⁠⁣دوست داشتن یک‌ نفر،مثل نقل مکان کردن به یه خونه‌ست.اولش عاشق همه‌ی چیزهایی میشی که برات تازگی دارن.بعد به مرور زمان دیوارها فرسوده میشن.چوب‌ها از بعضی قسمت‌ها پوسیده میشن،و می‌فهمی که دیگه عشقت به اون خونه،به خاطر کمالش نیست،بلکه به خاطر عیب و نقص‌هاشه.تمام سوراخ سنبه‌هاش رو یاد می‌گیری. یاد می‌گیری چطور کاری کنیکه وقتی هوا سرده، کلید توی قفل گیر نکنه،یا در کمد رو چطور باز کنی که جیرجیر نکنه.اینا رازهای کوچیکی هستن که خونه رو مال آدم می‌کنن.خونه‌ای که دیگه بهش عادت کردی.خونه‌ای که برات یه سرپناه امن هستو دوستش داری …