به سوی شیخ صالحقسمت ششم: رب عربخانهتعجب نکنید. بله مردم عربخانه در گذشته ای نه چندان دور، بسیاری از مواد غذایی مورد نیاز خود و حتی رُبّ را، نه از خریدن از مغازه و نه از آب کردن گوجه و انار و جوشاندن آنها که از کاشتن گیاه رُب مستقیما به دست می آوردند.شاید بپرسید گیاه رب چه گیاهی است دیگر؟در واقع قدیمی ها دانه های ریز گوجه فرنگی یا همان تخم های گوجه را چند روزی در آب می گذاشتند تا نرم شوند و سپس خرد می کردند و می کاشتند.چند روز بعد از کاشتن این تخم های خرد شده، گوجه های نرم و به اصطلاح گوجه های ربّی می رویید.البته در این مرحله هم گوجه های ربّی را نمی چیدند. اجازه می دادند که همان‌جا بر اثر تابش نور خورشید و حرارت زیاد، گوجه ها روان و تبدیل به رب شوند. بعد از مدتی رب ها را جمع آوری و ابتدا از خاک و کل تصفیه و سپس داخل قوطی های شیشه ای می ریختند‌ و درب آن را محکم می بستند.چه شوخی لوث و بی مزه ای!!! مگر می شود اهل عربخانه باشی و ندانی بوته رب چیست. ببخشید فقط خواستم اصطلاح قدیمی ربّ که به بوته های هندوانه و خربزه و کدو و مثل اینها گفته می شد را یادآوری کنم. برویم سراغ ادامه سفر..‌.دیمه های ربّ را پشت سر گذاشتیم. گنبد کوچک و ایزوگامی شیخ صالح در فاصله نه چندان دور نمایان بود.دیگر روستای جنیدان در سمت چپ مسیر ما قرار داشت. یاد داستان فرار از گرگها افتادم.یادش نه بخیر. حدود ۳۰ سالی از آن ماجرای خیالی و عجیب و غریب می گذرد. به چه سختی از دست گرگهای خیالاتم فرار کردم... اگر مخاطب قدیمی عرب نت باشید، احتمالا داستان را خوانده اید، بارش برف و سرما و گرسنگی و مسیر طولانی و تعقیب توسط گرگها و یک نوجوان ۱۴، ۱۵ ساله...یاد آن ماجرا که می افتم هنوز هم کمابیش می ترسم.اکنون مقابل مزار شیخ صالح ایستاده بودیم. بعد از زیارت مختصر  و قرائت فاتحه برای مهاجران از دنیا، آبی برداشتیم و آتشی درست کردیم و چای آتشی و غذایی...در فاصله ای نه چندان دور از مزار ، دو مجسمه سنگی خودنمایی می کنند...✍احمد سلطانیدر قسمت بعدی(قسمت پایانی) با مجسمه های سنگی نزدیک شیخ صالح بیشتر آشنا می شوید.ادامه دارد...قسمت بعدی: قسمت پایانیاُلِحگونَّا فی تلگرام 👇https://t.me/arabkhaneاُلِحگونَّا فی ایتا 👇https://eitaa.com/arabkhane