا، انگاشته می شود و سازمان میراث فرهنگی و گردشگری آن را صرفاً هدف گردشگری محیطی می داند.هرکدام از مولفه های یادشده جزئی از یک سیستم پیچیده ای است که ما آن را "توسعه ی همه جانبه ی روستایی" می نامیم.اینک در این کشور اجزای منفک و ایزوله ی توسعه ی روستایی، برآیندی رو به پایین از عملکرد را به خود اختصاص می دهند و باید نخ تسبیحی قوی و محکم داشته باشند که ندارند.باید دستگاهی مشخص، به عنوان متولی توسعه ی روستا ایجاد شود و این اجزا را به شکلی موزون و نظام مند به هم پیوند دهد و با برنامه، روستاها را پایه ی توسعه ی کشور قرار دهد.کانال تخصصی مهندس عباس نورزائی واتساپ، تلگرام و ایتا anoorzaei@