✍🏻 #روایت_نگار⚫️ از تکبیرهای عید تا اشک‌های فراق📍 مصلی سال‌ها برای مردم فقط یک مکان نبود. قرارگاه

✍🏻 #روایت_نگار⚫️ از تکبیرهای عید تا اشک‌های فراق📍 مصلی سال‌ها برای مردم فقط یک مکان نبود. قرارگاهی بود برای تجدید عهد. هر سال، از نخستین ساعت‌های صبح عید فطر، خیابان‌های منتهی به مصلی پر می‌شد از مردمی که با مهر نماز، تسبیح و دل‌هایی سرشار از شوق، خود را به اینجا می‌رساندند. بسیاری از آنان عادت کرده بودند عیدشان را از همین‌جا آغاز کنند؛ جایی که پس از اقامه نماز، چشم‌هایشان به دیدار رهبرشان روشن می‌شد و احساس می‌کردند شیرینی عید، با آن دیدار کامل می‌شود.✋🏻‌ تکبیرهای هماهنگ، صف‌های فشرده نماز، لبخندهای پس از سلام نماز و لحظه‌ای که رهبر را از نزدیک می‌دیدند، دفترچه خاطرات مردم این دیار در روز عید فطر است. انگار این دیدار، هر سال، مهر تأییدی بود بر پیمانی که میان خود و رهبرشان بسته بودند و بندگی پس از رمضان را دوباره از نو آغاز می‌کردند.  ◾️ اما این شب‌ها، مصلی تهران رنگ و بوی دیگری گرفته بود. همان صحن‌ها، همان ستون‌ها و همان راهروهایی که روزی میزبان لبخندهای عید بودند، شاهد اشک‌هایی بودند که بی‌اختیار بر گونه‌ها جاری می‌شد. مردمی که سال‌ها برای دیدار رهبرشان به اینجا می‌آمدند، امروز دوباره راه مصلی را در پیش گرفته‌اند اما این بار نه برای سلامی از دور، بلکه برای وداع.🔈‌ صدای تکبیرها هنوز بود؛ استوارتر، خطاب به دشمنی که همه او را می‌شناسند؛ همانی که "آقای عزیز" این مردم را شهید کرد. هق‌هق گریه‌ها با نوای تکبیر درهم آمیخته شده بود. مردان و زنانی که روزگاری از دور برای رهبرشان دست تکان می‌دادند و شعار "پسر فاطمه، منتظر تو هستیم"، حالا برایش روضه می‌خواندند و گریه می‌کردند، در حالی که سرشار از دلتنگی بودند.🔻‌‌ اگرچه نگاه‌ها هنوز به همان پرده آبی است، اما چشم‌ها به جای جستجوی قامت دوست به پیکر مطهرش گره خورده بود. روح او حاضر و ناظر بر ماست، بی‌شک تکبیرهای عید تا اشک‌های فراق، روایت این روزهای مصلی تهران دلدادگی را می‌بیند. مردم ایران دوباره آمدند با همان عهد، همان عشق و همان وفاداری. اما تفاوت اینجاست که این بار، فاصله میان مردم و رهبرشان را نه ازدحام جمعیت، بلکه غیبت جسم او رقم زده است.🔸 فاطمه اکبرزاده، عضو شورای مرکزی مجمع دانشجویی آرمان (عدالت‌خواه) دانشگاه شیراز💠مجمع دانشجویی عدالتخواه (آرمان) دانشگاه شیراز@armanshirazu