حالا می‌خواهیم به حَگای گیلان، رئیس پیشین بخش «قیصریه» در موساد، سلام کنیم. سلام، عصر بخیر.سلام، کرن.۲۵ سال در موساد خدمت کردی، درست است؟ در سال ۲۰۱۲ بازنشسته شدی. کمی درباره آخرین سمتی که داشتی توضیح بده. رئیس بخش قیصریه یعنی چه؟رئیس بخش قیصریه یعنی رئیس بخش عملیات موساد؛ بخشی که نیروهای عملیاتی زن و مرد در آن حضور دارند و در نهایت، وقتی شب به خواب می‌روی، می‌دانی که اگر اشتباهی کرده باشی، ممکن است کسی در کشوری به دار آویخته شود.یعنی این بخش مسئول عملیات است؛ عملیات مخفی، همان چیزهایی که ما تصور می‌کنیم و درباره نیروهای عملیاتی می‌خوانیم؛ کارهایی که موساد در راستای اهداف ملی در خارج از کشور انجام می‌دهد.درست است.این تحت مسئولیت تو بود. از خبری که یارون ابراهام پنجشنبه اینجا منتشر کرد خیلی عصبانی شدی؛ اینکه رومن گوفمن، رئیس جدید موساد، رئیس اداره اطلاعات و رئیس بخش ایران را از سمتشان برکنار می‌کند؛ دو نفر که شاید از ارشدترین افراد این سازمان باشند.بله. اول از همه بگویم که من جزئیات کامل این عملیات را نمی‌دانم و آن دو نفر را هم شخصاً نمی‌شناسم. من بر اساس تجربه ۲۵ ساله خودم و یک مقدار عقل سلیم صحبت می‌کنم. موساد سالانه صدها و هزاران عملیات انجام می‌دهد.عملیات بی‌شماری؛ برخی بزرگ، راهبردی و بسیار بسیار خطرناک هستند و برخی دیگر طبیعتاً کمتر. تمامی عملیات، با تمام جزئیات، به تأیید نخست‌وزیر می‌رسند. او تأییدکننده نهایی عملیات است.هیچ عملیاتی بدون تأیید نخست‌وزیر اجرا نمی‌شود. حالا باید درک کنید که عملیات‌ها گاهی یک سال، یک سال و نیم، دو سال یا بیشتر طول می‌کشند؛ بنابراین در تمام طول مسیر نزد او می‌روند و او همه عملیات‌ها را می‌شناسد.حالا چیزی به نام موفقیت صددرصدی وجود ندارد؛ هرگز هم وجود نداشته و نخواهد داشت. اصلاً چنین چیزی وجود ندارد.ما درباره همان عملیاتی صحبت می‌کنیم که قرار بود برای سرنگونی حکومت ایران اجرا شود و اجرا نشد.موساد برنامه‌ریزی کرده بود نیروهای کُرد را مسلح کند و سپس آنها جنگ را آغاز کنند و با کمک نیروی هوایی، حدود صد هزار نفر از آنها به‌سمت تهران حرکت کنند و هزاران نفر نیز به آنها بپیوندند. در نهایت این طرح اجرا نشد، از جمله به این دلیل که اردوغان با رئیس‌جمهور ترامپ تماس گرفت و مانع آن شد.اما منتقدان این موضوع می‌گویند: دوستان، این طرح از ابتدا طرح درستی نبود.هیچ شانسی برای اجرا نداشت. طرحی بود که تنها ظرف سه ماه آماده شده بود. واقعیت این است که وقتی رئیس موساد و نخست‌وزیر آن را به رئیس‌جمهور ترامپ ارائه کردند، رئیس سیا، معاون رئیس‌جمهور ایالات متحده و وزیر خارجه هم گفتند: دوستان، این یک مضحکه است، چنین سناریویی قابلیت اجرا ندارد.اما ببین، مسئله این است: رؤسای این بخش‌ها کسانی نبودند که رفتند و طرح را ارائه کردند. احتمالاً از رؤسای بخش‌ها خواسته بودند ایده‌ای ارائه دهند که چگونه می‌توان حکومت را سرنگون کرد.بسیار خب، من الان حتی اگر بدانم، نمی‌خواهم نظر بدهم که آیا فکر می‌کنم انجام چنین کاری در این مدت کوتاه ممکن بوده یا نه.من فکر می‌کنم ممکن نبوده است.اما آنها نشستند و بهترین ایده‌ای را که می‌توانستند ارائه کردند. بیشتر عملیات‌های موساد همین‌طور هستند.ما ده‌ها عملیات موفق انجام داده‌ایم. می‌دانی چیست؟ بیایید درباره... این یک عملیات در مقیاسی عظیم است؛ عملیاتی که شاید تا حد زیادی به‌خاطر آن، ایالات متحده به جنگ پیوست. بیایید درباره عملیات پیجرها صحبت کنیم.من نمی‌توانم درباره عملیات موفق دیگری که هنوز علنی نشده‌اند صحبت کنم. عملیات پیجرها عملیاتی بسیار، بسیار، بسیار پیچیده بود. حتی نمی‌توان میزان پیچیدگی آن را توصیف کرد.این عملیات سال‌ها ادامه داشت. یک عملیات راهبردی بود و نتایجش این را نشان داد. کافی بود یک اتفاق کوچک رخ دهد تا این عملیات اصلاً اجرا نشود.هزار اتفاق می‌توانست این عملیات را به شکست بکشاند. با وجود این، موساد تصمیم گرفت آن را دنبال کند، پیش رفت و اجرا کرد.حالا اگر در نهایت به‌دلیل یک مسئله کوچک این عملیات لغو می‌شد چه اتفاقی می‌افتاد؟موفق نمی‌شد، اجرا نمی‌شد. آیا باید تمام رؤسای بخش‌هایی را که روی این عملیات کار کرده و آن را طی سال‌ها پیش برده بودند، برمی‌داشتند و اخراج می‌کردند؟ نمی‌شود یک سازمان را این‌طور اداره کرد.اما مگر چیزی به نام مسئولیت‌پذیری وجود ندارد؟ می‌دانی، اینجا درباره مسئولیت‌پذیری خیلی سردرگم شده‌ایم، چون می‌بینیم که سطح سیاسی مسئولیت رویدادهای هفتم اکتبر را نپذیرفته است. اما آیا ممکن است در نهایت شکست یتیم بماند؟ آیا در داخل یک سازمان هم چیزی به نام پذیرفتن مسئولیت وجود ندارد؟تفاوت بسیار بزرگی وجود دارد. فرماندهان در موساد مسئولیت می‌پذیرند.