چوپانی به مقام وزارت رسید. هر روز بامداد بر می‌خاست و کلید بر می‌داشت و درب خانه پیشین خود باز می‌کر

چوپانی به مقام وزارت رسید. هر روز بامداد بر می‌خاست و کلید بر می‌داشت و درب خانه پیشین خود باز می‌کرد و ساعتی را در خانه چوپانی خود می‌گذراند. سپس از آنجا بیرون می‌آمد و به نزد امیر می‌رفت. شاه را خبر دادند که وزیر هر روز صبح به خلوتی می‌رود و هیچ کس را از کار او آگاهی نیست. امیر را میل بر آن شد تا بداند که در آن خانه چیست. روزی ناگاه از پس وزیر بدان خانه در آمد. وزیر را دید که پوستین چوپانی بر تن کرده و عصای چوپانان به دست گرفته و آواز چوپانی می‌خواند. امیر گفت: «ای وزیر! این چیست که می‌بینم؟» 🐑🏠وزیر گفت: «هر روز بدین جا می‌آیم تا ابتداى خویش را فراموش نکنم و به غلط نیفتم، که هر که روزگار ضعف به یاد آورد، در وقت توانگری، به غرور نغلتد.» 🙏✨امیر، انگشتری خود از انگشت بیرون کرد و گفت: «بگیر و در انگشت کن؛ تاکنون وزیر بودی، اکنون امیری!» 💍👑