▪️داغی و فراقی تازه 🔸 بعضی چهره‌ها هستند که انگار همیشه لبخند می‌زنند. همیشه پرند از شادابی و مهر و امید. تصور نامهربانی، تصور غم و... از همه بیشتر تصور مرگ برای‌شان سخت است، حالتی دارند که گویی همیشه باید در آن‌ها زندگی جریان داشته باشد. آدم‌هایی که هیچ‌وقت با آن‌ها احساس غریبگی نمی‌کنی، فاصله‌ای با دیگران ندارند و بزرگی‌شان با بزرگواری جمع شده است. 🔸 کورش صفوی از آن‌ها بود. افتخار شاگردی‌اش را نداشتم اما از دریای دانش او بسیار آموخته‌ام. ما بیشتر بزرگان‌مان را نه با چهره و معاشرت، که با قلم و خواندن کتاب‌های‌شان می‌شناسیم. کسانی که فارغ از هیاهوی دنیا، فرسنگ‌ها دور از بازی طرفداری و چهره‌سازی و فالور و لایک، جهانی هستند بنشسته در گوشه‌ای؛ اما لذت دیدارشان را نمی‌شود پنهان کرد. عموما وقتی یکی از این بزرگان را می‌بینی مبهوت می‌مانی که دریایی از دانش و فرهنگ و ادب، چطور با آرامش و افتادگی همراه است. نه کمترین نشانه‌ای از ادعا همراه دارند و نه کوچکترین تبختری؛ هزار سال است با تو آشنایند. 🔸 هر بار که یکی از این جماعت می‌رود واقعا چیز زیادی از این دنیا کم می‌شود. این درد را اما با این واقعیت التیام می‌دهم که این‌ها نمی‌میرند؛ یادشان باقی است و کتاب‌های‌شان..‌. کتاب‌های‌شان در کتابخانه‌های‌مان می‌ماند و زنده نگه‌شان می‌دارد. 🔸 دکتر کورش صفوی هم با دنیا خداحافظی کرد. 🖋 محمدحسین روانبخش@shoukarani