.🔹 «چیزهایی که نمی‌توانم با صدای بلند بگویم»؛ روایتی از نقش‌های جنسیتی و کارهای خانگی🔳 بازگشت به خ

.🔹 «چیزهایی که نمی‌توانم با صدای بلند بگویم»؛ روایتی از نقش‌های جنسیتی و کارهای خانگی🔳 بازگشت به خانه پدری در دوران بزرگسالی هرگز آسان نیست. ریتی سنگوپتا (Riti Sengupta) پس از هشت سال زندگی مستقل، به دلیل بیکاری در دوران پاندمی مجبور شد به خانه پدری در هند بازگردد. این بازگشت باعث شد تا او بار دیگر با نقش‌های جنسیتی سنتی که در هند ریشه عمیقی دارند، مواجه شود.او به یاد می‌آورد که چگونه مادرش با وجود داشتن شغل تمام‌وقت، پس از بازگشت به خانه، بدون استراحت تمام کارهای خانه را انجام می‌داد. سنگوپتا که از این تبعیض‌های پنهان (مثل اعتراض به کم‌نمک بودن غذا) خشمگین شده بود، تصمیم گرفت احساساتش را از طریق عکاسی ابراز کند.مجموعه عکس «چیزهایی که نمی‌توانم با صدای بلند بگویم»، روایتی شاعرانه از ناامیدی‌های او درباره ازدواج، خانه‌داری و مادری است. در یکی از عکس‌ها، مادرش کاسه‌ای پر از تخم‌مرغ (نماد باروری و فشار برای مادر شدن) در دست دارد، در حالی که ریتی تنها یک تخم‌مرغ را پشت سر خود پنهان کرده است. او می‌گوید: «با دیدن زندگی مادرم، اکنون از مادر شدن می‌ترسم؛ احساس می‌کنم بچه‌دار شدن استقلال من را از بین می‌برد.»این پروژه نه تنها بازتابی از خشم او بود، بلکه باعث شد تا از طریق گفتگوهای شبانه با مادرش، ارتباط آن‌ها بهبود یابد. حتی تغییرات کوچکی نیز حاصل شد؛ برای مثال، مادرش یاد گرفت در برابر مخالفت‌های همسرش بایستد و برای برنامه‌های شخصی‌اش نه بگوید.🔻#آتلیه_آرک_طرح@archtarh_sketch