🛑 یقین شخصی یا مستندات قانونی؟قضاوت، میدانِ «دلیل و مدرک» است. گاهی قاضی با تکیه بر ذهنیت پیشینی یا اصطلاحاً «علمِ حاصل از شهرت» متهم به شرارت، وسوسه می‌شود که حکم محکومیت را صادر کند. اما آیا «یقین قاضی» به تنهایی برای مجازات کردن کافی است؟⚖️ تحلیل یک رأی انتظامیدر این رأی قدیمی، دادگاه انتظامی قضات، بر یک اصل بنیادین تأکید کرده است: قاضی حق ندارد صرفاً به استنادِ یقین درونی خود مبنی بر «شرور بودنِ متهم»، او را به تحمل مجازات محکوم کند.این رأی، دلالت بر این دارد که:۱. اصل برائت با حدس و گمانِ قاضی متزلزل نمی‌شود.۲. لزوم استناد و استدلال: رأی باید مستند به مواد قانونی و دلایلِ احصا شده در پرونده باشد. ۳. تمایز بین «شخصیت متهم» و «عمل مجرمانه»: قاضی باید رفتارِ مجرمانه را محاکمه کند، نه کارنامه زندگیِ متهم را.💡این رأی به ما یادآوری می‌کند که «قاعده دادرسی عادلانه» بر «شخصیت‌گرایی قضایی» اولویت دارد. قاضیِ حرفه‌ای، کسی است که می‌تواند یقینِ قلبی خود را به «دلیلِ عینی» تبدیل کند. اگر استدلالی در کار نباشد، رأی فاقد وجاهت قانونی است، حتی اگر قاضی صد در صد به مجرم بودن متهم اطمینان داشته باشد.