جهان‌شناسی و معرفی حقیقت هستی 176- دنیی در شعر کمال الدین 1ز غایت طلب تست ناز دنیی* دونچو کم طلب کنی آنگاه بیشتر یابیز هرچه جستن آن می‌کند ترا مشغولفراغت تو از آن بهتر است اگر یابیکنون چو قانع گشتی کزین جهان* فراخبه صد بلا چو خران جای خواب و خَور یابیعذاب جان گرامی مده به کمتر چیزکه این قدر را بی این‌همه خطر یابیبه هرزه بانگ چه داری چو دردمند نه‌ای؟تو درد جوی که درمانش بر اثر یابیگهر درون صدف باشد و صدف در بحرتو روی بحر ندیدی کجا گهر یابی؟برآید از دل تو دود آتش طغیانچو لاله گر به مثل آب بر جگر یابیکشی ز سنگ‌دلی همچو کوه سر به فلکز سنگ‌ریزه‌ا‌ی ار طرف بر کمر یابیچو شیر مادر خون پدرحلال کنیبه گاه کینه اگر دست بر پدر یابی...مراد دنیی* و دین هر دو ضد یکدگرندترا هوس که به همشان چگونه دریابیحصول لذت این، فوت لذت آنستیکی چو ترک کنی، ذوق آن دگر یابیبه چشم علت تو هرچه هست معیوب استدرست و راست نگر تا همه هنر یابیبرین صفت که تو گم کرده‌ای طریق نجاتز پیروی بزرگان راهبر یابیاز این بزرگان امروز در زمانه یکی استکه مثل او نه همانا به بحر و بر یابیشهاب دین، عمر سهروردی، آن رهروکه از مسالک او دیو بر حذر یابیحشاشهٔ رمق ملت است دریابشکه این سعادت هرچند زودتر یابی(قصیده 179)آرامش و پرواز روح