جهان‌شناسی و معرفی حقیقت هستی 169- دنیی در شعر سنایی غزنوی 7نه همی گویدت فلک* ز فرازکز خرد نردبان کن و بر تازهمچو آدم برای آن دم رانردبان ساز بام عالم رادر جهان* خرد بر آی از خاکچکنی کلبهٔ میان کاواکزیر این پردهٔ کبود منوپند این راهب جهان بشنوکه همی گوید از زبان مرورکه بنگذارمت به غار غرورسه روانت ز نه ستیخ کنمهمه اعضات چار میخ کنمپیش از آن کِت برآید این مکّاربرو این هفت و چار و نه بگذارکه عدد چون رسید بر سر حدروی بنمود بارگاه احددل ز دنیا و مهر او بگسلزآنکه بر جان سمست و در دل سلدنیی* ار چه فراغت حال استآفتش فخر و کبر و محتاتی است(باب هفتم-مذمت دوستی دنیا)محتات: خرمابنی که غوره آن بریزد .ناظم الاطباءآرامش و پرواز روح