وقتی از شرم حرف می‌زنیم، دقیقاً از چه چیزی سخن می‌گوییم؟ما در زندگی روزمره بارها با روایت‌های شرم مو

وقتی از شرم حرف می‌زنیم، دقیقاً از چه چیزی سخن می‌گوییم؟ما در زندگی روزمره بارها با روایت‌های شرم مواجه می‌شویم: «من به اندازهٔ کافی خوب نیستم»، «نباید این اتفاق برای من می‌افتاد»، «دیگران دربارهٔ من چه فکر می‌کنند؟»، «اگر اشتباه کرده‌ام، پس آدم بدی هستم.» اما آیا همهٔ این روایت‌ها واقعاً حقیقت دارند؟ یا بخشی از آنها محصول قضاوت‌های عجولانه، هنجارهای اجتماعی، تربیت، ترس و نگاه دیگران‌اند.تفکر نقادانه کمک می‌کند میان «آنچه واقعاً اتفاق افتاده» و «روایتی که از آن ساخته‌ایم» فاصله بگذاریم. ممکن است یک تجربهٔ شرم‌آور را بارها در ذهن خود تکرار کنیم و هربار همان نتیجهٔ قبلی را بگیریم؛ بی‌آنکه بپرسیم آیا پیش‌فرض‌های ما درست بوده‌اند؟ آیا قضاوت ما منصفانه است؟ آیا مسئولیتی که بر دوش خود گذاشته‌ایم واقعاً متعلق به ماست؟شرم‌آگاهی؛ آغاز مسئولیتکندوکاو در روایت‌های شرم با تفکر نقادانهنویسندگان: محمدعلی صفرپور-احسان اژدری-زهرا پذیراییویرایش: کاوه خسروانینشر نایش/کرگدن