دوش ییماری چشم تو ببرد از دستملیکن از لطف لبت صورت جان می‌بستم(۳۱۴)دیشب(ایهام به زمان صفر؛ آغاز آفری

دوش ییماری چشم تو ببرد از دستملیکن از لطف لبت صورت جان می‌بستم(۳۱۴)دیشب(ایهام به زمان صفر؛ آغاز آفرینش- عشق ازلی) از چشمان خمار تو چنان سرگشته بودم که از دست رفته بودم، ولی شهد لب‌های شیرینت به فریادم رسید و در خیالم زنده بودن را تصور کردم(ایهام: ۱- از لبت جان حاصل می‌شد۲- لبت را جان تصور کردم ۳- لبت این گمان را در من ایجاد کرد که هنوز جان دارم)۲- دیرگاهی است که بر سبزه لبانت که چون خطی از مشک است، عاشق شده‌ام. آری جامی هلالی است که مدت‌هاست مستم کرده است.۳- از پایبندی به عشقت این نکته خوشایند است که با بیدادهای عشق، دست از شوق و طلب برنداشتم(وادی طلب. مرید به هیچ ابتلا و امتحان از قدم طلب فروننشیند. مرصادالعباد، ۲۶۵)۴- از من ساکن میخانه عشق، دیگر صلاح و تقوا انتظار نداشته باش! که تا زنده‌ام کمر به خدمت رندان بسته‌ام.۵- چه راه پر غوغایی است عشق! پس از مرگ نیز خطرهای وادی عشق در کمین است. نگو که با مرگ رهایی می‌یابم(شوق عشق در جان است و جاودانه- به ظاهر بلا و در باطن شوق و حال خوش)۶- پس از این از تیری که حسود از روی نادرستی انداخته است نمی‌هراسم، زیرا به دیدار معشوق کمان ابروی خود رسیده‌ام(ایهام: سرزنش‌ها پس از رسیدن به حال خوش، بی‌اثر است)۷- آری بوسه از لبانت که چون صندوق جواهرات است، برایم گوارا و سهم من است، زیرا در فراق و ستم‌های عشق پیمان وفا را نشکستم.۸- معشوق که در دلبری چون جنگ‌جویی گستاخ بود دلم را غارت کرد و رفت. وای اگر مهربانی پادشاه دستگیرم نشود(طنز و حسن طلب)۹- گرچه در دانش رتبه‌ام به فلک رسیده بود، ولی اندوه عشق قد شمشادت مرا فرود آورد.آرامش و پرواز روح