حرفم خطاب به اونیه که ایده آسفالت کردن مسیر گازیولی رو داده:مسیر گازیولی و طبیعت اطرافش جزو معدود جا

حرفم خطاب به اونیه که ایده آسفالت کردن مسیر گازیولی رو داده:مسیر گازیولی و طبیعت اطرافش جزو معدود جاهاییه که هنوز پای مردم و مسافرا اون‌قدر بهش باز نشده و اتفاقاً همین جاده خراب و دسترسی سخت باعث شده زیبایی و بکر بودنش تا حد زیادی حفظ بشه. قرار نیست برای باز شدن گره ترافیک، کمتر شدن مسافت یا راحت‌تر شدن دسترسی، هر جایی از طبیعت رو با جاده و آسفالت بزنیم و در نهایت نابودش کنیم. اصلاً فلسفه محدود کردن خودروهای آفرودی تو بعضی از این مناطق چی بوده؟ این بوده که طبیعت آسیب نبینه. ولی همین الان برید دریاچه سوها؛ تعداد خودروهای آفرودی که میان شاید انگشت‌شمار باشه. بیشتر خودروها سواری‌هایی هستن که متأسفانه حتی یک درصد فرهنگ طبیعت‌داری رو هم رعایت نمی‌کنن. هرکی هرجا دلش می‌خواد با ماشین میره، هرجا دلش می‌خواد آتیش روشن می‌کنه، زباله می‌ریزه، بعضی‌ها درخت قطع می‌کنن، یه عده هم شب و روز می‌مونن و وسط طبیعت پارتی راه می‌ندازن؛ در طبیعتی که خونه‌ی حیوانات و حشرات و هزاران موجود زنده‌ست و ما انسان‌ها همین‌طوری داریم بیشتر و بیشتر بهش تجاوز می‌کنیم. به نظر من اگر واقعاً هدف حفظ طبیعته، مسیر باید برعکس این چیزی باشه که داریم انجام می‌دیم. به‌جای اینکه جاده‌های جنگلی رو آسفالت و دسترسی به مناطق بکر رو راحت‌تر کنیم، باید بعضی مسیرها رو ببندیم و ورود خودرو رو محدود کنیم. مسیر سوها از سمت روستا نباید تبدیل به مسیر عبور آزاد خودرو بشه. گازیولی همین‌طور. نئور و فندقلو هم همین‌طور. طبیعت جای ماشین‌بازی، دوردور، پارتی شما نیست. کسی که واقعاً می‌خواد از طبیعت لذت ببره، چه اشکالی داره ماشینش رو یه جایی پارک کنه و ۲-۳ ساعت پیاده‌روی کنه تا به جایی که می‌خواد برسه؟ اتفاقاً این خودش بخشی از طبیعت‌گردیه. قرار نیست طبیعت رو تا جلوی در ماشینمون بیاریم. اگه فردا بیان مسیر گازیولی رو آسفالت کنن، مشکل فقط آسفالت نیست. بعدش دسترسی راحت‌تر میشه، زمین‌ها ارزش پیدا می‌کنن، ساخت‌وساز شروع میشه، ویلا و رستوران و اقامتگاه یکی‌یکی سبز میشن و چند سال بعد همون اتفاقی میفته که تو خیلی از مناطق دیگه افتاده. آخرش گازیولی هم میشه حیران دوم؛ جایی که به‌جای طبیعت، ویلا و رستوران و ماشین و زباله می‌بینیم و برای پیدا کردن یه تکه طبیعت بکر باید جای دیگه‌ای بگردیم. مشکل ما اینه که همیشه فکر می‌کنیم توسعه یعنی آسفالت، جاده، ساختمان و دسترسی راحت‌تر. در حالی که بعضی مناطق دقیقاً به این دلیل ارزش دارن که هنوز بهشون دسترسی راحت وجود نداره. اگر قرار باشه هر جای زیبایی که پیدا می‌کنیم رو با جاده و آسفالت و ساخت‌وساز توسعه بدیم، چند سال بعد دیگه چیزی برای حفظ کردن باقی نمی‌مونه.