یک بوق مقطعِ ممتدبا صدای مقطعمی‌نشینم روبه‌روی شمایلِ اخراجی‌امدورِ پس از اکنونم پیش‌بند می‌بندم،مر

یک بوق مقطعِ ممتدبا صدای مقطعمی‌نشینم روبه‌روی شمایلِ اخراجی‌امدورِ پس از اکنونم  پیش‌بند می‌بندم،مرگی‌تر نشود تنِ مدارایمنازکم هنوز  وز کرده‌ی انهدامبه اشتیاقم تافت می‌زنمپریشانی‌ام را کوتاه می‌کنممی‌گذارم امیدم بلند شود  اُتوش می‌کنمآرایشِ بی‌گاه می‌زنم به چروک‌های انقلابی‌امو به گره‌های مُشتم کِرِم بلند می‌شومسرمایه‌ام کفافِ آرام شدنِ زیبایی‌ام را نمی‌دهدریشم را گِروی فراموشی می‌گذارمفَکِ شِیو شده‌ام در کبودیِ از انگشت‌ها می‌سوزدشوره‌ی اضطراب روی خشکیِ انتظارِ شانه‌امبه شانه‌های شورِ ترک خورده‌ام که باد می‌‌شومیعنی رضا به رودخانه‌های بسته‌ شده‌‌ام نداده‌امهنوز چند درصدم بدون رتوش   مثل دریاچه‌ی رضائیه زنده استنمی‌نشینم روی قدرتم، شعار نیستدر صدای مقطع   ممتد می‌شومبلند شواز سال‌ها خواب‌زده‌ی کجاست این گربهگربه‌ات گربه‌ام گربه‌‌ی بی‌ضمیرِ سال‌ها در کجاست آیندهاز سال‌ها هر صبح داریم تزریق می‌شویم تکثیرِ بی‌زمین   تشدیدِ مقررِ ساعت‌های بردگیتنظیمِ برابرِ حقوق‌های نشئگیبلند شو از کشیدنشببین  منم که خواب نمی‌بینمروبه‌رویم عقب استقبری برقرار، مومیاییِ عمرهای خورده‌ شدهدوشقه‌‌ی تا هنوز   از پیکرِ دوهزار و چهارصد سالگیروزهای سیاهِ تعطیلِ قمریشب‌های آوازهای کهنه‌ی خورشیدیلای تیرِ چشم‌هام  خزر به تبخیر می‌رسدتاریخِ ما   از مناسبات،  جغرافی‌ستدارم نسیان را عق می‌زنم   بلند شوخوابیدنت تقلیل فاجعه‌ استتقلیل فاجعه نیست خواب‌های تودر خوابِ ابدی می‌خواهدت فردا   می‌خوابدت زانودر قرابتِ دهان‌های متروکاز غرابتِ اشتهای فسیلمرگ شدیدن مشغول ماستسیاهیِ سرزمین‌ات را نپوشآرایش‌بی‌گران را کاوه شودست از لاف‌های بهاری که نمی‌رسد برداردست از در هیجانِ ناگهان بگیرچه‌قدر خواب‌های ما قرص‌آور استداری توی خواب دروغ می‌گوییتفتیشِ خطوطِ این جغرافی  تبانی کدام تبارهاستما چه‌قدر مدارا بودیمهمیشه حافظه‌ی فلاکت  استعماری‌ستبلند شو هنوز از نابودی‌مان چند قسط مانده استبه هنوز چند درصدِ گاوخونی سوگندبه هیرکانیِ مظلومبه زاینده‌رودِ مسروقهبه تهران، اگزوزی که از آن خون می‌ریختاز فاجعه تا فاجعه   سرِ کچل‌ کرده را گرم می‌کنندمن داغم استمثل سایه‌ی موهای بارور از فلسفه بر کاغذ است،تقطیعِ تخریب‌های‌مانتخریب‌های دسته‌فردی/پالایشگاهی                                 در کمال بی‌خوابینمی‌بینی      دارند بی‌صدا می‌برندپوست‌های بی‌چروکِ تنم راجراحانِ جهانیآن‌قدر کویری‌ام   آن‌قدر شرجی  که دارم از خودم خفه می‌شوم*آن‌قدر ابری‌ام  آن‌قدر کوه  که از خودم پرت می‌شومبلند شوفرهنگِ اعضایم به شیوه‌ی شیره‌ی انگور کشیده شدچه‌قدر خوابیده این موهای شکسته‌امروزی چندمرتبه از تمام افزودنی‌ها می‌شورمشبلند نمی‌شود از زیبایی‌اشبلند نمی‌شوم از کوتاهی‌امبگویم این خطوطِ محتومِ مرزی‌ام تحمیلی‌ستاین نام‌های اطرافم تحریفی‌ستاین اداره‌ی بدنم تقبیحی‌ستفرسایشِ رگ‌هایم تفضیلی‌ستاین رسیدگی‌های کال   تفریحی‌ستویرانی‌ام تضامنی   تصعیدی‌ستبه احداثِ سدهای مناسبات چشم می‌ریزمتنها دست می‌کِشمو به چرخیدن بُرس لای موها رشک می‌برمدارم از انجامِ زیبایی عق می‌زنماز مبارزه‌ی بیداری‌ام عق‌ می‌‌شومبوقِ مقطعآزاد نیست تا پدرجدِ تاریخی‌امشدیدن مشغول ما هستندصدایی که می‌شنوید اورژانسی استاِشغال است خط‌های آبادی‌امیک بوقِ مقطعِ ممتداِشغالی‌امدچارِ ریزشِ بی‌تافتآزادی‌ام به مویی بند استگفته بودم کچلمیک برهوتِ ناتدریجی‌اعلام بی‌اعلان است آستانه‌ی آگاهی‌اممن داغم استدارم داغیِ تکه‌پاره‌هایم را عق می‌زنمبلند شو   بلند شو   بلند شو                             از روی دچارممن جغرافیای تاریخ توامبا صدای از همیشه مقطعممن  جغرافیای بی‌همیشه‌ی تاریخ توامتو  تو  شما فریبِ ملالِ چندصدساله را خورده‌ایدکه تا هنوز در عذابِ اشغالی‌امدارد صدای بوق‌های کِش‌دار می‌آیدتما زنده‌ایم وَ به گناه خویش اعتراف می‌کنیمایران    پیراهنی که از آن تن می‌ریخت#علی‌رضا_مطلبیپانویس: آن‌قدر شرجی‌ام که خفه می‌شوم از خودم، از شکوه مقیمیمجله الکترونیک تخصصی شعر #چرو @cherouu   تلگرام 🟡⚪️🟡cherouu.ir   سایت ⚪️🟡⚪️Cherouu11 اینستاگرام 🟡⚪️🟡#مجله_الکترونیک_چرو #مجله_مستقل_ادبیات#شعر_پیشرو #شعر_آزاد