از عصبیت تا هیجان جمعی؛ بازخوانی ابن‌خلدون در آینه جام جهانیرادبه پرندههنوز سوت پایان مسابقه به صدا درنیامده بود که چند بازیکن آبی و سفید پوش، تقریباً هم‌زمان، به سمت داور حرکت کردند. یکی با دست‌های باز اعتراض می‌کرد، دیگری خود را میان هم‌تیمی و بازیکن اسپانیا قرار داده بود، چند نفر دیگر از فاصله‌ای دور خود را به صحنه رسانده بودند و نیمکت نیز آرام و قرار نداشت و حتی بهترین بازیکن جهان نیز در این صحنه ها دست کمی از بازیکنان جوان نداشت. برای بیننده‌ای که تنها نتیجه مسابقه را دنبال می‌کرد، این صحنه چیزی جز عصبانیت نبود؛ اما برای یک جامعه‌شناس، ماجرا از جای دیگری آغاز می‌شود. چرا در چنین لحظه‌ای، هیچ بازیکنی تنها نمی‌ماند؟ چه نیرویی سبب می‌شود که خطای احتمالی علیه یک نفر، در ذهن دیگران به خطایی علیه همه تبدیل شود؟ چرا گاهی به نظر می‌رسد یازده بازیکن، نه یازده فرد، بلکه یک بدن واحد هستند که هم‌زمان رنج می‌کشند، اعتراض می‌کنند و از خود دفاع می‌کنند؟متن کامل در:https://B2n.ir/mr7797