حکایات طنز قسمت یازدهم هنوز صد متری از پاسگاه دور نشده بودیم که احمد نگاهی به عقب انداخت و وقتی مطم

حکایات طنز قسمت یازدهم هنوز صد متری از پاسگاه دور نشده بودیم که احمد نگاهی به عقب انداخت و وقتی مطمئن شد چراغ‌های پاسگاه دیگر دیده نمی‌شوند، با  عصبانیتِ تمام، فریاد زد:  «نگه دار!» و چند تا حرف رکیک هم نثار من کرد. دوباره خنده به من غلبه کرد. احمد درِ…حکایات طنز؛ قسمت دوازدهم، ادامه‌ی سفربا چشمان سنگین و فکری که هنوز نصفش در خواب بود و نصف دیگرش در جاده جا مانده بود، اطراف را نگاه کردم.  اولین چیزی که به ذهنم رسید این بود که لابد راه را اشتباه آمده‌ایم؛  وگرنه مگر می‌شود جاده همین‌طور الکی تمام شود؟  جاده که مثل نان تازه نیست که ناگهان ته بکشد!دور زدیم و برگشتیم.  در مسیرِ برگشت از وسط یک شهر کوچک گذشتیم.  چشمم به تابلویی افتاد که نوشته بود: شهرداری گنبدکاووس.  همان‌جا فهمیدیم در  سه‌راه مینو‌دشت، از همان اول مسیر را قاطی کرده‌ایم.  رو به احمد کردم و گفتم:«احمد، خیلی داریم بد می‌آریم. می‌خوای ادامه ندیم، برگردیم؟»اما ، نگاه طلبکارانه‌ی معروفش را روانه‌ام کرد؛  نگاهی که در آن هیچ حرفی زده نشد، اما به‌وضوح می‌گفت:  «همه‌اش تقصیر توست؛ من هم فوری ساکت شدم.  بعضی نگاه‌ها از صد تا دعوا سنگین‌ترند.  نگاه احمد از همان نگاه‌هایی بود که آدم را وادار می‌کند حتی نفس کشیدنش را هم با احتیاط انجام بدهد.صبح زود بود که به گرگان رسیدیم.  ادارات هنوز باز نکرده بودند و شهر، آن حالت خاموش و خواب‌آلودِ اول صبح را داشت؛  از آن وقت‌هایی که انگار خودِ شهر هم هنوز چای اولش را نخورده و حوصله‌ی هیچ‌کس را ندارد.آدرس جهاد سازندگی را گرفتیم؛ جایی که احمد در آن کار داشت.  ساختمان جهاد در محیطی وسیع و در حاشیه‌ی شهر قرار گرفته بود؛  نه جنب‌وجوشی دیده می‌شد، نه رفت‌وآمدی، نه صدای درستی، نه نشانی از حیات اداری.  بیشتر شبیه یک سوله‌ی متروکه بود تا اداره‌ای که قرار است کار مردم را راه بیندازد.دور و بر را گشتیم.  جایی برای سرویس رفتن پیدا نکردیم،  جایی هم برای آب زدن به سر و صورت‌مان نبود.  یعنی آدم نه می‌توانست خودش را جمع‌وجور کند، نه از این خواب‌آلودگیِ سفر خلاص شود.بالاخره کنار یک کانال آب توقف کردیم.  احمد رفت که از ،سرویس صحرایی، استفاده کند.  همان‌طور که می‌رفت، بلندبلند با من حرف می‌زد؛ انگار از چیزی می‌ترسید یک‌باره، لحنش عوض شد.  حرف‌هایش از گفت‌وگوی عادی تبدیل شد به داد و فریاد؛  و آن داد و فریاد هم خیلی زود با یک واق‌واق گروهی  همراه شد.این صدای سگ‌ها بود که با سرعت به سمت احمد هجوم می‌آورد.قفل فرمان را برداشتم که بروم کمکش.  اما دیر شده بود.  از آن‌طرف کانال خودش را بالا کشیده بود و دو سه تا سگ ولگرد افتاده بودند دنبالش.  طوری می‌دوید که انگار در مسابقه‌ی صد متر المپیک شرکت کرده، فقط مشکلش این بود که رقیب‌هایش دندان تیز داشتند!من فریاد می‌زدم:«دور بزن! بیا این‌ور! بیا این‌طرف!»می‌خواستم نزدیک شود تا شاید بتوانم کمکش کنم.  رد شدن از کانال کار سختی نبود، اما رسیدن به احمد و نجات‌دادنش از چنگ این سگ‌های بی‌ملاحظه، قصه‌ی دیگری بود.  صحنه واقعاً عجیب بود:  احمد با شتاب می‌دوید،  گاهی نیم‌نگاهی به پشت سر می‌کرد،  سگ‌ها هم بی‌وقفه دنبالش بودند.. ادامه دارد...✍غلامرضا کاظمیاُلِحگونَّا فی تلگرام 👇https://t.me/arabkhaneاُلِحگونَّا فی ایتا 👇https://eitaa.com/arabkhane