تو مَپندار که در فکر تَنمنگران سرطان وطنماو که بیمار شود ما همه نیزمن که بیمار شوم، یک بَدنموطنم از تن من خسته‌تر استدرک کن درد مرا از سُخنمبه تو سوگند که از غُصه خویشلحظه‌ای پیش تو من دَم نزنممن شفا می‌طلبم بَهر وطننه شفای بدن خویشتنممجتبی_کاشانی