بعدتریک تکه‌اش گلو یک تکه از گلوتکه تکه بی‌صدابی‌هم‌بودگی تنفس مرگ است،کارگرِ بورژوای تنهاییتکه‌های بی‌من، مستبد شویدقبل‌تر احساس می‌کردم گلوالکلِ هفتاد وُ چند درصدی‌ستکه باقی مانده‌اش از صد، فندک استبعد شعله را باز می‌کردمخودم را می‌جوشیدماین ظلمِ روزمزد جلوتر از تن استیعنی که الکل، صد درجه را الکن استحالا از گردنش تهران است   از دست‌ها پاهااز مهرهای بی‌ستونم  دروغ‌ترحالا تا چشم‌هام که می‌آیداز روی پوستم  حومه‌ترقطره قطرهبخارهایم  چه‌قدر تن  تن استدو سومِ بدنم توی خشکی وُ...این‌جا رؤیت زماناز انقباضِ  آبچه‌قدر نکردن استسی‌درصد باقی مانده‌ام از آبروی   تویِ  نه   خودِ خاکستر استاست، تمام فعل‌هام همین‌قدر امری استعلی‌رضا مطلبی