✍🏻 #روایت_نگار⚫️ صبحی با سنگینی سیاهی شب...◾️ صبح ۱۰ اسفند، صبحگاهی که خورشید در آن رنگِ سوگ داشت. در آن ساعتی که خبر قطعی منتشر شد زمان برای ما ایستاد، در آن صبح سکوتی سنگین بر شانه های شهر سایه انداخته بود.او رفت و با رفتنش، انگار قطعه ای از بدنه ی این خاک کنده شد، خیابان ها دیگر شهر نبودند، مزارهایی بودند که در میانشان هزاران تن رنجور در حرکت بود.در آن صبح، گریه ی مردم، تنها صدای تکه تکه شدنِ قلبِ یک ملت بود، مردم در میانه ی یک فقدانِ بی انتها بودند؛ در میانه ی دردی که هیچ واژه ای نمیتوانست آن را در آغوش بگیرد. از ده اسفند به بعد، هر صبح تنها تکرارِ دیگری از آن غم بود، در آن روز فهمیدیم که برخی از صبح ها، دیگر هرگز مانندِ قبل آغاز نخواهند شد؛ چون بخشی از روح ما، در همان روز برای همیشه در میانِ عکسها و اشک ها ماند...▫️ در دهم اسفندماه که آسمانِ خاکستری بر سرِ ما سنگینی کرد، حقیقت تلخِ یتیمی را فهمیدیم. با رفتنِ تو، نه فقط یک ستون فرو ریخت، که انگار تمامِ پناهگاه‌هایِ پدریِ ما نیز خاکستر شدند.سر از دست دادیم سرور از دست دادیم تو علی بودیپدر از دست دادیم...🔸 زهرا بازرک، عضو شورای مرکزی مجمع دانشجویی آرمان (عدالت‌خواه) دانشگاه شیراز💠مجمع دانشجویی عدالتخواه (آرمان) دانشگاه شیراز@armanshirazu