🟦از تو‌ تنها شدم(۲)🔹متن ترانه:گلِ گلدونِ من شکسته در بادتو بیا تا دلم نکرده فریادگلِ شب بو دیگه شب بو نمیده کی گلِ شب بو رو‌ از شاخه چیدهگوشه‌ی آسمون پرِ رنگین کمونمن مثِ تاریکی تو مثلِ مهتاباگه باد از سرِ زلفِ تو نگذره من میرم گم میشم تو جنگلِ خوابگلِ گلدونِ من ماهِ ایونِ مناز تو تنها شدم چو ماهی از آبگلِ هر آرزو رفته از رنگ و بو من شدم رودخونه دلم یه مرداب آسمون آبی میشه اما گلِ خورشیدرو شاخه های بید دلش می گیرهدره مهتابی میشه اما گلِ مهتاب از برکه های خواب بالا نمیره تو که دست تکون میدی به ستاره جون میدیمی‌شکفه گل از گلِ باغ وقتی چشمات هم میاد دو ستاره کم میاد می‌سوزه شقایق از داغگلِ گلدونِ من ماهِ ایونِ مناز تو تنها شدم چو ماهی از آبگلِ هر آرزو رفته از رنگ و بو من شدم رودخونه دلم یه مرداب🔹اوزان ترانه:ترانه از وزن‌های عروضی رایج تبعیت نمی‌کند و در طول کار، به طور مدام در حال تغییر وزن هست. همین موضوع نشان می‌دهد که ابتدا ملودی در اختیار فرهاد شیبانی قرار گرفته و او این ترانه را بر اساس ملودی سروده است و به همین دلیل اوزان متغیری را در طول کار شاهد هستیم. اتفاقاً یکی از رازهای موفقیت این اثر، که آن را از سایر آثار متمایز می‌سازد همین ویژگی است. در ورس اول از « گل گلدون من…تا …از شاخه چیده»، هر مصراع دارای دو قطعه‌ی مجزا از هم است که اولی ۶هجایی و دومی ۵هجایی است. «گل گلدون من» (فعلاتُن فعول) که ۶هجایی است و «شکسته در باد» ( مفاعلن فع)که ۵هجا دارد. در ورس دوم « گوشه‌ی آسمون….. تا ….جنگل خواب» هر مصراع از دو قطعه‌ی ۶ هجایی تشکیل شده است: «گوشه‌ی آسمون»(فعلاتن فعول) «پر رنگین‌کمون»(فعلاتن فعول)….الی آخردر ورس سوم که همان ترجیع‌بند یا کورس است، ( گل گلدون‌ من ماه ایوون من….تا…. دلم یه مرداب) سه قطعه‌ی ۶ هجایی و یک قطعه‌ی ۵ هجایی ( چو ماهی از آب و دلم یه مرداب) در انتهای هر بیت دیده می‌شود.در ورس چهارم که اوج کار در نظر گرفته شده است باز هم شاهد وزن نوینی هستیم . مصراع اول در قالب یک قطعه‌ی ۷ هجایی (آسمون آبی میشه) و ۵ هجایی (اما گل خورشید) نشان داده می‌شوند و در مصراع دوم، دو‌قطعه‌ی ۶ هجایی (رو شاخه های بید) و ۵ هجایی (دلش می‌گیره) را شاهدیم. همین روند در بیت دوم اوج(دره مهتابی ….. تا ….بالا نمیره) تکرار می‌شود (قطعات به ترتیب از راست به چپ: ۷-۵-۶-۵ هجایی) در ورس پنجم (فرود) شاهد بیتی هستیم که بر خلاف اشعار رایج که دو‌مصراع دارند، شامل سه مصراع است: مصراع اول ۷ هجا(تو که دست تکون میدی)، مصراع دوم ۷ هجا ( به ستاره جون میدی) و مصراع سوم‌ ۸ هجا( می‌شکفه گل از گل باد) و عیناً همین مدل، در بیت بعدی( وقتی چشمات هم می‌آد….) تکرار می‌شود. مدل قافیه در این ابیات، در انتهای مصراع‌های اول دوم هر بیت است ( تکون میدی ….. ره جون میدی) و مصراع سوم با مصراع نظیر خود در بیت بعد هم قافیه است (گل از گل باغ …. شقایق از داغ) نظیر این ابیات سه مصراعی در ترانه‌ی «نفس» با صدای خانم گوگوش و ترانه‌سرایی شهیار قنبری دیده می‌شود:اگه حتی بین ما فاصله یک نفسه نفس منو بگیربرای یکی شدن. اگه مرگ من بسه نفس منو بگیرکه البته در اینجا الگوی قافیه سازی فرق می‌کند و مصراع سوم به کلی ردیف تلقی می‌شود.سپس شاهد تکرار ورس سوم یا همان کورس هستیم که ورس ششم این اثر تلقی می‌گردد. 🔹تحلیل ترانه:این آهنگ به بیان تجربه عمیق تنهایی می‌پردازد که پس از جدایی از محبوب به وجود آمده است. در شعر، گوینده با حالتی از غم و یأس صحبت می‌کند و نشان می‌دهد که عشق او تا چه اندازه وجودش را تحت تأثیر قرار داده است. او اشاره می‌کند که با از دست دادن معشوق، خود را تنها و جدا افتاده احساس می‌کند و این جدایی منجر به نوعی خلأ عاطفی در زندگی او شده است.شاعر از عشق، تنهایی، دلتنگی و جدایی سخن رانده است. کلام، سرشار از حس اندوه و بی‌قراری است که ناشی از دوری یا فقدان معشوق است. در متن این ترانه، شاعر، معشوق خود را به گُلی تشبیه می‌کند که از بد روزگار، در جریان یک عشق شکست خورده (شکسته در باد) از عاشق فاصله گرفته است و‌ اکنون، عاشقانه مورد خطاب راوی قصه قرار گرفته است. ( تو بیا تا دلم نکرده فریاد) در ادامه رایحه‌ی جذاب و شبانه‌ی معشوق را به گل شب‌بو تشبیه می‌کند که دیگر بوی گذشته را ندارد.( گل شب‌بو دیگه شب، بو‌نمی‌ده) و انتظار ملال‌آور استشمام این رایحه را از نسیم، این‌گونه به تصویر کشیده است: « اگه باد از سر زلف تو‌ نگذره، من میرم گم میشم تو جنگل خواب»