مردگانآه، ای مردگان! ای مردگان!ما شما را با نوری می‌شناسیم که از چشمان سرد و درخشانتان می‌تابد،هرچند که خود مانند انسان‌های زنده حرکت می‌کنید!مردگان! چرا در آن دشت‌ها و دریاهای دوردستکه فقط مورها و مرغان دریایی آن‌ها را می‌شناسند،منزل‌های خود را این گونه رها می‌کنیدتا به جایی بازگردید که تمام آن چشم‌ها که آنجا برایتان گریستند،و قلب‌هایی که برایتان ناله کردند،اکنون دیگر مانند چشم‌ها و قلب‌های خودتان مرده هستند![مردگان:]درست است، درست است، ما سایه‌هایی سرد و کم‌رنگ هستیم؛و خوش‌رویان و زیبایانی که در زمین دوستشان داشتیم همگی رفته‌اند،اما در همین حال هم که مرده‌ایم،نفس‌های زندهٔ آن دشت‌ها و گل‌هایی که قبلاً بر آن‌ها می‌گذشتیمهمچنان برایمان شیرین هستند.این است که پیش از آنکه برف هکلان بیاید و ما را در خود منعقد کند،می‌آییم مدتی آن نفس را بچشیمتا فکر کنیم که دوباره زنده شده‌ایم.تامس مور[شاعر قرن نوزدهم انگلیس]ترجمه: عباس پژمان[هکلان آتشفشانی در ایسلند است.]@apjmn