در را گشود و گفت: منم! خانه پر کشید خون در رگ ترک ترک خشت‌ها دویدمن چشم بسته بودم و دنیا سیاه بودنور

در را گشود و گفت: منم! خانه پر کشید خون در رگ ترک ترک خشت‌ها دویدمن چشم بسته بودم و دنیا سیاه بودنوری کنار تخت من آمد...‌ سحر دمیدخود را زدم به خواب، ببینم چه می‌‌کندعطرش اگرچه قبل صدایش به من رسیدآشفتگی خواب مرا دید و چون نسیمانگشتهاش در شب افکار من وزید؛ آهسته گفت؛ ای مثلا در حصار خواب!ای خسته از مجادله با قفل بی کلید!بیدار شو! بهار به بالینت آمدهباید به شوق از تن این باغ بوسه چید...احیای مردگان غمش را شگرد داشتنعش مرا گرفت و در آغوش خود کشید[ ]عادت ندارم از دل خود پرده افکنملطفا از این بداهه‌ی من زود بگذرید#عبدالمهدی_نوری