✅ کاش زودتر می‌شناختمش ..واقعیتش را بخواهید، تقریباً هیچ شناختی از دکتر اقبالی نداشتم.وقتی قرار شد م

✅ کاش زودتر می‌شناختمش ..واقعیتش را بخواهید، تقریباً هیچ شناختی از دکتر اقبالی نداشتم.وقتی قرار شد مؤسسه برای ایشان یک نکوداشت برگزار کند، من مأمور شدم با تعدادی از دوستان و کسانی که سال‌ها او را می‌شناختند، گفت‌وگو کنم؛ قرار بود از دل این گفت‌وگوها، یک کلیپ کوتاه درباره شخصیت و زندگی‌اش ساخته شود.کار را که شروع کردم، تصورم خیلی معمولی بود. فکر می‌کردم با یک پزشک متخصص و البته یک فعال اجتماعی و محیط‌زیست طرف هستیم؛ کسی که احتمالاً مثل خیلی‌های دیگر، زندگی و فعالیت‌های قابل احترامی داشته است.اما هرچه بیشتر با دوستانش نشستم و حرف زدم، تصویرم از او تغییر کرد.هر مصاحبه، یک تکه تازه از شخصیتش را برایم آشکار می‌کرد. از اهداف بلندش می‌گفتند، از بزرگ‌منشی‌اش، از تواضعش؛ مردی که با وجود جایگاه علمی و تخصص پزشکی، آن‌قدر خاکی و فروتن بود که شاید اگر نمی‌دانستی، هیچ‌وقت حدس نمی‌زدی با یک پزشک فوق‌تخصص طرفی.از اهل مطالعه بودنش می‌گفتند، از نظم و برنامه‌ریزی‌اش، از مردم‌داری‌اش و از اینکه همیشه برای زندگی‌اش هدفی بزرگ‌تر از خودش داشت.یکی از دوستانش حرف جالبی زد. گفت: «وقتی با اقبالی بودی، خسته نمی‌شدی.»این جمله برایم خیلی معنا داشت. آدم‌هایی هستند که بودن کنارشان انرژی می‌گیرد و آدم‌هایی هم هستند که بودنشان به تو انرژی می‌دهد. دکتر اقبالی از دسته دوم بود.هرچه بیشتر شنیدم، بیشتر حس کردم که چقدر او را نمی‌شناختیم.در پزشکی هم فقط یک پزشک موفق نبود. بعضی از بیمارانی را درمان کرده و بعضی جراحی‌ها را انجام داده بود که حتی پزشکان دیگر با احتیاط و نگرانی به سراغشان می‌رفتند. اما او پذیرفته بود، تلاش کرده بود و بسیاری از آن‌ها را با موفقیت به سرانجام رسانده بود.و جالب‌تر اینکه چقدر رایگان مردم را درمان میکرد.دوستانش می‌گفتند پدرش به او سفارش کرده بود: هر جا رفتی، به احمدآباد برگرد و مردم را درمان کن و به مردم خدمت کن.و انگار این توصیه، برای او فقط یک سفارش خانوادگی نبود؛ تبدیل شده بود به بخشی از فلسفه زندگی‌اش.اما ماجرا فقط به طبابت ختم نمی‌شد.همان آدمی که در مطب و اتاق عمل، طبیب مردم بود، در سیاهکوه دغدغه حیات‌وحش را داشت. برای حیوانات و طبیعت هم دل می‌سوزاند. با شکارچیان ارتباط می‌گرفت، با آن‌ها حرف می‌زد، رفاقت می‌کرد و تلاش می‌کرد متقاعدشان کند که به حیات‌وحش آسیب نزنند.این برای من خیلی عجیب و در عین حال زیبا بود.اینکه یک نفر بتواند هم‌زمان درد انسان را ببیند و درد طبیعت را هم بفهمد، حتماً چیزی فراتر از تخصص و دانش می‌خواهد؛ یک روح بزرگ می‌خواهد.در میان فیلم‌ها و عکس‌هایی که دیدم، یک تصویر بارها در ذهنم ماند؛ انسانی سربه‌زیر، آرام و متواضع، اما در عین حال با شخصیتی بزرگ.هرچه بیشتر درباره‌اش شنیدم، یک حسرت هم بیشتر در من شکل گرفت:کاش در زمان حیاتش او را می‌شناختم.کاش می‌شد یک‌بار با خودش بنشینم، حرف بزنم و از نگاهش به زندگی بشنوم.من، مثل خیلی‌های دیگر، اورا نمی‌شناختم؛ در حالی که ظاهراً یکی از همان آدم‌هایی بوده که بایدبیشتر درباره‌شان می‌دانستیم.یکی از دوستانش جمله‌ای درباره او گفت که شاید خلاصه نگاهش به زندگی باشد:«چرا وقتی می‌توانی به هزار نفر کمک کنی، کاری میکنی که به یکی دو نفر کمک شود؟ کار خیر گسترده بکن تا همیشه بماند.»شاید همین جمله، خیلی چیزها را توضیح بدهد. برای او پول هدف نبود؛ ابزار بود. ابزاری برای اینکه بتواند بیشتر کمک کند، بیشتر اثر بگذارد و گرهی از کار کسی باز کند.در گفت‌وگوهایم از تقریباً همه پرسیدم:«دلتان برایش تنگ می‌شود؟»تقریباً هیچ‌کس نتوانست به‌سادگی جواب بدهد. مکث می‌کردند،چشم‌هایشان تغییر می‌کرد و با بغض می‌گفتند:«لحظه‌ای نیست... روزی نیست که دلمان برایش تنگ نشود.»تا اینکه یکی از دوستان، دیگر نتوانست ادامه بدهد. بغضش شکست و به گریه افتاد. مدتی سکوت کرد و بعد، میان اشک‌هایش، از خوابی گفت که اخیراً دکتر اقبالی را در آن دیده بود.در خواب سه مرتبه به او گفته بود:«تا می‌تونی برای مردم کار کن... مردم رو خوشحال کن.»و حالا که برای ساختن یک کلیپ کوتاه، پای صحبت آدم‌هایی نشستم که او رااز نزدیک می‌شناختند، خودم به این نتیجه رسیدم که بعضی آدم‌ها را باید دیر شناخت؛ نه برای اینکه دیر شناخته شوند، بلکه برای اینکه گاهی ارزش واقعی یک انسان را فقط وقتی می‌فهمی که پای صحبت کسانی بنشینی که سال‌ها با او زندگی کرده‌اند.من از این گفت‌وگوها، فقط چند دقیقه فیلم به دست نیاوردم؛با شخصیتی آشنا شدم که آرزو کردم ای‌کاش خیلی زودتر می‌شناختمش.و شاید امروز، مهم‌ترین حس من نسبت به دکتر اقبالی همین باشد:افتخار می‌کنم که چنین انسانی اردکانی بوده؛ و حسرت می‌خورم که چرا نام و شخصیت او را آن‌طور که شایسته بود، پیشتر نشنیده بودیم.#حامد_کمالی_اردکانی @Ardakaneemrooz