گفتم: فکر می‌کنم اگر امروز نرسم، فردا هست، اگر این دیدار از دست برود، دیداری دیگر خواهد آمد.نگاهم کر

گفتم: فکر می‌کنم اگر امروز نرسم، فردا هست، اگر این دیدار از دست برود، دیداری دیگر خواهد آمد.نگاهم کرد، آن‌قدر آرام که انگار سال‌ها بود پاسخ این سؤال را می‌دانست.گفت: بعضی لحظات مثل نشستن کنار مادرت، هم‌قدم شدن با پدرت، گوش سپردن به حرفهای فرزندت، وقتی با شوقِ تمام دنیایش را برای تو تعریف می‌کند، مثل بودن کنار یک دوست، یا حتی‌ همین گفت‌وگویی که الان بین من و تو جریان دارد. این‌ها را نمی‌شود عینِ قبل تکرار کرد. فردا شاید بیاید اما نه با همین آدم‌ها، نه با همین دل، نه با همین آسمان!بعضی ها هنوز قیمتِ حضور را نپرداخته‌اند!وقتی عزیزی را از دست بدهی، یا دری را ببینی که برای همیشه بسته شده، آن‌وقت می‌فهمی بعضی چیزها را هیچ فردایی جبران نمی‌کند.واقعا زندگی، در "بعداً" اتفاق نمی‌افتد، زندگی همین حالاست. همان لحظه‌ای که اگر با تمام جانت در آن نباشی، برای همیشه از دست رفته است.شمس تبریزی میگه: "نماز را قضا هست، حضور را قضا نیست"از کنار حرفش شاید گذشتم، اما آن جمله از کنار جانم نگذشت...پری سا@Aphrodite89