مرگ اسفندیارچنین گفت سیمرغ کز راهِ مهربگویم همی با تو رازِ سپهر،هر آن کس که او خونِ اسفندیاربریزد وُ

مرگ اسفندیارچنین گفت سیمرغ کز راهِ مهربگویم همی با تو رازِ سپهر،هر آن کس که او خونِ اسفندیاربریزد وُرا بِشْکَرَد روزگارهمان نیز تا زنده باشد ز رنجرهایی نیابد، نمانَدْش گنجوقتی رستم با تنی پر از تیرهای اسفندیار از میدان گریخت، و در پای کوهی از رخش به زمین افتاد و از حال رفت، زال چاره را در این دید که از سیمرغ کمک بخواهد. نیمه‌شب یکی از پرهای سیمرغ را آتش زد. سیمرغ آمد و تیرهای اسفندیار را از تن رخش و رستم بیرون کشید. سپس زخم‌هایشان را یکی یکی، با کشیدن پرهایش روی آن ها، محو ساخت. آنگاه سیمرغ به رستم گفت اسفندیار هر چه می‌خواهد بپذیر! او را زرتشت روئین تن کرده است. نمی‌توانی هیچ زخمی به او بزنی. اگر دوباره با او جنگ کنی کشته می‌شوی. رستم گفت اسفندیار می‌خواهد مرا دست‌بسته پیش گُشتاسپ ببرد. نمی‌توانم چنین ننگی را بپذیرم. کاری کن بلکه من هم بتوانم به او زخم بزنم. سیمرغ گفت می‌توانم این کار را بکنم، اما یک چیز دیگر هم هست. هر کس اسفندیار را بکشد عمر چندانی بعد از او نخواهد داشت. رستم گفت فقط می‌خواهم در این نبرد پیروز شوم.رستم در واقع در نبردش با اسفندیار فقط اسفندیار را نکشت. خودش را هم کشت. شکوه پهلوانی ایران را هم کشت. شکوهی که خودش آن را برای ایران ساخته بود. داستان رستم و اسفندیار غمبارترین داستان شاهنامه است. فردوسی معتقد بوده است این غم تا دنیا دنیاست برای ایران باقی خواهد ماند. هر بلبلی که در هر سحرگاهی آوازی بخواند، و هر ابری که در شب تیره‌ای به غرش درآید، داستان مرگ اسفندیار را خواهند گفت.نگه کن سحرگاه تا بشنویز بلبل سخن گفتن پهلویهمی نالد از مرگ اسفندیارندارد جز از ناله زو یادگارچو آواز رستم، شبِ تیره ابربدرّد دل و گوش غُرّان هُژَبرعباس پژمان@apjmn