در سال ۲۰۱۴، گروهی از روان‌شناسان در دانشگاه واترلو متوجه نکته‌ای نگران‌کننده شدند.همان افرادی که به دوستانشان توصیه‌هایی آرام، شفاف و حتی ظریف می‌دادند، وقتی نوبت به زندگی خودشان می‌رسید، آشفته و واکنشی عمل می‌کردند.این‌ها افراد بی‌تجربه‌ای نبودند؛مشاور بودند، بنیان‌گذار بودند، درمانگر بودند، مدیران ارشد بودند.کسانی که دیگران برای شفاف فکر کردنشان در شرایط فشار به آن‌ها پول می‌دادند.یکی از مدیران شرکت‌کننده در پژوهش، بخش‌های بزرگی را بازسازی کرده بود؛اما وقتی از او خواسته شد درباره تصمیم شغلی خودش فکر کند، ذهنش در حس فوریت و خودقضاوتگری فرو رفت.پژوهشگران این پدیده را «پارادوکس سلیمان» نامیدند؛با الهام از حضرت سلیمان در کتاب مقدس که به خردمندی در امور عمومی مشهور بود، اما در زندگی شخصی‌اش با آشفتگی روبه‌رو شد.مسئله هوش نبود؛مسئله «فاصله» بود.وقتی مشکل مربوط به خودت است، دستگاه عصبی مدارهای تهدید را فعال می‌کند.هویت درگیر می‌شود.احساس فقدان شخصی می‌شود.و مغز میدان دید را تنگ‌تر می‌کند.اما وقتی مشکل مربوط به دیگری است، فاصله باعث وضوح می‌شود.قضاوت کندتر، گسترده‌تر و دقیق‌تر می‌شود.همان ذهن؛فقط با فاصله‌ای متفاوت.شگفت‌انگیزترین بخش پژوهش، تشخیص نبود — بلکه راهِ معکوس کردن آن بود.وقتی شرکت‌کنندگان درباره خودشان به‌شکل سوم‌شخص صحبت کردند، گویی داشتند به یک دوست مشاوره می‌دادند، کیفیت قضاوتشان فوراً بالا رفت.چیز جدیدی اضافه نشد.چیزی «تعمیر» نشد.فقط فاصله دوباره برقرار شد.تو هرگز در دیدن راه‌حل‌ها ناتوان نبودی؛فقط بیش از حد به بوم نزدیک ایستاده بودی.تا به حال فکر کرده‌ای اگر آن‌قدر عقب بروی که کل تصویر را ببینی، چه چیزهایی آشکار می‌شود؟@Hamsaraane