چه‌قدر شمسِ ریخته شده روی شهرمی‌بینی این‌ جغرافیای برهوت استچند پله زیرِ زیرزمینِ جهانو این‌جا شاهدت

چه‌قدر شمسِ ریخته شده روی شهرمی‌بینی این‌ جغرافیای برهوت استچند پله زیرِ زیرزمینِ جهانو این‌جا شاهدترین بی‌زبان تهران است که دارد آب می‌روداز گورهای چندین طبقه‌ی مدرنبا لابی وَ متریال بِرنداز زاغه‌های بی‌طبقه‌ی وقفیاز سال‌های مرگامرگ، ناله‌ی مرا می‌شنویدمی‌شنوید؟ من که گوشم صدای کلاغ است فقطتهران مگر چند هزار ساله استکه به ازای هر پیچشتا چهل‌و‌چند دندان‌مان پوسیده استای بانی جوانیِ معدوم ماای عامل صبرِ جزیل، در خریت رگ‌های ماای صاحبِ تمامیتِ بی‌ارض مابی‌ارزی ما از عمق زیرزمین آب می‌خوردبی‌عرضی ما   مستدامِ بی‌عرضگی‌ستای که قسط‌هایت را تا هنوز..مردگی مگر چند قسطه از بی‌دم بود؟من‌که جیبم جسد کلاغ است فقطنشسته این‌جا روی یخم  میخروی میخ شدنم   یخدارم روی خودم خودم را می‌کوبم  می‌سابمچه‌قدر تمام نمی‌شوم درد استبلند نشو از روی قبرهای عمودی،بلند نشو از روی جغرافیای مرگ، ای شمس ریختهاین‌گونه، رفتن‌ها درشت‌ترند ماندن‌ها، زیرزمینی‌ترعلی‌رضا مطلبیسطرهایی از شعری بلندتر