💠 مروری بر پیام رهبری درباره تفاهم‌نامه ایران و آمریکا🔸 آنچه در پیام رهبر معظم انقلاب فراتر از متن تفاهم‌نامه اهمیت می‌یابد، نحوه مشروعیت‌بخشی به توافق در افکار عمومی و ترسیم چارچوب مسئولیت‌پذیری برای بازیگران داخلی و خارجی است. رهبری انقلاب تصمیم‌گیری، مسئولیت‌پذیری، نظارت عمومی و صیانت از منافع ملی را در کنار یکدیگر قرار دادند.🔹 نخستین دلالت این پیام، شفاف‌سازی فرآیند تصمیم‌گیری در عالی‌ترین سطوح نظام است. تأکید بر اینکه رهبر انقلاب «علی‌الاصول نظر دیگری داشته‌اند» اما در پی تعهد رئیس‌جمهور و پذیرش مسئولیت کامل اجرای توافق، با آن موافقت کرده‌اند، نشان می‌دهد که تصمیمات کلان کشور نه بر مبنای ملاحظات شخصی، بلکه در چارچوب سازوکارهای قانونی، مسئولیت‌های مشخص و تضمین‌های اجرایی اتخاذ می‌شود. این رویکرد، تصویری از #حکمرانی_مسئولانه ارائه می‌دهد که در آن، حفظ اصول و انعطاف در روش‌ها در کنار یکدیگر معنا پیدا می‌کنند.📍 دومین دلالت مهم این پیام، تبدیل توافق به یک آزمون ملی و اجتماعی است. هنگامی که #رهبر_انقلاب تحقق شروط توافق را به انتظار و مطالبه ملت پیوند می‌زنند، عملاً جامعه را از جایگاه تماشاگر به جایگاه ناظر ارتقا می‌دهند. در این چارچوب، تفاهم‌نامه میثاقی عمومی است که اعتبار آن با نتایج عینی سنجیده خواهد شد. رفع تحریم‌ها، آزادسازی دارایی‌ها و بهبود شرایط اقتصادی، معیارهایی هستند که افکار عمومی بر اساس آنها درباره موفقیت یا ناکامی توافق قضاوت خواهد کرد. چنین نگاهی، ضمن تقویت نقش مردم در فرآیند حکمرانی، هزینه بدعهدی یا زیاده‌خواهی طرف مقابل را نیز افزایش می‌دهد.🔻 سومین نکته راهبردی در این پیام، تفکیک روشن میان «مذاکره» و «تسلیم» است. تأکید بر اینکه گفت‌وگوی حضوری به معنای پذیرش نظر دشمن نیست، در واقع بازتعریف نسبت میان مقاومت و دیپلماسی است. این رویکرد، دوگانه‌سازی‌های رایج میان مذاکره و ایستادگی را کنار می‌زند و نشان می‌دهد که دیپلماسی می‌تواند ابزاری برای تأمین منافع ملی و تثبیت دستاوردهای راهبردی باشد. در این چارچوب، عزت ملی نه در نفی مطلق مذاکره، بلکه در بهره‌گیری هوشمندانه از آن برای حفظ حقوق و منافع کشور معنا پیدا می‌کند.▫️ چهارمین لایه این پیام، پیوند میان واقع‌گرایی سیاسی و باورهای فرهنگی انقلاب اسلامی است. تأکید همزمان بر تحقق شروط عینی و توکل به نصرت الهی، بازتاب همان گفتمانی است که در طول دهه‌های گذشته بخش مهمی از هویت گفتمانی ما را شکل داده است. در این نگاه، موفقیت محصول اعتماد به وعده‌های قدرت‌های خارجی نبوده و حاصل ترکیب اراده ملی، تدبیر سیاسی و اتکال به خداوند است. چنین رویکردی جامعه را از خوش‌بینی ساده‌انگارانه دور می‌کند و در عین حال آن را به صبر راهبردی و مطالبه‌گری مستمر فرامی‌خواند.🔘 این پیام را فارغ از هر مسأله ای باید نوعی «قدرت مسئولانه» دانست. قدرتی که ضمن پایبندی به اصول، مسئولیت تصمیمات را متوجه مجریان می‌سازد، برای توافق شرط و ضمانت تعیین می‌کند و نظارت بر اجرای آن را به مطالبه عمومی تبدیل می‌سازد و عزت ملی نه در «نه گفتن مطلق» و نه در «اعتماد بی‌قیدوشرط»، بلکه در «پذیرش مشروط و هوشمندانه» تعریف می‌شود؛ رویکردی که معیار نهایی آن، تحقق منافع مردم و پایبندی عملی طرف‌ها به تعهداتشان است.🔻 به نظر از این لحظه به بعد موفقیت نهایی تفاهم‌نامه نه در لحظه امضا، بلکه در میزان تحقق شروط و نتایج ملموس آن برای کشور سنجیده خواهد شد. سرمایه اصلی این مسیر نیز نظارت آگاهانه ملتی است که بر اساس همین پیام، خود را ناظر و مطالبه‌گر اجرای تعهدات می‌داند.◼️مجمع دانشجویی آرمان (عدالتخواه) دانشگاه شیراز@armanshirazu