﻿یکی از خطرات بسیار بزرگ شکست در عشق این است که مردم وسوسه می شوند برای آرام کردن ما حرف های خوشحال کننده بزنند. از آنجا که مشتاق تسکین درد ما هستند به ما اطمینان می دهند که شادی همین دوروبر است، که رنج مان کوتاه خواهد بود و اینکه طرف ارزش اشک ریختن ندارد. نادرست تر و احمقانه تر از این اظهارات مبتذل وجود ندارد و بسیار بهتر می بود که به جای این خزعبلات با ادوین چرچ همراه می شدیم. او می توانست تصویری اطمینان بخش خلق کند؛ شاید کشتی ای که به سلامت به بندر باز می گردد یا شبی آرام با جزیره ای در دوردست؛ به عبارت دیگر، می توانست بگوید همه چیز درست می شود، اما به جایش این تصویر می گوید که سفرها خطرناک اند، که خطر واقعی است. او ما را به درک دقیق تری از شجاعت هدایت می کند؛ این سفر باشکوه است، اما باید خطرها را شناخت و توان مقابله با آنها را ستود.📚 هنر همچون درمان، آلن دوباتن، جان آرمسترانگ، ترجمه مهرناز مصباح، نشر چشمه@artforartt