سلام دوستان،حدود یک ماه از زایمانم گذشته و این روزها خیلی زودرنج و حساس شده‌ام. نمی‌دانم این موضوع ب

سلام دوستان،حدود یک ماه از زایمانم گذشته و این روزها خیلی زودرنج و حساس شده‌ام. نمی‌دانم این موضوع بیشتر به خاطر خستگی و هورمون‌های بعد از زایمان است یا واقعاً در رفتار همسرم مشکلی وجود دارد.مثلاً دیروز پشت گردن نوزادم را دیدم که قرمز شده بود. به همسرم گفتم و او از فاصله دور گفت طبیعی است. من ناراحت شدم و گفتم تو که ندیدی، چطور می‌گویی طبیعی است؟ وقتی آمد نزدیک و نگاه کرد، نتوانست همان چیزی را که من دیده بودم پیدا کند و متوجه شدم اصلاً از قبل ندیده بوده و فقط گفته طبیعی است.این اتفاق زیاد تکرار می‌شود. تقریباً برای هر نگرانی‌ای که درباره خودم یا بچه دارم، اول می‌گوید طبیعی است یا لازم نیست دکتر برویم. احساس می‌کنم نگرانی‌ها و حرف‌هایم جدی گرفته نمی‌شود و به همین دلیل نسبت به این رفتار خیلی حساس شده‌ام.از طرف دیگر، وقتی ناراحت می‌شوم یا گریه می‌کنم، دوست دارم خودش بیاید بغلم کند، ببوسدم یا دلداری‌ام بدهد. بارها هم این را به او گفته‌ام. اما معمولاً این کار را نمی‌کند مگر اینکه خودم مستقیم از او بخواهم. حتی شب‌ها هم معمولاً پشتش را به من می‌کند و می‌خوابد و اگر بگویم بغلم کن، این کار را می‌کند.یک موضوع دیگر هم این است که قبل از زایمان چند بار به او گفته بودم دوست دارم برای تولد بچه یا زایمانم یک هدیه یادگاری بگیرم. اما با اینکه چند هفته گذشته، هنوز این اتفاق نیفتاده و این موضوع هم باعث ناراحتی من شده است.واقعاً نمی‌دانم من به خاطر خستگی و شرایط بعد از زایمان بیش از حد حساس شده‌ام یا اینکه احساس بی‌توجهی من قابل درک است. دوست دارم نظر شما را بدانم،یک موضوع دیگر هم هست که ذهنم را خیلی درگیر کرده.من بارداری‌ام را به افراد زیادی نگفتم، حتی به یکی از صمیمی‌ترین دوستانم هم نگفته بودم. بعد از زایمان که خبر تولد فرزندم را به اطرافیان دادم، تقریباً همه خوشحال شدند و تبریک گفتند.اما دو نفر واکنش عجیبی داشتند. مادرشوهرم تقریباً هیچ واکنشی نشان نداد و چیزی نگفت. اما چیزی که بیشتر من را ناراحت کرد، واکنش دوستم بود.وقتی به او خبر دادم، ناراحت شد و گفت: تو برای من تمام شدی و تلفن را قطع کرد. من بلافاصله به او پیام دادم، اما جواب داد: دیگه بهم پیام نده، تو برای من تمام شدی.او حتی اسم بچه را نپرسید، عکس بچه را نخواست ببیند و هیچ تبریکی هم نگفت.دوستم ۴۰ ساله و مجرد است و تا جایی که می‌دانم خیلی دوست دارد ازدواج کند و بچه‌دار شود. به همین دلیل نمی‌دانم آیا واکنشش به خاطر ناراحتی و حسرت خودش بوده یا دلیل دیگری داشته است.واقعاً دوست دارم نظر شما را بدانم. اگر شما جای من بودید، این رفتار را چطور تفسیر می‌کردید؟ آیا بعد از مدتی دوباره برای ارتباط تلاش می‌کردید یا این را پایان دوستی می دانید؟از همتون ممنونم که وقت میذارید و حرف هام را می شنوید 🌺🌺