چشم می بندم و به دلهره ی فزاینده از روزهای مرگ آفرین زندگی ام ،ریشخند می زنم ! «او »ابدیت بود و من ، الهه ای ناپاک بر خواسته از گورِ نیرنگ! چشم می بست و بی دلبستگی به اشتیاق سوزانِ قلبم طعنه می زد! چشم می بستم مزه ی عدم را در خود ته نشین می یافتم !و افسوسی نامیرا مرا فرا می گرفت! که «او» ،تنها «او» مرا از خود نا امید و به خود امیدوار می کرد!و چه تلخکام «من »!…کسی که زیر بار عواطف پنهان شده می سوخت ویران می شد و چون ققنوسدر خفقان احساس دوباره از خاکستر آرزوها بر می خواست! ❤️💔#آرزويزدانى_ر_ه_ا #پشت_و_رو شب بخیر ..