جهان‌شناسی و معرفی حقیقت هستی 177- دنیی در شعر کمال الدین اسماعیل 2یا رب تو آگهی که در این اندر سال عمرروزی به کام من نگذشته است روزگاراز گونه گونه محنت و رنج آن کشیده‌امدر مدت حیات که بیش آید از شماروینک رسید مرگ به نزدیک و لامحالبر یکدیگر زند ز همه گونه کار و باردنیی* چنین گذشت که دانی و آخرتترسم کزین بتر گذرد صدهزار باریا رب چه بودی ار نبدی هستی چنینکز وی نگشت در دو جهان راست هیچ کارورچه نبود گفتنی این لفظ ای خدایاز من چو گفته‌های دگر جمله درگذار(ملحقات)نگر ز نکبت ایّام تنگ دل نشویکه چرخ* گه بدهد چیز و گاه بستاندحطام دنیی* فانی ندارد آن مقدارکه یاد کردن آن خاطری بشوراندبسا لطیفه که درضمن نامرادی‌هاستخدای مصلحت کار بنده به داندترا عنایت سلطان چو پایمرد بودفلک ز چنبر حکم تو سر نپیچانداسیر خسرو عالم شدن زبونی نیستکه سیل چون‌که به دریا رسد فرومانداگر مهابت سلطان عالمت بگرفتهمت عواطف او زین مضیق برهاند(قصیده 59)آرامش و پرواز روح